Hava Seyyedi Haji Agha

حوا سیدی حاجی‌آقا، چهل‌وپنج ساله و ساکن گلشهر کرج بود؛ زنی که اطرافیانش او را «نازی» یا «نازنین» صدا می‌زدند. مادری بود که بار مسئولیت زندگی و پرورش فرزندش را بر دوش کشیده و با تکیه بر توان خود، مسیر زندگی را پیش برده بود. نازی در کلینیک زیبایی و لیزر کاملیا، در محدوده‌ی گلشهر کرج، کار می‌کرد. شغلش باعث می‌شد هر روز با آدم‌هایی از طبقات و موقعیت‌های اجتماعی گوناگون روبه‌رو شود و پای حرف‌هایشان بنشیند. از خلال همین ارتباط‌ها، با مشکلات، دغدغه‌ها و دشواری‌های زندگی مردم آشنا بود؛ با رنج‌هایی که هرکدام به شکلی در زندگی روزمره‌ی آدم‌ها حضور داشتند. شاید همین نزدیکی با زندگی و دردهای مردم بود که آرزوی داشتن جامعه‌ای بهتر را برایش پررنگ‌تر می‌کرد. نازی در تمام این سال‌ها دغدغه‌ی زندگی بهتر برای مردم ایران را در دل داشت. این دغدغه، برای او صرفاً احساسی گذرا نبود؛ در بزنگاه‌های سیاسی و اجتماعی کشور، خود را در حضور و اعتراض نشان می‌داد. سال ۱۳۸۸، هم‌زمان با اعتراضات جنبش سبز که در پی تقلب در انتخابات ریاست‌جمهوری شکل گرفت، نازی نیز به معترضان پیوست و از سوی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شد. بااین‌حال، بازداشت نتوانست او را از پیگیری خواسته‌ها و آرمان‌هایش بازدارد. سال‌ها بعد، در اعتراضات ۱۴۰۱ نیز حضور یافت و در دی‌ماه ۱۴۰۴، بار دیگر در میان مردمی ایستاد که خواهان تغییر بودند. ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، نازی هنگام بازگشت از محل کار، در محدوده‌ی خیابان طالقانی کرج، به جمعیت معترضینی پیوست که در پی فراخوان‌ اعتراضی به خیابان آمده بودند . مسیری که می‌توانست به خانه و دیدار دوباره با فرزندش ختم شود، در میان خیابان‌های ملتهب به آخرین مسیر زندگی‌اش بدل شد؛ گویی در چند قدمی ادامه‌ی زندگی، راه بازگشت از او گرفته شد. از فراز ساختمانی به سوی نازی شلیک کردند. گلوله به پایش اصابت کرد و او را بر زمین انداخت؛ اما قاتلان به این بسنده نکردند. یکی از مأموران بالای سر او ایستاد و گلوله‌ی دیگری به قلبش شلیک کرد؛ تیری که به زندگی زنی شجاع پایان داد که سال‌ها در آرزوی آینده‌ای بهتر برای مردمش بود و هنوز می‌توانست روزهای بسیاری را در کنار فرزندش زندگی کند. آنچه میان زخمی شدن نازی و آخرین لحظات زندگی‌اش گذشت، هنوز در ابهام است. اما تلخی سرنوشت او در همین فاصله‌ی کوتاه نهفته است؛ نازی زخمی بود و هنوز نفس می‌کشید که با شلیک تیر خلاص، فرصت زنده ماندن را از او گرفتند. هفت روز بعد، در ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴، پیکر بی‌جان نازی در سردخانه‌ی کرج پیدا شد. بر سینه‌اش آثار اصابت گلوله‌ی جنگی دیده می‌شد و برچسب «ناشناس» بر پیکرش قرار داشت؛ برچسبی سرد و بی‌نام برای زنی شجاع و آزاده. سرانجام، پیکر نازی در آرامستان بهشت علی اشتهارد به خاک سپرده شد. امکان برگزاری مراسمی با حضور گسترده‌ی دوستان و آشنایانش فراهم نشد و یادبود او به شکلی بسیار خصوصی برگزار شد؛ با روشن کردن شمع‌ها و گذاشتن چند شاخه گل، به نشانه‌ی احترام به راه و مرام و شجاعتش. شمع‌ها روشن شدند و گل‌ها بر جای خود نشستند؛ اما هیچ‌کدام نمی‌توانست جای خالی او را پر کند یا از سنگینی اندوه کسانی بکاهد که فرصت خداحافظی با او را آن‌گونه که می‌خواستند، نیافته بودند. این روزها، آشنایان و نزدیکان نازی در ذهن و دلشان با یاد او زندگی می‌کنند؛ با زنی که قرار بود بخندد و زندگی کند، نه آن‌که عکس سیاه‌وسفیدش یادگار دلتنگی‌ها شود. در میان آرزوهایی که نازی برای آینده در دل داشت، آزادی بیشتر برای جوانان ایرانی جایگاهی ویژه داشت. او آرزو می‌کرد جوانان این سرزمین، دست‌کم به‌اندازه‌ی جوانان کشورهای همسایه، مانند ترکیه و امارات، از آزادی برخوردار باشند؛ بتوانند تجربه‌های تازه‌ای را از سر بگذرانند و با امید به فردایی روشن‌تر، مسیر زندگی خود را بسازند. شاید از همین منظر بتوان معنای عمیق‌تری برای آنچه نازنین پیش از اعتراضات گفته بود، یافت؛ اینکه «برای پسرم می‌روم». گویی در پس این جمله، نه‌تنها عشق و ایثار یک مادر در قبال فرزندش، بلکه دغدغه‌ی آینده‌ای نهفته است که می‌خواست برای او و همه جوانان این سرزمین، آزادتر و روشن‌تر باشد. شاید نازی با خود می‌اندیشید که آینده پسرش از آینده جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند، جدا نیست؛ و آرزوی آزادی برای جوانان، در نهایت، آرزوی مادری بود که می‌خواست فرزندش فرصت زندگی کردن، انتخاب کردن و امیدوار ماندن داشته باشد.