Reza Armand

ساعت از یازده شب گذشته بود. بیستم دی‌ماه بود؛ سومین شبی که خیابان‌های بسیاری از شهرهای ایران زیر سایه سرکوب و تیراندازی نفس می‌کشیدند. خبر کشته‌شدن معترضان در شب‌های هجدهم و نوزدهم دی دهان‌به‌دهان چرخیده بود و همه می‌دانستند حضور در خیابان می‌تواند بهای سنگینی داشته باشد. با این حال، اعتراضات بازاریان و مردم یافت‌آباد همچنان ادامه داشت و خیابان، با وجود همه بیم‌ها، هنوز خالی نشده بود. در همین ساعت، یک دستگاه سمند با آرم سپاه وارد خیابان شد. به گفته شاهدان، سرنشینان آن، لباس شخصی به تن داشتند. خودرو از ابتدای کوچه شروع به تیراندازی کرد و گلوله‌های جنگی یکی پس از دیگری به سوی مردم شلیک شدند. یکی از شاهدان بعدها گفت: «با سمند از سر کوچه شروع کردند به شلیک و حداقل سه نفر را کشتند که یکی همین رضا آرمند بود.» رضا آرمند، ۳۲ سال داشت. مردی که زندگی مستقلی برای خود ساخته بود و به دلیل نزدیکی محل کارش، در یافت‌آباد زندگی می‌کرد. سال‌ها در زمینه ساخت مخازن استیل فعالیت داشت و روزهایش میان کار و ساختن آینده می‌گذشت. او نیز مانند بسیاری از مردم آن شب، در اعتراضات بازاریان یافت‌آباد حضور داشت؛ اعتراضی که با شلیک مستقیم گلوله پاسخ داده شد. یکی از همان گلوله‌های جنگی از پشت سر به رضا اصابت کرد. او بر زمین افتاد و مردم بی‌درنگ خود را به او رساندند. در میان آشفتگی خیابان، تلاش کردند هرچه زودتر او را از محل تیراندازی دور کنند و به بیمارستان برسانند. پیکر زخمی‌اش را به بیمارستان غیاثی در شهرک ولیعصر منتقل کردند؛ شاید هنوز فرصتی برای نجات باقی مانده باشد. اما شدت جراحات ناشی از اصابت گلوله، این فرصت را از او گرفت و رضا همان شب، جان باخت. پیکر رضا تا سه روز در اختیار نهادهای حکومتی ماند و پس از آن به خانواده تحویل داده شد. در برگه‌ای که بیمارستان برای معرفی به پزشکی قانونی صادر کرده بود، از او با عنوان «رهگذر» یاد شده بود، نه معترض. همین موضوع باعث شد از خانواده برای تحویل پیکر درخواست وجهی نشود؛ اما نزدیکانش تأکید کردند این روایت حقیقت ندارد. آنان گفتند رضا در اعتراضات بازاریان یافت‌آباد حضور داشت و به دلیل همان حضور، هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. خانواده بیم داشتند حکومت، رضا را در شمار نیروهای خود یا «شهدای» حکومتی معرفی کند. به همین دلیل بارها بر این واقعیت تأکید کردند که او یکی از معترضان بود و در جریان سرکوب اعتراضات، با شلیک مستقیم نیروهای لباس‌شخصی، جان خود را از دست داد. رضا آرمند زندگی ساده‌ای داشت؛ جوانی که مستقل زندگی می‌کرد، با کار دستانش روزگار می‌گذراند و آینده‌اش را آجر به آجر می‌ساخت. اما شب بیستم دی‌ماه، گلوله‌ای که از پشت سر شلیک شد، همه آن آینده را در چند ثانیه ناتمام گذاشت. نام رضا آرمند در کنار نام بسیاری از جان‌باختگان آن روزها، یادآور شبی است که یافت‌آباد نیز به فهرست محله‌هایی پیوست که بهای اعتراض را با خون فرزندانش پرداخت؛ شبی که صدای تیراندازی در خیابان پیچید، سه جوان در همان حوالی جان باختند و یکی از آن‌ها، مردی بود که تنها سی‌ودو سال از زندگی‌اش گذشته بود و دیگر هرگز به خانه‌ای که نزدیک محل کارش ساخته بود، بازنگشت.