Behnam Ebrahimian

بهنام ابراهیمیان فقط ۳۲ سال داشت؛ جوانی که زندگی را دوست داشت و برای آینده‌اش برنامه‌های زیادی در سر می‌پروراند. فوق دیپلم کامپیوتر بود، فوتبال بازی می‌کرد، عاشق سفر، شادی و رقص بود و با کار و تلاش، قدم‌به‌قدم برای ساختن زندگی خودش پیش می‌رفت. آرزو داشت تا پایان همان سال خانه‌ای مستقل داشته باشد و ازدواج کند. بیش از همه، دلش برای خوشحال کردن مادرش می‌تپید و هر کاری از دستش برمی‌آمد برای خانواده‌اش انجام می‌داد. اما روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در فاز یک اندیشه، همه آن رؤیاها با شلیک یک گلوله جنگی ناتمام ماند. تنها یک روز پیش از آن، دو تن از دوستان نزدیکش نیز در همان منطقه با گلوله جنگی جان خود را از دست داده بودند. بهنام از پشت هدف قرار گرفت؛ گلوله از پشت وارد بدنش شد، قلبش را شکافت و از سینه‌اش خارج شد. بعدها، وقتی هنوز زنده بود، جمله‌ای گفت که عمق آن لحظه را برای همیشه در ذهن هر شنونده‌ای حک می‌کند: «وقتی تیر خوردم، قلبم را دیدم.» دوستانش او را از میان خطر بیرون کشیدند و به بیمارستان رساندند. شدت خون‌ریزی به اندازه‌ای بود که حتی گرفتن نمونه خون برای تعیین گروه خونی به‌سختی انجام شد. پزشکان در شرایطی ناامن، ناچار شدند او را به‌سرعت تحت عمل جراحی قرار دهند. چند روز بعد، نه به دلیل بهبود، بلکه به خاطر شرایط امنیتی، از خانواده خواسته شد او را از بیمارستان خارج کنند. اما زخم گلوله، فرصتی برای التیام نداشت. حال بهنام هر ساعت بدتر می‌شد. نفس کشیدن برایش دشوار بود و از دردِ تمام بدنش می‌گفت. وقتی دوباره به بیمارستان بازگردانده شد، آسیب ریه‌هایش بسیار گسترده بود. با وجود تلاش پزشکان و دو بار احیای قلبی، سرانجام روز ۲۵ دی‌ماه، شش روز پس از اصابت گلوله، جانش را از دست داد. پس از مرگ نیز رنج خانواده پایان نیافت. پیکر او به کهریزک منتقل شد و خانواده‌اش تحت فشار قرار گرفتند تا مرگ او را به «تروریست‌ها» نسبت دهند. حتی در گواهی فوت نیز از عبارت کلی «اصابت جسم پرتابه‌ای پرشتاب به بدن» استفاده شد؛ عبارتی که واقعیت شلیک مستقیم گلوله به قلب بهنام را پنهان می‌کرد. آنهایی که بهنام را می‌شناختند، او را با لبخندش به یاد می‌آورند؛ جوانی که به جای گلایه، بیشتر دنبال بهانه‌ای برای شادی بود. از همان آدم‌هایی که اگر دورهمی‌ای شکل می‌گرفت، انرژی جمع می‌شد و اگر سفری پیش می‌آمد، اولین نفری بود که چمدانش را می‌بست. شاید به همین دلیل، باور رفتنش هنوز برای خانواده و دوستانش دشوار است. گلوله‌ای که به قلب بهنام اصابت کرد، آرامش یک خانه را با خود برد؛ خانه‌ای که بعد از رفتن آخرین فرزندش، دیگر هرگز شبیه گذشته نشد. برای آنها، رفتن بهنام جای خالی هر روزه‌ای است که با گذشت زمان پر نمی‌شود.