Azarnoush Khorasani

آذرنوش خراسانی، کودک معصوم ۸ ساله اهل مشهد، یکی از کوچکترین قربانیان اعتراضات سراسری دی ماه در ایران بود. او در ۹ ژانویه ۲۰۲۶، در خیابان راهنمایی مشهد، مورد اصابت گلوله جنگی قرار گرفت و در راه بیمارستان جان خود را از دست داد. خانواده داغدار او چهل روز کامل فشار و تهدید شدید را تحمل کردند و مجبور به سکوت مطلق شدند تا هیچ خبری از نحوه کشته شدن دختر کوچکشان به گوش جهانیان نرسد. تنها پس از این چهل روز طولانی و دردناک، سرانجام حقیقت از طریق پوسترهای یادبود و پست‌های شبکه‌های اجتماعی آشکار شد.

آن شب، آذرنوش خراسانی در خانه با مادرش تنها بود. پدر برای دیدار پدر خود از خانه خارج شده بود و آذرنوش، مثل بسیاری از کودکان هشت‌ساله، در دنیای کوچک و امن خودش زندگی می‌کرد؛ دنیایی که هنوز پر از رویا بود و قرار نبود با خشونت آشنا شود. متولد ۱۴ مهر ۱۳۹۶ بود. به موسیقی علاقه داشت، در درس‌هایش موفق بود و در پاسخ به این پرسش که در آینده می‌خواهد چه‌کاره شود، از خلبانی حرف می‌زد؛ رویایی کودکانه اما روشن، شبیه هزاران کودکی که آینده را هنوز سرشار از امکان می‌بینند. مادرش او را برای خریدی کوتاه به سوپرمارکت سر کوچه فرستاد. مسیری چند دقیقه‌ای که قرار بود خیلی زود به پایان برسد. اما آذرنوش هرگز به خانه بازنگشت. در همان حوالی، گلوله‌ای جنگی به سینه او اصابت کرد. گلوله‌ای که جان کودکی هشت‌ساله را هدف گرفت؛ کودکی که نه درگیری‌ای را هدایت می‌کرد، نه خطری برای کسی بود و نه نقشی در رخدادهای خیابان داشت. او تنها برای خرید از خانه بیرون رفته بود. مردم حاضر در محل، بی‌آن‌که فرصت زیادی برای واکنش داشته باشند، آذرنوش زخمی را با خودروهای شخصی به بیمارستان رساندند. در همان زمان، مادر که از طولانی شدن غیبت دخترش نگران شده بود، جست‌وجو را آغاز کرد. ابتدا اطراف خانه و سپس کلانتری‌ها را گشت. خانواده از بیمارستانی به بیمارستان دیگر رفتند و در میان اضطراب و بی‌خبری، رد او را دنبال کردند. سرانجام آذرنوش را در بیمارستان قائم مشهد پیدا کردند، اما نه زنده. آن‌چه خانواده یافتند، پیکر بی‌جان دختری بود که ساعاتی پیش برای خریدی ساده از خانه خارج شده بود. پس از کشته شدن آذرنوش، ماجرا برای خانواده به پایان نرسید. بنا بر روایت نزدیکان، پدر آذرنوش که خود از بازداشت‌شدگان اعتراضات سال ۱۴۰۱ بوده است، تحت فشار قرار گرفت تا مرگ دخترش تحت عنوان «شهید» ثبت شود و خانواده در ازای آن مستمری ماهانه دریافت کنند. خانواده این پیشنهاد را نپذیرفتند. براساس همین روایت‌ها، تحویل پیکر نیز با فشار و محدودیت همراه بود و از اعضای خانواده تعهدهای کتبی گرفته شد که درباره این واقعه اطلاع‌رسانی نکنند. تنها پس از این تعهدها، اجازه دفن صادر شد و پیکر آذرنوش به خانواده تحویل داده شد. در نهایت، آذرنوش خراسانی در روستای بام‌چنار از توابع کلات نادری به خاک سپرده شد. پرونده آذرنوش، صرفاً روایت کشته شدن یک کودک نیست؛ روایت پرسش‌هایی است که همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند. چگونه کودکی هشت‌ساله که برای خرید از خانه خارج شده بود، با گلوله جنگی هدف قرار گرفت؟ چه کسی مسئول شلیک بود؟ چرا خانواده برای یافتن او ناچار شدند میان کلانتری‌ها و بیمارستان‌ها سرگردان شوند؟ و چرا پس از مرگش، به جای روشن شدن حقیقت، سکوت و تعهد بر خانواده تحمیل شد؟ امروز از آذرنوش، نه رؤیای خلبان شدنش باقی مانده، نه دفترهای درسی که با موفقیت پر می‌کرد و نه فرصت بزرگ شدن. تنها نامی باقی مانده است؛ نام دختری هشت‌ساله که از خانه برای خرید بیرون رفت و هرگز بازنگشت.