Faezeh Hosseinnejad

تک‌دختر موفرفری زیبای خانواده؛ از جنس طراوت باران‌های رشت، مملو از شور و انگیزه، دانشجوی سال سوم مامایی و والیبالیست. نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در ۲۲ سالگی در منطقه آزادشهر مشهد. برای کاری شخصی از خانه خارج شده بود که با شلیک مستقیم گلوله‌ نیروهای سرکوب‌گر، میان بوی تند باروت و آسفالت غرق در خون، ناگهان از کالبد تن رها شد. من هم‌پای جدانشدنی فائزه و همراه معترض و وفادار او بودم. تارهای موهای فِری که با هر تپش قلب او، جان می‌گرفتند و من در این یگانگی غرق در شادی بودم. در تمام احوالم؛ بلند یا کوتاه، رها یا بسته‌ــ سوگلی نگاه او و اطرافیانش بودم. به‌‌خاطر پیچ‌و‌تاب تارهای من بود که مامان‌لیلا، فائزه را «عروسک مو‌ فرفری زیبا» لقب داده بود. از طرفی، هرگز فراموش نمی‌کنم که او در مدرسه به‌خاطر پناه دادن به من، چه سختی‌ها و دردسرهای تلخی را به‌جان خرید. نه این‌که از نظر فائزه بار اضافی یا دست‌وپاگیر باشم؛ بلکه برعکس، با عشقی که به من می‌ورزید، آینه تمام‌قد غرور و زیبایی‌اش بودم. اما مجریان قانون خاکستری مدرسه تاب دیدن حتی چند تار سرکش مرا زیر مقنعه نداشتند؛ تذکرهای پی‌درپی آن‌ها، رنجشی مشترک بود که میان من و او جوانه می‌زد؛ گویی زیبایی من، جرمی بود که او باید تاوانش را می‌داد. خوب به‌خاطر دارم که پس از شهریور ۱۴۰۱ و آغاز جنبش مهسا، ورق برگشت. من پابه‌پای جسارت و شجاعت فائزه، طعم آزادی را در خیابان‌ها چشیدم. هرچند این رهایی در چهارچوب‌های تحمیلی و دستوری نمی‌گنجید، اما به همت بلند او، من بیش از گذشته دنیا را دیدم و در هوای آزاد نفس کشیدم. من و او با هم معنای حقیقی رهایی را تا حدی تجربه کردیم. ولی آن روز… آن روز شوم را هرگز نمی‌توانم فراموش کنم که غبار سنگین سرب و باروت میان تارهایم نشست، اما فائزه هنوز با تمام توان می‌دوید. طولی نکشید که زمین زیر پایش لرزید و سقوط کرد؛ در آن لحظه، تار و پودم رها شد و در گرمای خون غوطه خورد؛ من لرزش تنش و سنگینی ناگهانی تقدیر را حس کردم. دقایقی نگذشته بود که باران ضربات باتوم بر سر و صورتش نشست؛ هجومی تلخ که مرا نیز خون‌آلودتر و پریشان به هر سو افشاند. در درمانگاه، دیگر رمقی برای ماندن در او دیده نمی‌شد؛ قلبش از تپش ایستاده بود و تمام تلاش پزشکان، تنها دست‌وپا‌زدنی بی‌حاصل بود. کمی از مامان‌لیلا و باباقاسم بگویم؛ زندگی عاشقانه‌شان پناهگاهی امن برای فائزه بود. در خانه آن‌ها، خوش‌بختی مدام موج می‌زد؛ از شور جشن‌های تولد گرفته تا لذت سفرهای دور و نزدیک و تمام مناسبت‌های خاصی که بهانه لبخندشان می‌شد. در یکی از جشن‌تولدهای فائزه بود که مامان‌لیلا در صفحه اینستاگرام خود خطاب به دخترش نوشت: «در طول زندگی هدایای زیادی گرفته‌ام، اما هیچ‌کدام به اندازه دختر دوست‌داشتنی‌ام ارزشمند و قشنگ نبوده‌اند. از تماشای این‌که به‌مرور به خانمی زیبا و شایسته تبدیل می‌شود لذت می‌برم. تولدت مبارک عزیزم.» یکی از خاطرات ماندگار، حضور در مراسم جشن روپوش سفید بود؛ این رسم برای دانشجویان علوم پزشکی است. آن روز فائزه خود را در قامت یک «ماما» حس کرد، ولی من زیر هجوم سنگین و سیاه مقنعه‌ای حبس بودم که می‌خواست زندگی را از پیچ‌وتاپ تارهایم بدُزدد. فائزه پر از شور ورزش و تکاپو بود. او با فتح سکوی قهرمانی در والیبال، به نماد افتخار خانواده تبدیل شد؛ دختری که همیشه برای بهتر بودن می‌جنگید. خوب به خاطر دارم که در هیاهو و مسابقات، چطور با هر پرش او، من هم در هوا رها می‌شدم. بعد از فاجعه تلخ دی‌ماه و پرواز ناگهانی فائزه، صفحه‌ی اینستاگرام مادرِ داغ‌دار بی‌قرار شد و رنگ ماتم به‌خود گرفت. در صدر صفحه‌اش نوشت: «فائزه خوشگله، مامان دق کرد برات.» در جایی دیگر نوشت: «ببخش مامان که مواظبت نبودم، ببخش که من هستم و تو نیستی.» بعد از مراسم خاک‌سپاری که در سکوتی سنگین و پنهان از چشم مردم برگزار شد، نوشت: «ای خاک تیره، این تن حرامت باشد، کاش من خاک بودم… تو را به من می‌سپردند، عزیزِ قلبم تا ابد داغ‌دارتم.» به‌دلایل امنیتی، نام فائزه تا مدت‌ها رسانه‌ای نشد. عاقبت در روز چهاردهم بهمن‌ماه ۱۴۰۴، صحن دانشگاه به لرزه درآمد؛ مراسم یادبود باشکوهی برای فائزه برپا شد و عکس‌هایش در دستان لرزان اما مصمم دانشجویان به پرواز درآمد. در آن روز با وجود تمام فشارها، فریاد شعارهای اعتراضی، سکوت را می‌شکست؛ انگار هر تار مویش در آن عکس‌ها، خود زبانی شده بود برای فریاد آزادی. مراسم چهلم فائزه در روز بیست‌ونهم بهمن ۱۴۰۴، با حضور سیل خروشان مردم، آشنایان و غریبه‌هایی که حالا خویشاوند غم او بودند، شکوهی دگرگون داشت. سوگواری‌مان متفاوت بود؛ فضا نه با مویه، بلکه با طنین دست‌ها، فریادها و هلهله‌هایی پر شده بود که از هر سو برمی‌خاست تا به یادمان بیاورد که او، هرگز خاموش نخواهد شد.