Hamid Reza Yousefi

حمیدرضا یوسفی، شهروند کُرد ۴۷ ساله، دارای مدرک دیپلم بود و با شغل آزاد امرار معاش می‌کرد. به گفته‌ی آشنایان، او مردی آرام، مهربان و خانواده‌دوست بود. در میان پیام‌های تسلیت و یادبود اهالی کرمانشاه، از او به‌عنوان فردی شریف، کاسب و مردمی یاد شده که همواره به «خیرخواهی و دست‌پاکی» شناخته می‌شد؛ طوری که آشنایانش در وصف او نوشته‌اند: «بجز خوبی از شما ندیدیم و نشنیدیم؛ روحت شاد مرد تمام» شب ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، محله‌ی الهیه‌ی کرمانشاه شاهد حضور باشکوه‌ مردمی بود که برای اعتراض به شرایط کشور به خیابان آمده بودند. این تجمع با واکنش تند نیروهای امنیتی و شلیک گلوله‌ی جنگی روبه‌رو شد. بنا به روایت شاهدان، حمیدرضا آن شب در شهرک الهیه‌ی کرمانشاه (بلوار شاهد) در میان جمعیت بود. هنگامی که تیراندازی آغاز شد، او شاهد زخمی شدن چند نفر از معترضان بود و برای کمک و نجات آن‌ها به سمت خیابان رفت. به گفته‌ی شاهدان، او در حالی که به کمک دو نفر از مجروحان رفته بود، هدف گلوله قرار گرفت. او نخستین مجروح را به داخل یکی از کوچه‌های نزدیک منتقل کرد، اما هنگامی که برای نجات نفر دوم اقدام کرد، از ناحیه‌ی قلب هدف شلیک مستقیم گلوله قرار گرفت. او با وجود اصابت گلوله، توانست نفر دوم را نیز به جای امن برساند و سپس خود بر زمین افتاد و جان باخت. اهالی محل از شجاعت و فداکاری حمیدرضا سخن می‌گویند. پیکر او پس از تحویل به خانواده، در آرامستان باغ فردوس کرمانشاه به خاک‌سپرده شد؛ اما به دلیل فشارهای امنیتی بر خانواده، هویت او تنها دو هفته پس از حادثه از طریق رسانه‌های حقوق‌بشری ایران احراز و اعلام شد. مراسم چهلم او در حالی برگزار شد که همانند دیگر جاویدنام‌ها، تعداد زیادی از مردم به همراه خانواده بر مزار او حاضر شدند و برای این مرد فداکار و باغیرت کرمانشاهی اشک ریختند و مزارش را گلباران کردند. بر اساس گزارش شبکه‌ی حقوق بشر کردستان، مرگ او در چارچوب سرکوب گسترده‌تر اعتراضات مردمی دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرمانشاه رخ داد؛ روزی که به گفته‌ی منابع، دست‌کم ۷۰ پیکر معترض به بیمارستان طالقانی این شهر منتقل شدند. شب حادثه در شهرک الهیه‌ی واقع در بلوار شاهد، ده‌ها نفر هدف رگبار نیروهای سرکوب و نظامی وابسته به «سپاه نبی‌اکرم» قرار گرفتند که دست‌کم ۱۵ نفر کشته و ده‌ها نفر دیگر زخمی شدند. نام حمیدرضا یوسفی در کنار ده‌ها جان‌باخته‌ی دیگر کرمانشاه به نمادی از ایثار و انسانیت در دل یکی از تلخ‌ترین شب‌های تاریخ معاصر این شهر تبدیل شد. او که می‌توانست در آن لحظات هراس‌انگیز تنها به فکر جان خود باشد، تا آخرین نفس برای نجات هم‌شهریان زخمی‌اش ایستاد؛ مردی ساده و بی‌ادعا که در اوج بحران، شجاعت و انسانیت خود را نشان داد. مردم کرمانشاه و کردستان او را همچون بسیاری از فرزندان این سرزمین که جان خود را فدای دیگران کردند، به یاد خواهند داشت.