Erfan Safari Sereshkeh

Shot by government forces during popular protests in Eslamshahr with direct gunfire. Military bullet hit his leg area causing severe damage to artery, leading to severe bleeding and death. 23-year-old Gilak from Sarshakeh village in Lahijan, residing in Karaj. Recently engaged and about to start married life. After being wounded and suffering severe bleeding, he managed to reach in front of a house in the area and shortly after died due to severity of injuries. His body was handed over to family from Saeidiyeh hospital morgue and buried in his birthplace, Lahijan.

عرفان صفری، جوان ۲۳ ساله‌ی گیلک، زاده و اهل روستای سرشکه لاهیجان و ساکن پرند بود. او طلاساز بود و به‌تازگی خدمت سربازی‌اش را به پایان رسانده بود. او تک‌پسر خانواده بود و یک خواهر داشت. او پس از سال‌ها در تدارک آغاز زندگی مشترک با عشق زندگی‌اش بود؛ فرصتی که شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، توسط جمهوری اسلامی از او گرفته شد. به گفته‌ی نزدیکانش، عرفان آن شب به خانه‌ی یکی از دوستانش در اسلامشهر رفته بود که هدف گلوله‌ی نیروهای امنیتی از ناحیه‌ی پا قرار گرفت. مأموران با گلوله‌های جنگی و تیرهای ساچمه‌ای او را هدف قرار دادند. دوستانش پس از تیر خوردنش، او را در خیابان رها کردند و گریختند. عرفان که بر اثر خون‌ریزی شدید مدتی بی‌هوش شده بود، پس از آن‌که به هوش آمد، با بدنی غرق در خون، خود را به خانه‌ی زنی رساند و جرعه‌ای آب درخواست کرد. آن زن او را به بیمارستان رساند، اما زمان از دست رفته و شدت خون‌ریزی، فرصتی برای نجاتش باقی نگذاشت و او جان عزیزش را فدای ایران کرد. نامزدش در صفحه‌ی اجتماعی خود بارها از غم و درد از دست دادن عرفان نوشته، به رها شدن او در خیابان از سوی دوستانش اشاره کرده و دیگر روایت‌های منتشرشده درباره‌ی نحوه‌ی کشته شدنش را دروغ خوانده است. او در جایی نوشته: «بدهید در تاریخ بنویسند: گلوله نکشت، نارفیقان کشتند. نارفیقان، به مزارش که رفتید، خون جگر عزیزانش را با لیوان سر بکشید.» و باز در دل‌نوشته‌ای دیگر این‌گونه نوشته: «تو تمام نشدی، من به تو خواهم پیوست در دنیایی دیگر؛ هرچند حضورت را احساس می‌کنم. اگر دنیایِ بعد از این تناسخ بود، شاید من آفتاب‌گردان شدم و تو خورشید… دقیقاً نمی‌دانم، اما می‌دانم جای من در آغوش تو خواهد بود.» پیکر عرفان، ۲۳ دی‌ماه از اسلامشهر به زادگاهش بازگردانده شد و در روستای سرشکه‌ی لاهیجان به خاک سپرده شد. مراسم چهلمین روز جان‌باختن او نیز با فریاد «باغیرت» حاضران و دیگر شعارهای اعتراضی برگزار شد.