Ali Asghar Khodadadi

هفتم خرداد سال ۱۳۸۶ بود که با آمدنش، شور عجیبی به خانه آورد. نوه‌ی ارشد خانواده بود؛ نامش را علی‌اصغر گذاشتند. از همان سال‌های کودکی، پسری پرجنب‌وجوش، باهوش و بازیگوش بود که چشم‌هایش از کنجکاوی برق می‌زد. او با کودکان، کودک بود و با بزرگان، بزرگ رفتار می‌کرد. ویژگی غریبی داشت که خیلی زود توی دل همه جا باز می‌کرد؛ باادب بود، پرتلاش، خستگی‌ناپذیر و دلسوز. از همان نوجوانی، هر کلمه‌ای که معنای خلاقیت می‌داد، او را به سمت خود می‌کشید؛ به بازی‌های فکری و دنیای کامپیوتر علاقه‌ی خاصی داشت و همیشه به دنبال خلق یک جلوه یا ابتکار جدید بود. همین شد که در دبیرستان، قدم به دنیای صفرها و یک‌های رشته‌ی کامپیوتر گذاشت. اما دنیای علی‌اصغر به زمین و صفحه‌‌ی نمایش کامپیوتر محدود نمی‌شد. او عاشق ارتفاع و رهایی بود. در شانزده‌سالگی، وقتی هم‌سن‌وسال‌هایش هنوز به دنبال مسیر آینده می‌گشتند، او بندهای پاراگلایدر را محکم کرد و به آرزوی دیرینه‌اش، یعنی پرواز، دست یافت. گرفتن گواهینامه‌ی خلبانی پاراگلایدر، افتخار جدیدی بود که در کارنامه‌اش ثبت شد تا به همه نشان دهد نگاه او همیشه رو به آسمان است. او عاشق هیجان و سرعت بود؛ موتورکراس و موتور سنگین می‌راند و این موتورها برایش یکی از بزرگ‌ترین لذت‌های زندگی به شمار می‌رفتند. با این وجود، زندگی برای او فقط در تفریح خلاصه نمی‌شد. علی‌اصغر یاد گرفته بود مسئولیت‌پذیر باشد. هم‌زمان با درس خواندن، دوشادوش پدرش در رستوران کار می‌کرد تا باری از روی دوش خانواده بردارد و کمک‌حالشان باشد. با شروع پاییز ۱۴۰۴، ورق‌های جدیدی از زندگی‌اش رو شد. اواخر مهرماه بود که پدر، مدیریت و مسئولیت کامل شعبه‌ی رستوران «معین درباریان» در بجنورد را به دستان توانای او سپرد. هم‌زمان، علی‌اصغر به‌عنوان دانشجوی ترم اول رشته‌ی مهندسی معماری وارد دانشگاه آزاد واحد بجنورد شد. آرزوهای بزرگی برای ساختن و طراحی آینده داشت. با رسیدن به ۱۸ سالگی و گرفتن گواهینامه، با حمایت پدر و تلاش‌های شبانه‌روزی خودش، توانست خودرویی بخرد. نامش را از روی عشق و علاقه، «رز سفید» گذاشت؛ ماشینی که بخشی از رؤیاها، استقلال و شادی‌های ساده‌ی جوانی‌اش به شمار می‌رفت. پاییز تمام شد و زمستان و دی‌ماه ۱۴۰۴، با ولوله‌ی عظیمی از راه رسید. شاهزاده رضا پهلوی در فراخوانی سراسری از مردم ایران خواسته بود که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه به خیابان‌ها بیایند و هم‌زمان فریاد اعتراض سر دهند. شهرهای مختلف کشور و استان خراسان شمالی در تب‌وتاب بودند. علی‌اصغر از نظر مالی، شغلی و خانوادگی هیچ کمبودی نداشت؛ غرق در رفاه بود و هیچ نیاز شخصی برای اعتراض نداشت. اما او پسری جسور، خون‌گرم و غیرتی بود؛ جوانی با قلب بزرگ که به نزدیکانش می‌گفت: «خون ما که رنگین‌تر از بقیه نیست؛ اگر به خیابان نرویم، هزاران نفر را اعدام می‌کنند.» او گوشی‌اش را برداشت، فراخوان شاهزاده رضا پهلوی را در اینستاگرام خود بازنشر کرد و ویدئویی گذاشت که روی آن یک جمله با خط درشت حک شده بود؛ جمله‌ای که امضای نسل سرکش او بود: «سَرِ خم قدغن». با همین عقیده، او راهی خیابان‌های اسفراین شد. شب هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، آسمان اسفراین با دود گاز اشک‌آور و تلألو سرخ جرقه‌ها تیره شده بود. فریادهای خشمگین جمعیت با شعارهای «جاوید شاه» و «این آخرین نبرده» در فضا می‌پیچید و دیوارهای شهر را می‌لرزاند. علی‌اصغر شانه‌به‌شانه‌ی مردم در صف اول ایستاده بود. در اوج درگیری‌ها و شلیک پیاپی مأموران، ناگهان جوانی در نزدیکی او مورد اصابت گلوله قرار گرفت و روی آسفالت سرد افتاد. جمعیت برای حفظ جان خود به عقب برگشتند، اما او هم‌وطنش را رها نکرد و برای نجات آن مجروح پیش‌قدم شد و به سمتش دوید. در همان ثانیه، مأموران سرکوب‌گر سینه‌ی او را نشانه رفتند و دو گلوله‌ی جنگی شلیک کردند که مستقیم قلب پاک او را شکافت. پیکر غرق در خون او به بیمارستان منتقل شد. پدرش سراسیمه خود را بالای سرش رساند، در حالی که کادر درمان ناامیدانه در حال احیای قلب علی‌اصغر بودند و به او شوک می‌دادند؛ او در آغوش پدرش برای همیشه چشم از جهان فروبست. مأموران حکومت تلاش زیادی کردند تا با تحمیل عنوان شهید، علی‌اصغر را به‌عنوان یک «بسیجی» جا بزنند که به دست معترضان کشته شده است؛ اما خانواده‌ی شریف او و مستندات صفحه‌ی اینستاگرامش مانع این معامله شدند. پیکر پاک او با سه روز تأخیر و زیر سایه‌ی شدید مأموران تحویل داده شد و در آرامستان روستای فیروزه (کوشکی) اسفراین آرام گرفت. علی‌اصغر خدادادی با «رز سفید» آرزوهای ناتمامش رفت، اما نامش با فریادهای «جاوید شاه» و مرامِ «سرِ خم قدغن» برای همیشه در قلب تاریخ این سرزمین جاویدان ماند.