Mehran Niayesh

فرزند بافرّ و غیرتِ ایل بختیاری، ۳۳ ساله، مهربان، آرام، اما بی‌تاب در برابر ظلم. مهران نیایش، مردی از تبارِ ایل بختیاری بود؛ انسانی خوش‌قلب، صبور و متین که نزدیکانش او را به مهر، فروتنی و آرامش می‌شناختند. او به‌عنوان ناظر کنترل‌ کیفی مشغول به کار بود و در میان همکارانش نیز به خوش‌رفتاری، احترام و محبوبیت شناخته می‌شد. در کنار این روحیه‌ی آرام، حس عمیقی از مسئولیت‌پذیری و حق‌طلبی نیز در وجودش جریان داشت. او از آن دست انسان‌هایی بود که آرامش را با بی‌تفاوتی اشتباه نمی‌گرفت و باور داشت که در برابر بی‌عدالتی، سکوت نمی‌تواند پاسخی شایسته باشد. ریشه‌های ایلی و فرهنگی‌اش، مفاهیمی چون غیرت، وفاداری و دفاع از کرامت انسان را برای او به ارزش‌هایی جدایی‌ناپذیر تبدیل کرده بود. همین ویژگی‌ها سبب می‌شد که در کنار مهربانی و صبوری، نسبت به رنج و درد دیگران نیز بی‌اعتنا نماند. آنان که مهران را می‌شناختند، از انسانی سخن می‌گویند که احترام، متانت و خوش‌رفتاری، بخشی از منش همیشگی او بود. در ۱۹ دی‌ماه، هنگامی که فریاد دادخواهی مردم در بهارستان اصفهان طنین انداز شد، او نیز به جمع معترضان پیوست. در جریان همان اعتراضات، پس از مجروح شدن، به دست نیروهای حکومتی بازداشت و به بازداشتگاه منتقل شد. بنا بر روایت‌های منتشرشده، مهران در دوران بازداشت تحت شکنجه قرار گرفت. چند روز بعد، پیکرش به خانواده‌اش تحویل داده شد؛ پیکری که آثار جراحات و شکنجه بر آن نمایان بود و از رنجی حکایت می‌کرد که در روزهای بازداشت بر او گذشته بود. مهران نیایش، جان خود را در راه باورهایش از دست داد، اما نامش با شجاعت، ایستادگی و آزادگی گره خورد. اگر روزگاری او را نزدیکانش به خوش‌قلبی و صبوری می‌شناختند، امروز بسیاری، حتی آنان که هرگز فرصت دیدارش را نداشتند، نامش را با احترام بر زبان می‌آورند و یادش را گرامی می‌دارند. روایت زندگی او، یادآور مردی است که آرام زیست، اما در برابر آن‌چه ناعادلانه می‌دانست، سکوت نکرد.