Mansour Babaei

تا پیش از دی‌ماه خونین، منصور بابایی زندگی ساده‌ای داشت؛ مانند بسیاری از رانندگان تاکسی اسلامشهر، هر صبح مسافرانش را سوار می‌کرد، در مسیر به درد دل‌ها، گلایه‌ها و حرف‌های مردم گوش می‌داد و گاهی نیز مانند بسیاری از رانندگان، با تجربه‌های زندگی‌اش نقش مشاوری دلسوز را برای مسافرانش ایفا می‌کرد. شب‌ها خسته اما با عشق به خانه بازمی‌گشت؛ جایی که دو فرزندش چشم‌انتظار پدری مهربان بودند؛ پدری که شنونده حرف‌هایشان بود، از آن‌ها حمایت می‌کرد و مانند هر پدر دیگری، بیش از هر چیز نگران آینده فرزندانش بود. همین نگرانی برای آینده بود که باعث شد پس از فراخوان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، تصمیم بگیرد منفعل نباشد و صدای اعتراضش را به شرایط موجود نشان دهد. او در روز ۱۹ دی‌ماه به خیابان‌های اسلامشهر رفت، اما حضورش تنها چند ساعت دوام آورد. مأموران جمهوری اسلامی از پشت به ناحیه کمر او شلیک کردند و منصور بابایی بر اثر شدت جراحات، در همان لحظات جان خود را از دست داد. رنج خانواده بابایی با کشته شدن منصور پایان نیافت. آن‌ها پس از روزها پیگیری، رفت‌وآمد و تحمل فشارهای فراوان، سرانجام در دوشنبه پس از ۱۹ دی‌ماه توانستند پیکر عزیزشان را تحویل بگیرند و همان روز او را به خاک بسپارند. مراسم خاک‌سپاری تحت شدیدترین تدابیر امنیتی برگزار شد. خانواده اجازه برگزاری مراسمی با حضور گسترده مردم را نداشتند؛ حتی استفاده از بلندگو، برگزاری عزاداری عمومی و سوگواری آزادانه نیز از آن‌ها سلب شده بود. در سکوتی که به آن‌ها تحمیل شده بود، خانواده بابایی ناچار شدند با منصور وداع کنند. جمهوری اسلامی سال‌هاست می‌کوشد صدای خانواده‌های جاویدنامان را خاموش کند و روایت زندگی و مرگ آنان را به فراموشی بسپارد. اما مسئولیت ما، به‌عنوان راویان این تاریخ و به‌عنوان ایرانیانی که حقیقت را فراموش نمی‌کنند، زنده نگه داشتن نام و روایت این انسان‌هاست. روایت درست زندگی و جان‌باختن منصور بابایی، تنها ادای احترام به یک پدر و یک شهروند نیست؛ بلکه تلاشی است برای آن‌که حقیقت، حتی اگر سال‌ها در سکوت دفن شود، هرگز از یاد نرود.