Amirmohammad Lotfi

وقتی از خانه بیرون رفت، با همه خداحافظی کرد. جمله‌ای هم گفت که بعدها برای خانواده‌اش معنای دیگری پیدا کرد: «من می‌رم و اسمم تو یادها می‌مونه.» امیرمحمد لطفی، متولد ۳۰ فروردین، تنها هجده سال داشت و دانشجوی ترم اول دانشگاه بود. بخش بزرگی از زندگی‌اش با ورزش گره خورده بود. با نظم و پشتکاری کم‌نظیر، آمادگی جسمانی و بدن‌سازی را دنبال می‌کرد و فوتبال، مهم‌ترین رؤیای زندگی‌اش بود. سال‌ها در چند تیم نوجوانان تهران بازی کرده بود و در زمان جان‌باختنش، بازیکن تیم جوانان «آکام پرواز پایتخت» بود. استعدادش باعث شده بود در آستانه عقد قرارداد با یک تیم لیگ برتری قرار بگیرد. امیرمحمد از هواداران دوآتشه پرسپولیس و رئال مادرید بود. آرزو داشت روزی با پیراهن پرسپولیس به میدان برود و سروش رفیعی، بازیکن محبوبش، برایش الگو بود. نزدیکانش او را جوانی باهوش، باسواد و بسیار منظم توصیف می‌کنند؛ کسی که به گفته آن‌ها، بیش از سنش می‌دانست و برای آینده‌ای که در ذهنش ساخته بود، با برنامه و پشتکار تلاش می‌کرد. شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان خیزش ملی علیه حکومت جمهوری اسلامی، امیرمحمد در شهریار هدف شلیک نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. بیش از صد ساچمه به بدنش اصابت کرد و یکی از آن‌ها به بازوی چپش، در نزدیکی رگ‌های اصلی منتهی به قلب، برخورد کرد. شدت جراحات به حدی بود که دست چپش کاملاً سیاه و کبود شده بود. او را به بیمارستان نور شهریار منتقل کردند. ابتدا به همراهانش گفته بودند که حالش رو به بهبود است و آن‌ها را تا صبح در بیمارستان نگه داشتند. اما صبح اعلام کردند که امیرمحمد آن‌جا نیست و از خانواده خواستند او را در کهریزک جست‌وجو کنند. دوشنبه ۲۲ دی‌ماه، خانواده پیکر او را تحویل گرفتند. مراسم چهلم امیرمحمد با حضور پرشمار مردم برگزار شد. چند ماه بعد، در ۳۰ فروردین، خانواده و دوستانش برای نوزدهمین زادروزش بر سر مزارش جمع شدند. کیک تولد آوردند و سالروز تولد جوانی را گرامی داشتند که بزرگ‌ترین آرزویش، بازی کردن با پیراهن پرسپولیس بود.