Ahmad Hashemi

Shot with war bullets by government criminals in the liver and spleen area during Iran's national uprising on 18 Dey (2026-01-08). Severely injured and transferred to hospital. After 3 days of enduring pain and deprivation of safe medical care, died on the path to homeland freedom. Example of direct shooting, targeted killing and abandoning youth in death cycle.

جاویدنام احمد هاشمی، جوانی ۲۴ ساله، در ۱۹ بهمن‌ماه سال ۱۳۷۹ در شهر نیم‌ور محلات چشم به جهان گشود. احمد در میان دوستان و نزدیکانش به خوش‌خنده‌بودن، مهربانی و خوش‌قلبی شناخته می‌شد. چند سالی بود که مادرش را از دست داده بود؛ فقدانی سنگین که با وجود تلخی آن، احمد همچنان به زندگی ادامه می‌داد و راه خود را پیش می‌گرفت. احمد عاشق موتورسواری بود. به‌تازگی موتوری سبزرنگ تهیه کرده بود و با شوق جوانی در خیابان‌ها با آن می‌گشت. در کنار این شور و هیجان، در ماه‌های محرم و صفر نیز همراه دوستانش در مراسم عاشورا و تاسوعا شرکت می‌کرد. او به حضرت اباعبدالله الحسین عشق می‌ورزید و هر سال بخشی از کارهای مربوط به این مراسم را بر عهده می‌گرفت. احمد که به خدمت به ایران علاقه داشت، برای فراگیری فنون اولیه نظامی راهی خدمت سربازی شد و دوران سربازی خود را در ارتش جمهوری اسلامی سپری کرد. دوستان و نزدیکانش او را جوانی نجیب، بی‌باک و وفادار به آرمان‌های ملی توصیف می‌کردند؛ جوانی که آرزوی زندگی در ایرانی آزاد و سربلند را در سر داشت. احمد به سلسله‌ی پهلوی نیز علاقه داشت و تصویری از رضاشاه، محمدرضاشاه و شاهزاده رضا پهلوی را در فضای مجازی منتشر کرده بود. این علاقه و باورهای سیاسی سبب شد که او در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، به خیابان برود؛ با این امید که ایران روزی دوباره به آزادی و سربلندی برسد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، احمد به خیابان‌های نیم‌ور محلات رفت. یکی دیگر از نشانه‌های دلبستگی او به آرمان‌های ملی ایران، علاقه‌اش به پرچم شیر و خورشید بود. آن شب، هنگامی که در حال نصب این پرچم بود، نیروهای امنیتی به سوی او شلیک کردند و گلوله به ناحیه‌ی طحال و کبدش اصابت کرد. احمد که به‌شدت مجروح شده بود، به بیمارستان محلات منتقل شد. در آن روزها، به دلیل فضای امنیتی سنگینی که هم‌زمان با فراخوان‌ها و اعتراضات مردمی شکل گرفته بود، رسیدگی به مجروحان اعتراضات با محدودیت‌های جدی روبه‌رو بود و احمد نیز از این شرایط مستثنا نماند. او سه روز با جراحات و درد شدید دست‌وپنجه نرم کرد، اما سرانجام جان خود را از دست داد. خانواده‌ی احمد پیکر او را در تاریخ ۲۴ دی‌ماه در نیم‌ور محلات به خاک سپردند. اما قصه‌ی احمد با خاک‌سپاری‌اش به پایان نرسید. در مراسمی که به یاد او برگزار شد، دوستان و آشنایانش با تزیین محل آرامگاه و پخش گل‌های رز قرمز میان حاضران، اندوه از دست دادن او را به شکلی متفاوت به نمایش گذاشتند. دوستانش در حالی که اشک از چشمانشان سرازیر بود، با رقص و پایکوبی یاد رفیق ازدست‌رفته‌شان را گرامی داشتند؛ سوگی که اشک و خاطره را در کنار یکدیگر قرار داده بود. بر سر آرامگاه احمد هاشمی جمله‌ای نوشته شده است که شاید هر رهگذری را برای لحظاتی به فکر فرو ببرد: «آجی، خیالت راحت؛ من در بغل مامانم.» جمله‌ای کوتاه که وقتی در کنار داستان زندگی احمد و فقدان مادرش قرار می‌گیرد، معنایی تلخ‌تر پیدا می‌کند. مردم وطن‌دوست ایران نیز با شرکت در مراسم احمد هاشمی و بازنشر روایت زندگی و جان‌باختن او، یادش را گرامی داشتند. نام و تصاویر او در فضای مجازی دست‌به‌دست شد تا داستان جوانی که آرزوی ایرانی آزاد و سربلند را در سر داشت، فراموش نشود. و آنان با زنده نگه داشتن نام احمد، بار دیگر به جمله‌ای معنا بخشیدند که در سال‌های اخیر بارها تکرار شده است: «نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم.»