Amir Abbas Rezabakhsh

18-year-old tattoo artist shot in the chest with a war bullet during evening protests in Ghaemieh, Eslamshahr. His father came to the streets after his son's death and joined the people, later discovering his son's body when someone asked for help lifting it. The regime's systematic killing of defenseless people, not an accident.

۱۹ دی‌ماه با چند تا از دوستامون تصمیم گرفتیم توی اعتراضات و فراخوان شرکت کنیم. امیرعباس هم باهامون بود. همه داشتیم حرف می‌زدیم و می‌خندیدیم که یهو امیرعباس دوربین گوشیش رو روشن کرد، یه فیلم گرفت و گفت: «آقا، ما اگه رفتیم و برنگشتیم، جون ناموس‌تون عقب نکشید. امشب، جمعه ۱۹ دی، ما داریم می‌ریم برای مملکتمون بجنگیم.» همه بازم خندیدیم، چون فکر می‌کردیم سال‌های بعد این ویدیو رو می‌بینیم و بهش می‌گیم: «دیدی پیروز شدیم؟ اون شب این حرفا چی بود می‌زدی؟» ولی غافل از این بودیم که اون شب با هم می‌ریم، اما امیرعباس دیگه باهامون برنمی‌گرده. ما ساکن قائمیه اسلام‌شهر بودیم. امیرعباس واقعاً یه هنرمند بود؛ بازیگر تئاتر بود و تاتوآرتیست خیلی خوبی هم بود. وقتی به تجمع رسیدیم، تعداد آدمایی که اومده بودن خیلی زیاد بود. همه با هم شعار می‌دادن؛ انگار همه مردم شهر اومده بودن. همه اومده بودیم که خواسته‌مون رو فریاد بزنیم، چیز دیگه‌ای نمی‌خواستیم. یهو تیراندازی شروع شد. صدای تیراندازی اون‌قدر زیاد بود که انگار وسط میدون جنگ بودیم. به همه شلیک می‌کردن؛ فرقی نداشت زن باشه یا مرد، بچه باشه یا پیر. فقط شلیک می‌کردن. وحشتناک بود، خیلی وحشتناک. یعنی اینا هم‌وطن‌های ما بودن که این‌طور به مردم بی‌سلاح شلیک می‌کردن؟ همه‌جا پر از خون بود. همه ترسیده بودیم و هنوز نفهمیده بودیم چی شده، که یهو امیرعباس نقش زمین شد. دویدم سمتش و گفتم: «امیرعباس، داداش، بلند شو. چی شده؟» ولی انگار دیگه صدام رو نمی‌شنید. فریاد زدم، اشک ریختم. آخه اون رفیقم بود. مردم هم دورمون جمع شدن، شاید فکر می‌کردن می‌تونن کمک‌مون کنن. یهو بابای امیرعباس رو دیدم. اون لحظه نمی‌دونستم چطور یهو پیداش شد، ولی بعداً بهم گفتن وقتی صدای تیر رو شنیده، اومده دنبال پسرش و وقتی دیده مردم دور یه جوون جمع شدن، اومده جلو و امیرعباس رو غرق خون دیده. نمی‌دونستم خودم رو آروم کنم یا بابای امیرعباس رو از روی پیکرش بلند کنم. تنها چیزی که از اون لحظه یادم مونده، پیکر بی‌جون امیرعباسه. اون شب نیروهای سرکوب با تیر جنگی به سینه امیرعباس شلیک کردن و دوستم جلوی چشمام جونش رو از دست داد. الان که فکر می‌کنم، یاد اون ویدیوش می‌افتم؛ همون که گفت: «اگه رفتیم و برنگشتیم...» انگار خودش می‌دونست دیگه برنمی‌گرده. هنوزم ثانیه‌به‌ثانیه اون شب هر شب جلوی چشمامه. با خودم می‌گم ما مگه چی گفتیم؟ چی می‌خواستیم که این همه آدم بی‌گناه جلوی چشم‌مون کشته شدن؟ مگه غیر از این بود که دنبال حق‌مون بودیم؟ دلم می‌خواست مراسم امیرعباس همون‌طوری که لیاقتش بود برگزار بشه. خداوکیلی همه اومده بودن. امیرعباس تازه ۱۸ سالش شده بود. مادرش خیلی بی‌تابی می‌کرد. از پدرش هم نگم. حق داشتن؛ می‌خواستن جوون ۱۸ ساله‌شون رو با دستای خودشون به خاک بسپارن. همه با موتور جلوی ماشینی که امیرعباس رو می‌آورد حرکت می‌کردیم و بوق می‌زدیم تا بدرقه‌ش کنیم. مرگ رفیق خیلی سخته. بابای امیرعباس عکسش رو توی دستش گرفته بود. مردم، بین گریه، دست می‌زدن و کبوترهای سفید رو به آسمون فرستادن. اون روز رفیق‌مون رو به خاک سپردیم. راستی، یادم رفت بگم عاشق تیم استقلال بود. همیشه با هم فوتبال می‌دیدیم و با چه عشقی درباره تیم محبوبش حرف می‌زد. برای همین یه پرچم استقلال هم روی مزارش بردیم و با خود امیرعباس به خاک سپردیم. لباس‌هاش هم که به شکل لباس داماد تزئین شده بود، تا بالای مزار برده بودن. الان حدود شش ماه از رفتن امیرعباس گذشته، ولی هنوز خاطره‌هاش برای همه ما زنده‌ست. مادر و پدرش مرتب به مزارش می‌رن و هنوز خیلی بی‌تابی می‌کنن. می‌دونم یه روزی میاد که ما پیروز می‌شیم. اون روز میام بالای مزارت و بهت می‌گم: «رفیق، دیدی پیروز شدیم؟ دیدی تونستیم؟» ولی اون روز تو و خیلی‌های دیگه کنارمون نیستین که با هم جشن بگیریم. با این حال، ما همیشه پیروزی‌مون رو مدیون شماها هستیم؛ شماهایی که رفتین و ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه رو برای ما به روزهای تاسیان و داغ تبدیل کردین. هیچ‌وقت از یادمون نمی‌رین.