Aref Nazari

Young man from Arsanjan, Fars province, arrested on 18-19 Dey 1404 and reportedly tortured according to those close to him. After receiving a 6-year prison sentence, he ended his own life. During detention, his co-defendants were reportedly pressured to confess against him and accuse him of moharebeh (waging war against God), but this failed. He was a well-known motorcyclist in Arsanjan.

عارف نظری، جوان ۲۰ ساله اهل شهرستان ارسنجان در استان فارس، از آن دست آدم‌هایی بود که ردِ شور زندگی را می‌شد در صفحه شخصی‌اش دید. ویدئوهای موتورسواری، تک‌چرخ زدن و حرکات نمایشی، بخش بزرگی از خاطراتی است که از او به جا مانده است. دوستانش می‌گویند عاشق موتورسواری بود؛ آن‌قدر که موتور آبی‌رنگش تنها یک وسیله نقلیه نبود، بلکه بخشی از زندگی و دلبستگی او محسوب می‌شد. در یکی از ویدئوها با حوصله و علاقه مشغول تمیز کردن همان موتور است؛ تصویری از جوانی که برای آینده‌اش رؤیاها و امیدهای زیادی داشت. عارف در جریان اعتراضات ۱۸ یا ۱۹ دی در ارسنجان بازداشت شد. بنا بر روایت‌های منتشرشده، او در دوران بازداشت تحت فشار و شکنجه قرار گرفت و با قرار وثیقه آزاد شد. همچنین گفته شده است که برای متهم کردن او به «محاربه»، بر برخی از بازداشت‌شدگان دیگر فشار وارد شده بود تا علیه او اعتراف کنند، اما این تلاش‌ها به نتیجه نرسید. روز سوم تیرماه ۱۴۰۵، پس از ابلاغ حکم شش سال حبس، عارف دیگر توان ادامه دادن نداشت. جوانی که پیش‌تر بازداشت، زندان و شکنجه را تجربه کرده بود، در برابر چشم‌انداز بازگشت دوباره به همان مسیر، پایان دادن به زندگی خود را انتخاب کرد. از عارف، ویدئوهایی باقی مانده است؛ جوانی ۲۰ ساله بر موتور آبی‌رنگش، در جاده‌ها و خیابان‌ها، با لبخند و شوری که از عشق به زندگی حکایت می‌کرد. سرنوشت او یادآور تأثیر عمیق بازداشت، شکنجه، فشارهای امنیتی و احکام سنگینی است که در سال‌های اخیر بر زندگی بسیاری از جوانان ایران سایه انداخته است؛ جوانانی که به جای ساختن آینده، با پرونده‌های قضایی، زندان و فشارهای روانی روبه‌رو شدند و خود را در برابر روندی دیدند که امیدی به اجرای عدالت در آن نمی‌دیدند. وقتی نهادی که باید پناه عدالت باشد، به چشم بسیاری از متهمان و خانواده‌هایشان به ابزاری برای سرکوب تبدیل می‌شود، تنها آزادی نیست که از دست می‌رود؛ امید نیز آرام‌آرام رنگ می‌بازد. نام عارف نیز در کنار نام بسیاری از قربانیان این سال‌ها، در حافظه جمعی مردم ایران باقی خواهد ماند.