Erfan Alizadeh

عرفان علیزاده، متولد ۹ اسفند ۱۳۸۱، جوانی ۲۲ ساله، کُرد و اهل لومار از توابع استان ایلام بود. حدود هشت سال پیش پدرش را از دست داده بود و سال‌های نوجوانی و جوانی را بدون او پشت سر گذاشت. از زندگی شخصی عرفان اطلاعات زیادی در دسترس نیست، اما تصاویر به‌جامانده نشان می‌دهد که به ورزش علاقه داشت، به باشگاه می‌رفت و بدنسازی کار می‌کرد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان اعتراضات مردمی، عرفان نیز به خیابان‌های قرچک رفت. روایت دقیقی از آنچه آن شب بر او گذشت در دست نیست؛ تنها می‌دانیم که هدف شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان باخت. در گواهی فوت او، علت مرگ «اصابت اجسام پرتابه‌ایِ پرسرعت به بدن» ثبت شده است. پس از جان‌باختن عرفان، خانواده برای یافتن پیکرش به کهریزک رفتند. آن‌ها ناچار شدند در میان پیکرهای دیگر به جست‌وجوی فرزندشان بپردازند؛ تجربه‌ای که بسیاری از خانواده‌های جان‌باختگان آن روزها نیز از سر گذراندند و بعدها از رنج ساعت‌های جست‌وجو برای یافتن عزیزانشان روایت کردند. سرانجام پیکر عرفان با کد شناسایی ۱۲۱۸۶ شناسایی و به خانواده تحویل داده شد. او در بهشت زهرا، در همان قطعه و همان ردیفی به خاک سپرده شد که پدر و پدربزرگش نیز در آن آرمیده‌اند. چند هفته بعد، نهم اسفند، خانواده نخستین زادروز عرفان پس از جان‌باختنش را بر سر آرامگاهش برگزار کردند. روزی که در سال‌های دیگر با شادی و جشن همراه بود، این بار در سکوت و با اشک، کنار مزارش سپری شد. همان مزار، از آن روز به بعد، به جای دیدارهای خانوادگی، به جایی برای یاد کردن از جوانی تبدیل شد که قرار بود بیست‌وسه‌سالگی‌اش را آغاز کند، اما خانواده ناچار شدند سالروز تولدش را در نبود او برگزار کنند.