Mohammad Reza Saberi

محمدرضا صابری برای دخترش فقط پدر نبود. دختر هجده‌ساله‌اش، دیگر به سنی رسیده بود که می‌توانست خیلی از حرف‌هایش را با او در میان بگذارد؛ خبرهای خوب، اتفاق‌های روزمره، چیزهایی که شاید برای دیگران ساده به نظر برسد اما برای یک دختر، شنیدنشان از زبان پدر اهمیت دارد. بعدها، وقتی محمدرضا دیگر نبود، دخترش از همین چیزهای ساده نوشت؛ از اینکه گاهی ناخودآگاه دلش می‌خواهد گوشی را بردارد و به پدرش زنگ بزند، چیزی برایش تعریف کند و صدایش را بشنود. او پدرش را «بابای قشنگم» خطاب کرد و نوشت که برایش تکیه‌گاه، آرامش و قهرمان زندگی‌اش بوده است. محمدرضا ۴۷ ساله بود و دو فرزند داشت. زندگی‌اش در اصفهان با کار می‌گذشت؛ مبل می‌ساخت و می‌فروخت و روزهایش با کارگاه، سفارش‌ها و رفت‌وآمد مشتری‌ها شکل می‌گرفت. از همان کارهایی که وارد خانه‌های دیگران می‌شود و شاید سال‌ها بعد، کسی روی همان مبل بنشیند بی‌آنکه بداند دست‌های سازنده‌اش چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند. اطلاعات منتشرشده درباره‌ی او، همین تصویر ساده و خانوادگی را پیش روی ما می‌گذارد: مردی که کار می‌کرد، خانواده داشت و زندگی‌اش در جریان بود. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، این زندگی در خیابان برازنده اصفهان با صدای گلوله متوقف شد. محمدرضا هدف تیراندازی قرار گرفت. سه گلوله به پهلو و شکمش اصابت کرد. او را به بیمارستان غرضی رساندند؛ جایی که آن شب شمار زیادی از مجروحان اعتراضات را به آنجا منتقل می‌کردند. محمدرضا در همان بیمارستان بر اثر شدت جراحات جان باخت. از اینجا، اما خانواده او با یک فقدان معمول روبه‌رو نبودند. قرار بود وقتی خبری از بیمارستان می‌رسد، خانواده بدانند او کجاست، چه وضعیتی دارد و چه بر سرش آمده است. اما خبری نیامد. محمدرضا در غرضی جان باخته بود، اما پیکرش در اختیار خانواده قرار نگرفت. آن‌ها روزهای بعد را در جست‌وجوی او گذراندند. نمی‌دانستند پیکرش کجاست و چه زمانی می‌توانند او را ببینند. پنج روز گذشت؛ پنج روزی که برای خانواده‌ای که نمی‌داند عزیزش زنده است یا مرده، زمانی معمولی نیست. سرانجام ۲۴ دی‌ماه، تلفن محمدرضا زنگ خورد؛ اما آن طرف خط، خودش نبود. از شماره‌ی تلفن همراه او با خانواده تماس گرفتند و از آنها خواستند برای شناسایی پیکر به باغ رضوان اصفهان بروند. آنچه آنان در باغ رضوان دیدند، تصویری بود که احتمالاً هیچ خانواده‌ای انتظار دیدنش را ندارد. محمدرضا پنج روز پس از تیراندازی، در حالی به خانواده نشان داده شد که هنوز لوله‌ی احیا به صورتش و سرم به بدنش متصل بود. انگار بخشی از لحظات بیمارستان با او تا باغ رضوان آمده بود؛ نشانه‌هایی از تلاشی پزشکی که دیگر نمی‌توانست به بازگشت او منجر شود. اما شناسایی پیکر پایان ماجرا نبود. خانواده برای تحویل پیکر محمدرضا، ناچار به پرداخت پول شد. محمدرضا سرانجام در باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد؛ اما خانواده نتوانستند آن‌گونه که برای یک پدر، همسر، برادر یا فرزند معمول است، او را بدرقه کنند. شرایط امنیتی شدید بود و به گفته‌ی خانواده، اقوام اجازه‌ی حضور در مراسم خاک‌سپاری را پیدا نکردند. حتی پس از دفن نیز فشارها ادامه داشت و خانواده اجازه‌ی برگزاری آزادانه‌ی مراسم چهلم را نیافتند. برای دختر محمدرضا، اما ماجرا در باغ رضوان، تمام نشد. او بعدتر در سوگ پدرش از صدایی نوشت که دیگر نمی‌توانست بشنود. از لحظه‌هایی که دستش می‌رفت سمت تلفن تا خبر خوبی را با پدرش در میان بگذارد و ناگهان به یاد می‌آورد که دیگر شماره‌ای برای تماس وجود ندارد. از «ساقی بابا» گفت؛ همان خطاب کوتاهی که شنیدنش از زبان پدر، برایش بخشی از زندگی بود. محمدرضا پیش از آن شب، مردی بود که برای خانه‌ای کار می‌کرد، مبل می‌ساخت و می‌فروخت، پدر دو فرزند بود و برای دخترش صدایی آشنا داشت؛ صدایی که در ۱۹ دی‌ماه، با سه گلوله، برای همیشه خاموش شد.