Yasin Beyranvand

هوا سرد بود، اما سکوتی سردتر بر شهر سایه انداخته بود. سیزدهم دی‌ماه، مردم در خرم‌آباد از همان ساعات ابتدایی صبح احساس می‌کردند اتفاقی در حال رخ دادن است؛ اتفاقی فراتر از زندگی روزمره و خبرهای معمول، با رنگ‌وبوی اضطرابی جمعی. در روزهای منتهی به هجدهم و نوزدهم، حضور نیروهای امنیتی پررنگ‌تر شده بود. خودروهای آنان در چهارراه‌ها مستقر بودند و شهر، زیر نگاه‌های مراقب نفس می‌کشید. بر اساس گزارش‌های حقوق‌بشری، شماری از جوانانی که گفته شده بود در فضای مجازی فعالیت داشتند، بازداشت شدند. به‌تدریج، خرم‌آباد به صحنه‌ی اعتراضات گسترده تبدیل شد. در میان حاضران آن روز، نامی ثبت شد که بعدها در چند گزارش مستقل نیز تکرار شد: یاسین بیرانوند. او فقط ۲۱ سال داشت. جوانی از دیار لرها؛ پرانرژی و سرشار از زندگی. در فیلم‌هایی که از او در فضای مجازی منتشر شده، می‌توان بخشی از دنیای ساده و دوست‌داشتنی‌اش را دید؛ جوانی که در جشن‌ها و مراسم شادی می‌خندید و می‌رقصید. فوتبال را دوست داشت و از طرفداران پرسپولیس بود. او فرصت زندگی‌کردن همه‌ی آرزوهایش را پیدا نکرد. امروز از او چند تصویر، چند خاطره و لبخندی باقی مانده که در قاب فیلم‌ها زنده است. سیزدهم، روزی که زندگی برای جوانی در خرم‌آباد، شهری که کوچه‌کوچه‌اش با خاطرات کودکی او گره خورده بود، رنگی دیگر گرفت. بر اساس گزارش‌های موجود، یاسین از فاصله‌ای نزدیک هدف شلیک مستقیم قرار گرفت و گلوله‌ها، سر، گردن و شکمش را به‌شدت مجروح کردند. همان روز او را به بیمارستان رساندند، اما دیگر به هوش نیامد و به کما رفت؛ روزی که برای یاسین و خانواده‌اش، آغاز یکی از سخت‌ترین فصل‌های زندگی شد. پس از آن، روزها گذشتند، اما وضعیت او تغییری نکرد. خبری از بهبود او منتشر نشد. سکوت ادامه داشت و در میان این سکوت، تنها عددی که آرام‌آرام بزرگ‌تر می‌شد، تعداد روزهایی بود که یاسین در بیمارستان سپری می‌کرد؛ روزهایی که برای خانواده‌اش، هر کدام طولانی‌تر از روز قبل می‌گذشت. ۶۷ روز؛ فاصله‌ای میان شلیک و خبر، میان امیدی که با گذشت زمان کم‌فروغ‌تر شد و فقدانی که برای همیشه بر جای ماند. در تمام این مدت، خانواده چشم‌به‌راه بازگشتش بودند؛ انتظاری که سرانجام در ۱۹ اسفند، با پایان زندگی نباتی او، به سوگی ماندگار ختم شد. در خرم‌آباد، سوگ از خاک آغاز می‌شود. در روزهای داغداری، مردم گِل بر پیشانی و لباس می‌زنند؛ رسمی قدیمی برای نشان‌دادن دردی که از عمق جان و از ریشه آمده است. مردم با نوای «دایه دایه» راهی مزار شدند. به رسم چمری، زنانی با لباس‌های سیاه، با گِل بر سر و شانه اشک می‌ریختند و برای یاسین سوگواری می‌کردند. نوای لری در باد می‌پیچید؛ آن‌قدر سنگین و جان‌سوز که انگار کوه‌های زاگرس هم در این داغ شریک شده بودند. او میان همین خاک، همین آوازها و همین نگاه‌های خاموش، به خاطره‌ی شهر پیوست؛ خاطره‌ای که قرار نیست به این آسانی فراموش شود. در سبزه‌میدان، چشمه‌ای هست به نام «اِراز»؛ چشمه‌ای که مردم خرم‌آباد از دیرباز آن را درمانگر «غمباد» می‌دانند؛ غمی که در سینه می‌نشیند، سنگین می‌شود و به آسانی بیرون نمی‌رود. شاید آب اِراز بتواند کمی از سنگینی این غم کم کند، اما برای مادر یاسین، هیچ آبی نمی‌تواند جای خالی فرزندش را پر کند. برای او، شاید تنها چیزی که باقی می‌ماند، نام یاسین باشد؛ نامی که باید گفته شود، شنیده شود و در خاطر شهر جاری بماند. مثل آب اِراز؛ آرام، ماندگار و جاری. هِی دایه، مویه کِن، بذار دِلِت سبک بُووه، بذار کوه و کمر صدای داغِتِه بشنون.