Arvin Salemirad

آروین سالمی‌راد، متولد 26 فروردین 1388، فقط 16 سال داشت. زندگی‌اش میان مدرسه، فوتبال و کار می‌گذشت. دانش‌آموز پایه یازدهم رشته کابینت‌سازی بود. از حدود 9 سالگی فوتبال را به‌طور جدی آغاز کرده بود. پیش‌تر برای تیم فجر بازی کرده بود و هنگام جان‌باختنش، بازیکن تیم اف‌سی پارس بوشهر بود. رؤیای بزرگی داشت؛ می‌خواست روزی بهترین فوتبالیست جهان شود و برای رسیدن به آن از تلاش دست نمی‌کشید. روزهایش برنامه‌ای مشخص داشت؛ صبح مدرسه، عصر تمرین فوتبال و بعد از آن، تا حوالی ساعت یک بامداد، در ساندویچی پدرش کار…

آروین سالمی‌راد، متولد ۲۶ فروردین ۱۳۸۸، فقط ۱۶ سال داشت. زندگی‌اش میان مدرسه، فوتبال و کار می‌گذشت. دانش‌آموز پایه یازدهم رشته کابینت‌سازی بود. از حدود ۹ سالگی فوتبال را به‌طور جدی آغاز کرده بود. پیش‌تر برای تیم فجر بازی کرده بود و هنگام جان‌باختنش، بازیکن تیم اف‌سی پارس بوشهر بود. رؤیای بزرگی داشت؛ می‌خواست روزی بهترین فوتبالیست جهان شود و برای رسیدن به آن از تلاش دست نمی‌کشید. روزهایش برنامه‌ای مشخص داشت؛ صبح مدرسه، عصر تمرین فوتبال و بعد از آن، تا حوالی ساعت یک بامداد، در ساندویچی پدرش کار می‌کرد. با وجود سن کم، مسئولیت‌پذیر بود و برای رسیدن به آینده‌ای که در ذهنش ساخته بود، برنامه‌ریزی و تلاش می‌کرد. نزدیکانش او را نوجوانی شاد، پرانرژی و محبوب توصیف می‌کنند؛ پسری که مانند بسیاری از نوجوانان جنوب، عاشق فوتبال بود و مهارتش در حرکات نمایشی با توپ همه را به تحسین وامی‌داشت. تنها یک هفته تا سفرش به دبی باقی مانده بود؛ سفری که قرار بود آغاز مرحله‌ای تازه در مسیر فوتبالی‌اش باشد. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در خیابان عاشوری بوشهر، آروین هدف شلیک نیروهای مستقر در پایگاه بسیج مسجد قرآن قرار گرفت. بیش از ۱۸ ساچمه به سر او اصابت کرد و جمجمه‌اش آسیب بسیار شدیدی دید. او را به بیمارستان خلیج فارس بوشهر منتقل کردند، اما پزشکان به‌دلیل وخامت وضعیتش ابتدا حاضر به پذیرش و جراحی او نشدند. در نهایت، پزشکی با اصرار و به‌خاطر مادر آروین، عمل جراحی را پذیرفت. جراحی طولانی و سنگین بود و او را پس از احیا به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کردند. آروین به کما رفت و پس از شانزده روز، سوم بهمن‌ماه جان باخت. خانواده از همان ساعات نخست تلاش کردند درباره وضعیت او اطلاع‌رسانی کنند، اما حتی در بیمارستان نیز با ممانعت مأموران روبه‌رو شدند. پس از جان‌باختنش، پیکرش چند روز در اختیار نهادهای امنیتی ماند و خانواده برای تحویل آن تحت فشار قرار گرفتند. سرانجام پیکر را با شرط برگزاری مراسمی بدون تجمع تحویل گرفتند. با وجود این فشارها، روز ۶ بهمن، هنگام خاک‌سپاری در آرامستان وادی‌الرحمه، سکوتی که از خانواده خواسته بودند، برقرار نماند. میان جمعیت، صدای کف زدن، کل کشیدن و شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» بلند شد. پس از آن نیز جمعی از سوگواران مقابل خانه خانواده‌اش گرد آمدند و صدای سنج و دمام، سازهای کهن و آیینی بوشهر، در کوچه پیچید؛ بدرقه‌ای که نشان می‌داد رؤیای آن نوجوان ۱۶ ساله خاموش شده بود، اما یادش را نمی‌شد به سکوت واداشت.