Masoud Rangrazani (Khorshidvand)

Masood Rangerzani (Khorshidvand), the first child of the family, 30 years old, employed. He was targeted and killed by an Islamic Republic sniper in front of his mother and sister on January 9, 2026 in Qaemieh, Islamshahr. The family was forced to pay 800 million tomans to receive the body.

مسعود رنگرزانی (خورشیدوند)، متولد ۱۷ مهر ۱۳۷۴، سی سال بیشتر نداشت؛ جوانی آرام و متین که نجابتش را بیشتر از هر چیز به یاد می‌آورند. از آن آدم‌هایی بود که حواسشان هست کلمه‌ای نگویند که دل کسی را بشکند. مهربان و خانواده‌دوست بود و پیش از آن‌که کارگر سایپای پارس شود، سه سال معلم قرآن بود. ادبیات فارسی و عرب را دوست داشت و نوحه‌خوانی هم می‌کرد؛ دنیای او پیش از آن شب، میان کار، خانواده، شعر و واژه‌هایی می‌گذشت که دوستشان داشت. نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، مسعود برای شرکت در اعتراضات به قائمیه‌ی اسلامشهر رفت. همان شب، هدف شلیک تک‌تیرانداز قرار گرفت. خانواده‌اش خودشان را به او رساندند و مسعود را در حالی به بیمارستان بردند که هنوز زنده بود. آنجا به آن‌ها گفتند گلوله نیست، ساچمه است؛ نگران نباشید. اما مادرش چیز دیگری می‌دید و چیز دیگری می‌شنید. بعدها تعریف کرد که صدای پرستاری را شنیده بود که به پزشک می‌گفت: «این پسر هنوز جان دارد.» با این حال، رسیدگی‌ای که می‌توانست جان مسعود را نجات دهد، انجام نشد. به برادر مسعود گفتند حالش خوب است؛ برود پدر را پیدا کند و او را هم بیاورد تا کنار مادر و بالای سر مسعود باشند. شاید همین چند کلمه برای چند دقیقه خیالشان را راحت کرده بود. برادر رفت و وقتی همراه پدر برگشت، دیگر فرصتی برای ایستادن بالای سر مسعود باقی نمانده بود. همه‌چیز در همان فاصله‌ی کوتاه تمام شده بود. زخم گلوله هنوز خونریزی داشت که پیکر مسعود را داخل کیسه‌ی جسد گذاشتند و درست مقابل چشمان مادرش قرار دادند. مادری که چندی پیش پسرش را زنده به بیمارستان رسانده بود، حالا باید او را درون کیسه‌ای می‌دید که برای مردگان بود. همان‌جا از هوش رفت. کسی برای کمک به او جلو نیامد. به خانواده گفتند فردا برگردند و پیکر را تحویل بگیرند. فردای آن روز برگشتند، اما مسعود دیگر آنجا نبود. این بار گفتند باید به کهریزک بروند. پدر، برادر و دایی مسعود راهی کهریزک شدند. دو روز جست‌وجو کردند؛ میان شمار زیادی از پیکرهایی که خانواده‌های دیگری هم در جست‌وجوی عزیزانشان بودند. دو روز، پدری میان چهره‌ها دنبال صورت پسر سی‌ساله‌اش گشت، تا سرانجام خودش مسعود را پیدا کرد. میان آن همه پیکر، پسرش را شناخت و در آغوش گرفت. اما حتی پیدا کردن مسعود هم پایان ماجرا نبود. برای تحویل پیکرش از خانواده ۸۰۰ میلیون تومان گرفتند؛ خانواده‌ای که نه برای یافتن پسرشان پاسخی گرفته بودند و نه حتی توانسته بودند پس از رفتنش، بی‌دردسر او را به خاک بسپارند. مسعود را در آرامگاه دارالسلام اسلامشهر به خاک سپردند. همان جوان آرامی که گفته‌اند هیچ‌وقت دل کسی را نمی‌شکست، حالا زیر خاک بود و سهم مادر از پسرش، مزاری شده بود که باید بالای سرش می‌نشست. بعدها فیلم مادر بر سر مزار مسعود منتشر شد. کنار سنگی که نام پسرش روی آن حک شده بود، دیگر از آن اطمینان‌هایی که شب بیمارستان به او داده بودند چیزی نمانده بود. مادر، داغش را به سکوت نگذراند؛ ایستاد و خشمش را نثار تمام کسانی کرد که باعث‌وبانی گرفتن پسرش بودند. بر سر همان مزار، صدای حاضران بلند شد: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده.» مادر و خواهرش نیز برای مسعود ترانه‌ای لری خواندند؛ ترانه‌ای که در جشن‌های عروسی برای داماد می‌خوانند، این بار نه در جشن عروسی، که کنار مزار جوان سی‌ساله‌ای خوانده می‌شد که دیگر به خانه بازنگشته بود. مسعود وقتی به بیمارستان رسید هنوز زنده بود. هنوز فرصتی برای ماندن داشت، برای برگشتن به خانه و ادامه‌ی همان زندگی سی‌ساله‌ای که نوزدهم دی نیمه‌کاره مانده بود. آن فرصت را از او گرفتند؛ بعد پیکرش را از خانواده‌اش دور کردند و گمان کردند قصه‌ی مسعود هم می‌تواند همان‌جا، میان کیسه‌های کهریزک، تمام شود. اما تمام نشد. امروز نام مسعود رنگرزانی (خورشیدوند) کنار نام دیگر جان‌فداشدگان دی‌ماه ایستاده است؛ نام جوانی که برای آزادی به خیابان رفت و دیگر به خانه بازنگشت. تا وقتی قصه‌ی آن روزها گفته می‌شود، نام مسعود هم گفته خواهد شد؛ و تا ایران هست، مسعود و نام کسانی که برای آزادی‌اش ایستادند، بخشی از قصه‌ی این سرزمین خواهند ماند. اسلامشهر تهران مسعود رنگرزانی (خورشیدوند)