Iman Bahadori

Football coach killed by Islamic Republic suppression forces after being beaten with batons in an alley, then shot directly with bullets to his body. He was a well-known sports figure in Arak, and his brother is a goalkeeper for Aluminum Arak football team.

از کنار زمین فوتبال می‌گذرم، صدای فریاد مربی که وظایف خط حمله را یادآوری می‌کند توجه‌ام را جلب می‌کند. صدای فریادهای کودکانهٔ بازیکنان، شور و اشتیاق بچه‌ها را در آن فضای مستطیل‌شکل سبز با خطوط سفید خاص، معروف به زمین چمن، آشکار می‌کند. پدران و مادران بی‌تاب و همراه با این هیجان کودکانه، منتظر برای بالا بردن پرچم افتخار فرزندانشان ایستاده‌اند. این مکان همیشه برای بچه‌ها جذابیت خاصی داشته است؛ فضایی جادویی، که لمس دست خورشید صبحگاه از درخشش الماس‌های ریز پاشیده شده بر دامن سبزش رونمایی می‌کند. جادویی که از دنیایی امید و آرزوی پنهان‌شده در دل این زمین خبر می‌دهد. صدای شاد و پرهیاهوی بچه‌ها که با توپ‌های رنگارنگ به سمت یکدیگر می‌دوند، حس زندگی و انرژی را به فضا می‌آورد. جدال تن به تن برای تصاحب توپ و رسیدن به گل، با وجود کار فردی میسر نمی‌شود و این پیروزی که در ظاهر متکی بر تکنیک فردی است، جز در همبستگی و ایجاد انگیزه برای یک کار گروهی عالی بدون فکر به منافع شخصی، بال دیگر اوج گرفتن مرغ پیروزی است. پس از آن، ابعاد پنهان زمین چمن بیشتر جلوه می‌کند و یک مسابقهٔ ورزشی تبدیل به صحنه‌ای از تلاش، دوستی و غیرت می‌شود. عشق به فوتبال از کودکی در قلب بیشتر کودکان شکوفا می‌شود. وقتی آن‌ها با چشمانی پر از اشتیاق به توپ نگاه می‌کنند و در خیال خود قهرمانان بزرگ را در زمین می‌بینند، سفری آغاز می‌شود که آن‌ها را به دنیای فوتبال می‌برد. «هزارتا امید کُشته میشه که بفهمی زندگی رویایی نیست، اما هزار و یکمین امید زنده میمونه، تا پی ببریم زندگی بدون امید معنایی ندارد» برگرفته از صفحهٔ اینستاگرام ایمان بهداری داستان ایمان بهداری، جوانی از خمین، از همین نقطه آغاز می‌شود؛ داستانی سرشار از عشق به فوتبال، تلاش و تعهد به آینده. ایمان مثل خیلی از پسربچه‌های عاشق فوتبال وارد این وادی شد، اما رفته‌رفته فوتبال برایش جدی‌تر شد تا آنجا که برای ادامهٔ تحصیل، رشتهٔ تربیت بدنی را انتخاب کرد. ایمان بهداری متولد شهر خمین در استان مرکزی بود. او انسانی سخت‌کوش و منضبط بود و در کنار این دو خصیصه، به ادب، خوش‌رویی و مردم‌داری نیز شناخته شده بود. قرار گرفتن تمام این خصوصیات کنار هم، از او شخصیتی دوست‌داشتنی و مورد اعتماد ساخت. ایمان از بین تمام رشته‌های ورزشی، مجذوب توپ گرد و زمین چمن شد و فوتبال را انتخاب کرد. او تربیت نوجوانان علاقه‌مند به فوتبال را به جای بازی در زمین فوتبال برگزید و برای تبدیل شدن به مربی با علم روز فوتبال تلاش زیادی کرد. شخصیت قابل اعتمادش، خوش‌رویی و همدلی‌اش، در کنار احاطهٔ کامل او به فوتبال باعث شد به عنوان مربی نوجوانان و تیم‌های پایه انتخاب شود. ایمان متولد ۱۳۸۰ و ۲۴ ساله بود؛ مربیگری را از باشگاه «شهر آفتاب» خمین شروع کرد و پس از کسب موفقیت در این مقطع، ابتدا به باشگاه «آرکا» و سپس به باشگاه «پارسه» اراک پیوست. در آذرماه ۱۴۰۳، نام ایمان بهداری در کنار برگزاری دورهٔ مربیگری درجهٔ فوتبال آسیا در خمین دیده می‌شود؛ دوره‌ای با تدریس فریدون ربیعی که مسئولیت برگزاری آن را ایمان بر عهده داشت. برای جوانی متولد ۱۳۸۰، حضور در جایگاه مدیر برگزاری یک دورهٔ رسمی مربیگری نشان می‌داد که فوتبال برای او جایگاه ویژه‌ای داشت. او با پشتکار و صبر، آرام‌آرام جای خود را در ساختار فوتبال استان مرکزی پیدا کرده بود. ایمان تحصیلاتش را نیز در همین مسیر ادامه داد و مدرک کارشناسی تربیت بدنی گرفت. از سال‌های کودکی و نخستین روزهایی که به فوتبال علاقه‌مند شد، اطلاعات مستندتری منتشر نشده است؛ اما مسیر بعدی زندگی‌اش روشن است: او به‌جای آنکه تنها در پی بازی‌کردن باشد، مربیگری را انتخاب کرد؛ کاری که بخش اصلی آن دور از سکوها و توجه رسانه‌ها، در نخستین باشگاهی که از فعالیت مربیگری او نام برده شده، باشگاه شهر آفتاب خمین است. ایمان کارش را از شهر زادگاهش آغاز کرد و سپس برای ادامهٔ فعالیت حرفه‌ای به اراک رفت. در آنجا ابتدا با باشگاه آرکا همکاری کرد و بعد به جمع مربیان باشگاه پارسه اراک پیوست. این جابه‌جایی، مسیر او را از فوتبال محلی خمین به فضای گسترده‌تر فوتبال پایه در مرکز استان رساند. حوزهٔ اصلی کار ایمان، نوجوانان بودند. در فوتبال پایه، نتیجهٔ مسابقه تنها بخشی از مسئولیت مربی است؛ بازیکنانی که هنوز در آغاز راه‌اند، نظم تمرین، رفتار گروهی و نخستین تجربه‌های جدی رقابت را در ارتباط با مربی خود می‌آموزند. کسانی که ایمان را می‌شناختند، از نظم، سخت‌کوشی، خوش‌رویی و رفتارش با دیگران نوشته‌اند. این ویژگی‌ها در زندگی او عنوان‌هایی جدا از حرفه‌اش نبودند؛ در همان سال‌هایی معنا پیدا می‌کردند که ساعت‌های زیادی را در کنار بازیکنان نوجوان می‌گذراند. یکی از نشانه‌های پیشرفت او در مربیگری، عملکرد تیم نوجوانان پارسه اراک در فصل ۱۴۰۴‌ـ ۱۴۰۵ و کسب سهمیهٔ مرحلهٔ دوم لیگ مناطق نوجوانان کشور بود؛ تیمی که ایمان در زمین‌های تمرین و کنار بازیکنان نوجوانش با مربیگری خود، نشان از پیشرفت فوتبال نوجوانان اراک داشت. او از هواداران جدی استقلال بود. فوتبال در خانوادهٔ بهداری نیز حضوری فراتر از یک علاقهٔ معمولی داشت. برادرش، سالار بهداری، دروازه‌بان فوتبال و عضو تیم آلومینیوم اراک بود. یکی کنار زمین با نوجوانان کار می‌کرد و دیگری درون دروازه مسیر حرفه‌ای خود را ادامه می‌داد. زندگی هر دو برادر، به شکل‌های متفاوت، با فوتبال گره خورده بود. «بهترین روش برای شرافتمندانه زیستن آن است که همان‌گونه باشیم که تظاهر می‌کنیم» برگرفته از صفحهٔ اینستاگرام ایمان بهداری گاهی مرگ پایان زندگی نیست؛ برای انسان‌های شریفی مثل ایمان، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ زندگی به نوعی دیگر آغاز شد. تا قبل از آن دی‌ماه سیاه، من هرگز نام ایمان بهداری را نشنیده بودم. با آنکه مربی موفقی در حیطهٔ فوتبال نوجوانان بود، حتی در بین دوستداران فوتبال در نقاط دیگر ایران شناخته شده نبود. اما بعد از ۱۹ دی، او نیز همچون هزاران هزار مرد و زن ایرانی نامی شد که بر قلب و ذهن تمام ایرانیان حک شد و این به خاطر موفقیت او در فوتبال نبود؛ بلکه به خاطر شرافتش، به خاطر ماندن در کنار همان جوانانی که تربیت می‌کرد بود، به خاطر آزادگی‌اش و حق‌خواهی‌اش برای ایران شناخته شد. پس از پیوستن او به اعتراضات مردمی در دی‌ماه ۱۴۰۴، در شامگاه ۱۹ دی مزدوران ضحاک او را در یکی از کوچه‌های اراک مورد ضرب و شتم قرار دادند، با باتوم از پشت سر به او ضربه زدند و بعد از آن با شلیک گلولهٔ جنگی او را کشتند. «زیباترین‌های این سرزمین به خاک بیفتند» گزیده‌ای از سخنان پدر ایمان بهداری در مراسم چهلم او پس از چند روز پیگیری با درخواست مبلغ ۶۰۰‌‌ـ‌۷۰۰ میلیون تومان و گرفتن تعهد مبنی بر عدم برگزاری سوگواری برای او، به خانواده اجازهٔ دفن داده شد. پیکر ایمان در آرامستان امامزاده شاهزاده ابوطالب خمین در بین حضور گستردهٔ مردم، جوانان و نوجوانان و فضای امنیتی شدید به خاک سپرده شد؛ در همان شهری که نخستین بخش ثبت‌شده از مسیر مربیگری‌اش، در باشگاه شهر آفتاب، از آنجا آغاز شده بود. «از واقعهٔ تاسوعا و عاشورا دیگر برایمان نگویید، من تاسیان و داغیان دیدم» گزیده‌ای از سخنان پدر ایمان بهداری در مراسم چهلم او بر اساس فیلم‌های منتشرشده، مراسم چهلم ایمان پرشور برگزار شد و در کنار سخنرانی پدرش، شاهد نواختن آلات موسیقی سنتی بودیم. برادرش، سالار بهداری، دروازه‌بان فوتبال و عضو تیم آلومینیوم اراک بود؛ چند ماه بعد، هنگامی که تیم امید آلومینیوم اراک قهرمان لیگ برتر شد، نام ایمان در میان شادی بازیکنان و حاضران شنیده شد. برای جامعهٔ فوتبال اراک، او نه‌تنها برادر دروازه‌بان این تیم بود، بلکه مربی جوانی بود که سال‌های کوتاه زندگی حرفه‌ای‌اش را میان زمین‌های تمرین خمین و اراک، دوره‌های مربیگری و تیم‌های نوجوانان گذرانده بود؛ نوجوانانی که بخشی از نخستین تجربه‌های جدی فوتبالشان را با او پشت سر گذاشته بودند. «ما خدا را داریم در آنچه گذشت و آنچه هست و آنچه خواهد آمد» برگرفته از صفحهٔ اینستاگرام ایمان بهداری روحش شاد و یادش جاودان.