Parimah Nikparvar

Shot by suppressive forces on Thursday, January 8, 2026 in Bandar Abbas. After being put in an ambulance, died due to lack of timely medical care and excessive bleeding. She was a student in experimental sciences and dreamed of becoming a surgeon one day.

پریماه نیک‌پرور هجده سال داشت. در بندرعباس، میان درس‌های رشته‌ی علوم تجربی و ساعت‌های کار در فودکورت بندرعباس مال، روزهایش را می‌گذراند. دانش‌آموز دبیرستان آوینی بود و به‌تازگی در غرفه‌ی سوشی‌بار این مجتمع تجاری مشغول کار شده بود؛ انگار می‌خواست از همین حالا، پیش از رسیدن به فردا، سهم خودش را از زندگی بردارد. رؤیای جراح‌شدن داشت؛ شغلی که در آن دست‌های آدم برای نگه‌داشتن زندگی به کار می‌آیند. اعتراضات از هفتم دی‌ماه، با اعتصاب بازار و کسبه، آغاز شده بود و در روزهای بعد، خیابان‌های شهرهای ایران یکی پس از دیگری به صحنه‌ی اعتراض بدل شدند. پس از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در روزهای هجدهم و نوزدهم دی، جمعیت بیشتری به خیابان‌ها آمدند. پریماه نیز در هجدهم دی، در میان مردمی ایستاد که خواهان پایان حکومت جمهوری اسلامی بودند؛ مردمی که صدای اعتراضشان با شعارهایی چون «جاوید شاه» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» در شهرهای مختلف شنیده می‌شد. آن شب، نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به معترضان شلیک کردند. پریماه هدف گلوله قرار گرفت و زخمی شد. او را به آمبولانس منتقل کردند؛ جایی که باید فاصله‌ی میان جراحت و نجات می‌بود، جایی که هنوز می‌شد به رسیدن کمک و ادامه‌ی زندگی امید بست. اما پریماه خون زیادی از دست داد و رسیدگی به او به‌موقع انجام نشد. خون‌ریزی شدید ادامه یافت و او، پیش از آن‌که فرصتی برای نجاتش فراهم شود، در همان آمبولانس جان داد. دختری که می‌خواست روزی جراح شود، خودش برای زنده‌ماندن به کمک نیاز داشت. هنوز در آغاز راه بود؛ هنوز درس‌هایش را تمام نکرده بود، هنوز روپوش سفید پزشکی را نپوشیده بود و هنوز سال‌های بسیاری مانده بود تا بفهمد زندگی او را به کجا خواهد برد. اما گلوله و آن لحظه‌های ازدست‌رفته، فرصتی برای رسیدن به هیچ‌کدام از آن روزها باقی نگذاشتند. آنچه می‌دانیم، همین اندازه تلخ است که خانواده‌ای در بندرعباس، به‌جای چشم‌انتظاری برای بازگشت دخترشان از مدرسه و کار، با فقدان او روبه‌رو شدند؛ دختری که هنوز باید آینده‌اش را می‌ساخت. از پریماه ویدئوهایی باقی مانده است؛ لحظه‌هایی که در آن‌ها می‌توان خنده و شور زندگی‌اش را دید. تماشای آن تصاویر، آدم را به روزهایی می‌برد که هنوز هیچ‌کس نمی‌دانست نام او قرار است با هجدهم دی گره بخورد. در آن تصاویر، پریماه همان دختر جوانی است که زندگی در وجودش جریان دارد؛ دختری که نمی‌داند فرصت‌های پیش رو، یکی‌یکی از او گرفته خواهند شد. شاید اندوه قصه‌ی او در همین فاصله باشد؛ فاصله‌ی میان دختری که در خیال خود روزی جان انسان‌ها را نجات می‌داد و دختری که در خون‌ریزی و بی‌پناهی، در آمبولانسی که باید نجاتش می‌داد، جان سپرد. پریماه هنوز فرصت نکرده بود به تمام آن چیزی تبدیل شود که در رؤیاهایش می‌دید. هجده سال بیشتر نداشت؛ با درس‌هایی ناتمام، کاری تازه و آینده‌ای که می‌توانست شکل‌های بی‌شماری داشته باشد. حالا از آن آینده، رؤیای جراح‌شدنش باقی مانده است و تصویر دختری که می‌خندد؛ تصویری که هر بار تماشایش می‌کنی، به یادت می‌آورد چه زندگی بزرگی می‌توانست در انتظارش باشد.