Soghra Hatami

73-year-old grandmother who could not stay home and watch the bloodshed of the youth of this land. Shot by sniper of the Islamic Republic while protesting in the streets, holding her daughter's hand and speaking of a free tomorrow. She had no weapon and posed no threat to anyone; she was just a mother who did not want to be a spectator to freedom coming at the cost of young lives and wanted to share in her people's suffering.

آن شب، مردم با امید به تغییر به خیابان آمده بودند؛ امیدی که در دلش، آگاهی از خطر نیز پنهان بود. می‌دانستند مسیرشان ممکن است با خشونت روبه‌رو شود، اما با این حال قدم‌هایشان را پس نگرفته بودند. فردیس، در آن شب، فقط یک شهر نبود؛ صحنه‌ای بود از حضور آدم‌هایی که هرکدام با امیدی کوچک اما جدی آمده بودند تا با هم تغییری بزرگ را رقم بزنند. در میان همان جمعیت، صغری حاتمی، زاده شیراز، هم حضور داشت؛ مادری ۷۳ ساله که نزدیک به سی سال، فرزندانش را به‌تنهایی بزرگ کرده بود. به گفته‌ی نزدیکان، او زنی مهربان و دلسوز بود که بخش بزرگی از زندگی‌اش را صرف خانواده‌اش کرد. با این همه، وقتی اعتراضات آغاز شد، ترجیح نداد تنها نظاره‌گر باشد؛ حتی در هفتادوسه‌سالگی نیز خود را در برابر آنچه در خیابان‌های شهر می‌گذشت، بی‌تفاوت نمی‌دید. این نخستین بار هم نبود که در اعتراضات حضور پیدا می‌کرد. چند روز پیش از آن، در ۱۴ دی‌ماه، بی‌آنکه خانواده‌اش باخبر باشند، به خیابان رفته بود. بعدها یکی از همسایه‌ها تعریف کرد که او را در میان معترضان دیده است؛ همراه جوان‌ها شعار می‌داد. شامگاه ۱۹ دی‌ماه، پیش از آنکه از خانه بیرون برود، نزدیکانش بارها از او خواستند که منصرف شود. هشدار دادند که خطر جدی است و ممکن است همه را بکشند. اما او تصمیمش را گرفته بود. تنها پاسخ داد: «تو این دنیا برای آزادی باید خون داد. مگه خون من از خون جوونای این ایران رنگین‌تره؟» و بعد گفت: «اگر می‌ترسی، شما نیا.» او همچنین گفته بود: «میرم که حتی یک گُل از باغ میهنم پرپر نشه.» آن شب، صغری حاتمی در صف اول معترضان ایستاد، مشتش را بالا برد و همراه دیگران شعار داد. لحظاتی بعد، تک‌تیراندازی از بالای یکی از ساختمان‌ها، با گلوله جنگی سر او را هدف گرفت. نزدیکانش با کمک دو جوان، او را به پارکینگی در همان حوالی رساندند و سپس به بیمارستان منتقل کردند، اما پزشکان گفتند که او همان لحظه نخست جان خود را از دست داده بود. سه روز بعد، پیکر صغری حاتمی را تنها پس از گرفتن تعهد به خانواده تحویل دادند. همچنین اجازه ندادند او را در آرامستان محل زندگی‌اش به خاک بسپارند. همسایه‌ها برای زنده نگه داشتن یاد شجاعتش، درختی به یاد او کاشتند، اما چند روز بعد، افراد موسوم به آتش‌به‌اختیار، آن درخت را نیز از ریشه درآوردند و از بین بردند. یکی از نزدیکان صغری حاتمی می‌گوید او همیشه برای سربدار، محمد حسینی اندوهگین بود و بارها می‌گفت: «این بچه هیچ‌کس را نداشت.» امروز، صغری حاتمی در کنار محمد حسینی آرمیده است؛ در کنار همان جوانی که همیشه دل‌نگرانِ تنهایی‌اش بود.