Fatemeh (Roya) Afrazeh

جاویدنام فاطمه (رویا) افرازه، شهروند ۴۶ ساله‌ی گیلک، زاده‌ی لاهیجان و ساکن تهران، متأهل و دارای دو فرزند بود. او در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی، همراه یکی از دوستانش به اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان در محدوده‌ی آریاشهر تهران پیوست. با شروع تاریکی و حمله‌ی مزدوران به مردم، رویا هدف اصابت گلوله‌ی جنگی به پهلو و کلیه قرار گرفت و بر اثر شدت خون‌ریزی جان باخت. از جزئیات و محل جان‌باختنش، هیچ اطلاعاتی در گزارش‌ها و شبکه‌های اجتماعی موجود نیست. با بازنگشتن او به خانه و تماس‌های بی‌پاسخ، خانواده‌ی نگران جست‌وجو برای یافتنش را آغاز کردند؛ جست‌وجویی که به جایی راه نبرد و این نگرانی و بی‌خبری دوازده روز ادامه یافت. سرانجام در روز ۳۰ دی‌ماه، طی تماس تلفنی از کهریزکِ تهران، خانواده برای شناسایی و تحویل پیکر فراخوانده شدند. مأموران حکومت برای تحویلِ پیکر به خانواده‌، از آنان تعهد گرفتند که علت خروج از منزل را «خرید خانه» عنوان کرده و کشته‌شدنش را به دست «عوامل خارجی» ذکر کنند؛ پس از تهدید و اخذ تعهد، پیکر را به خانواده‌ی داغ‌دارش تحویل دادند. طبق گزارش‌ها، دو عموی رویا از شهدای جنگ ایران و عراق بودند؛ شهدایی که جان‌شان را برای دفاع از خاک و مردم‌شان فدا کردند و به پشتیبانی از حکومتی برخاستند که حدود نیم‌قرن بعد، برای حکمرانی بیشتر و آرمان‌های شومش، به روی هزاران ایرانی آتش گشود؛ مردمی که نه دشمن بودند و نه مسلح، در خیابان‌های کشورشان توسط حکومت جمهوری اسلامی سلاخی شدند. رویا یکی از قهرمانانی بود که برای آرمانش به خیابان رفت تا ایران را به جایی بهتر برای فرزندانش و دیگر فرزندانِ ایران بدل کند؛ او با رؤیای ایرانی آباد و آزاد برای کودکانش به خیابان رفت و اگرچه دوباره به آغوششان بازنگشت، اما دست‌در‌دست هم‌میهنانش آغازگر انقلابی بود که آزادی را برای نسل‌هایِ پس از او به ارمغان خواهد آورد.