Seyed Mohammad Malekshahian

Mohammad_Malkshahian from Shamabad village Sabzvar was killed by IRGC terrorists on January 8 in Mashhad. His body was handed over after 8 days with the threat that if you do not declare Basij, you will not even be allowed to bury it in the village cemetery

توی ایران، روستاهایی هستند که تا پیش از ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، کمتر کسی حتی نامشان را شنیده بود؛ روستاهایی گمنام که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد جوانانی چنین رشید و آزاده در دامانشان پرورش یافته باشند. یکی از این روستاها، شم‌آباد سبزوار از توابع مشهد است. بیست‌وهفت سال پیش، در همین روستای گمنام، کودکی چشم به جهان گشود که سال‌ها بعد، نامش مایه افتخار زادگاهش شد. نام او سید محمد ملکشاهیان بود. محمد در میان دوستان و آشنایانش به خوش‌رویی و مهربانی شناخته می‌شد. بیشتر عکس‌هایی که از او در فضای مجازی منتشر شده، لبخندی را بر چهره‌اش ثبت کرده‌اند، لبخندی که از قلبی سرشار از زندگی و امید حکایت می‌کند. خانواده‌اش نیز مانند هر پدر و مادری، آینده‌ای روشن برای او در ذهن داشتند، آرزو داشتند روزی دامادی‌اش را ببینند و شاهد تشکیل خانواده‌اش باشند. اما حوادث خونین ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، همه آن آرزوها را برای همیشه ناتمام گذاشت. محمد روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در خیابان وکیل‌آباد مشهد و در میان اعتراضات مردمی حضور داشت. هنگامی که مأموران به سوی معترضان شلیک کردند، گلوله‌ای به پای او اصابت کرد و زخمی شد. اما رنج او به همان گلوله محدود نماند. بنا بر گزارش‌ها، مأموران پس از مجروح شدن نیز او را به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و شدت جراحات و خون‌ریزی، سرانجام جان او را گرفت. رنج خانواده‌ی محمد نیز با جان‌باختن او پایان نیافت. هنگام تحویل پیکرش، خانواده‌اش هشت روز تمام زیر فشارها و محدودیت‌های شدید امنیتی قرار گرفتند. آن‌ها نه‌تنها عزادار فرزندشان بودند، بلکه از برگزاری مراسمی درخور شأن و یاد او نیز محروم شدند و ناچار شدند پیکر عزیزشان را در سکوت و محدودیت به خاک بسپارند. محمد را می‌توان از جوانان دغدغه‌مند و آزادی‌خواه این سرزمین دانست. ویدیویی که از او در فضای مجازی منتشر شده، محمد را در حالی نشان می‌دهد که همراه دوستش بر ترک موتورسیکلت نشسته و با آوازش یاد جاویدنام حمیدرضا روحی را زنده نگه می‌دارد. انتشار دوباره این ویدیو پس از جان‌باختن محمد، برای بسیاری یادآور این حقیقت بود که راه آزادی‌خواهان با رفتن آنان پایان نمی‌یابد، هر نسل، راه نسل پیش از خود را ادامه می‌دهد. امروز نیز ما ادامه‌دهندگان همان راه هستیم، با روایت زندگی، آرزوها و سرگذشت آنان، تا نامشان در حافظه این سرزمین زنده بماند. شاید روایت این زندگی‌ها، مرهمی هرچند کوچک بر دل‌های داغدار خانواده‌هایشان باشد و نگذارد زخمی که بر پیکر این خاک نشسته، به فراموشی سپرده شود.