Majid Jamshidi Gahrouyi

جاویدنام مجید جمشیدی گهرویی، پدر 2 فرزند 6 و 8 ساله، دو دختر که فرزند یک پدر غیور و یک مادر فرزانه هستند. بزرگ‌مرد ایران زمین، از هم‌میهنان لر تبار بختیاری بود. تباری که به شهامت و آزادگی در میان ایرانیان شهرۀ عام و خاص است. به عقیده‌ی یکی از نزدیکان، او فرماندۀ خانواده‌اش بود و بر سر مزار او نمی‌نشیند چون باید به احترامش ایستاد. مجید، قامتی رعنا و دلی نترس داشت. در نگاه خانواده‌اش و تمامی مردم شریف این خاک، او همانند سرداران دلیر ایرانی چو بابک خرمدین، مازیار و امثالهم است. خانوادۀ جمشیدی در سال 92 از گَهرو در استان چهارمحال و بختیاری به دلیل مشکلات کاری، راهی سفر به اصفهان شدند. آن‌ها همیشه از عشق به اصفهان گفته‌اند. همسرش بسیار علاقه داشت بتوانند عکس خانوادگی در لباس لری داشته باشند اما از بد روزگار، آن‌ها این فرصت را از دست دادند چون دیگر مجیدی در بین‌شان نیست که پازل خانوادگی‌شان را کامل کند. یکی از نزدیکان او، لحظه‌ی به خاک سپردن مجید را این‌گونه توصیف می‌کند: «شوری است بس جانگداز، زخمی است سوزناک؛ هنگامی که مجبور به تماشا کردن خاکی باشی که بر سر عزیزت می‌ریزند.گویی دست و پای عقابی را بسته‌اند و به او اجازه ناله نمی‌دهند و باید غریبانه با چشمی پر از اشک آن صحنه را تماشا کنی و دم نزنی». مجید در 18 دی 1405 با معترضان همراه شد. تعریف‌هایی که از جسارت و شجاعت او شده است، شگفت‌آور است. در آن شامگاه روبه‌روی دادگاه فولادشهر اصفهان اعتراض خود را نعره می‌کشیدند؛ کمی بعد مزدوران آغاز به انداختن بمب صدادار و گاز اشک‌آور کردند. تعداد اشک‌آورها بسیار زیاد شده بود؛ به‌طوری که نه می‌شد چیزی را دید و نه می‌شد از شدت ترس، چشم‌ها را بست. فقط چند نفر جلو مانده بودند؛ یکی از آن‌ها قامت بلندی داشت و لهجه‌ای دلنشین. فریادهای بلندی سر داد: نترسید. بیایید. مگه چند نفر هستند!؟ جمعیت با شنیدن صدای همچین مرد شجاعی به وجد آمد و همگی شروع کردن به روشن کردن آتش تا بتوانند اثر اشک‌آور را کم کنند. معترضان زیاد و زیادتر می‌شدند و به سرعت در تیررس مزدوران قرار گرفتند. کشتار شروع شد. صدای تیر می‌آمد. نم‌نم بوی خون شنیده می‌شد. در آن میان، صدای جیغ معترضان آمیخته با طنین گلوله‌ها شده بود؛ گلوله‌هایی که جنگی بودند. مجید آن‌قدر دلیر بود که او را هدف گرفته و به قلبش شلیک کردند.