Pouriya Javadi

Master's degree student shot with military bullets by Islamic Republic suppression forces during the national revolution of Dey month 1404. Originally from Darab in Fars province, had received his bachelor's degree in electrical engineering from Birjand University and was in Tehran for his master's studies. His body was transferred to his hometown on 9 Bahman month and buried in Darab.

پوریا جوادی، جوانی ۲۸ سالهٔ از شهرستان داراب در استان فارس، از آن دست انسان‌هایی بود که بار مسئولیت را از سال‌های نوجوانی بر دوش کشید. او پس از درگذشت پدرش در دوازده‌سالگی، در کنار تحصیل، برای کمک به خانواده کار کرد و سهم خود را از سختی‌های زندگی پرداخت. با وجود همهٔ دشواری‌ها، هرگز از آرزوهایش دست نکشید و مسیر علم و دانش را ادامه داد. پوریا مدرک کارشناسی مهندسی برق خود را از دانشگاه بیرجند دریافت کرده بود و در سال‌های بعد برای ادامهٔ تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد به تهران رفت. او دانشجوی سال آخر رشتهٔ برق بود و هم‌زمان با تحصیل، در یک شرکت خصوصی نیز کار می‌کرد. نزدیکانش می‌گویند در کنار مسئولیت‌های دانشگاه و کار، همواره تکیه‌گاه خانواده بود؛ از مراقبت از برادرش پس از یک سانحهٔ رانندگی گرفته تا پرستاری چندماهه از خواهرزاده‌اش پس از عمل جراحی. کوچک‌ترین فرزند خانواده بود، اما نقش ستون خانه را ایفا می‌کرد. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری در محلهٔ پونک تهران، زندگی پوریا دستخوش سرنوشتی تلخ شد. بنا بر گزارش‌ها و روایت منابع نزدیک به خانواده، او هدف شلیک مستقیم نیروهای مسلح جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله‌ای جنگی که گفته می‌شود از سوی یک تک‌تیرانداز مستقر بر پشت‌بام شلیک شده بود، به گلوی او اصابت کرد و پیکرش را به شدت مجروح ساخت. پوریا بلافاصله به بیمارستان منتقل شد. پزشکان طی حدود بیست روز تلاش کردند جان او را نجات دهند و دست‌کم سه عمل جراحی روی او انجام شد. خانواده و دوستانش روزها و شب‌ها را با امید به بهبودی او سپری کردند، اما شدت جراحات مجال بازگشت نداد. سرانجام، روز ۷ بهمن‌ ۱۴۰۴، قلب جوانی که سال‌ها برای خانواده و آینده‌اش جنگیده بود، از تپش ایستاد. پیکر پوریا دو روز بعد به زادگاهش داراب منتقل شد و در میان اندوه خانواده، دوستان و مردم شهرش به خاک سپرده شد. پایان‌نامه‌ای که در آستانهٔ تکمیل بود، ناتمام ماند و آرزوهایی که برای آینده در سر داشت، به خاطره‌ای تلخ بدل شد. براساس گزارش‌ها، پس از جان‌باختن پوریا جوادی، خانوادهٔ او تحت فشار قرار گرفتند و از آنان تعهد گرفته شد که دربارهٔ جزئیات این پرونده با رسانه‌ها گفت‌وگو نکنند. با این حال، نام و یاد او در کنار دیگر جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ باقی مانده است؛ جوانی که سال‌ها برای زندگی، خانواده و آینده تلاش کرد، اما در اوج جوانی فرصت ادامه راه از او گرفته شد.