Amir Hossein Shahrzad

AmirHossein Shahrzad, a 20-year-old young man from TorbatJam, who was identified by the suppressors during the protests in this city on January 8-9, was killed by the suppressors when they shot him in the face with a live bullet in front of his house on Hafez Street.

من پسر خانوادهٔ شهرزادم، پسری ۲۰ ساله که عاشق رقصیدن و موتورسواری بود. همیشه در مهمانی‌ها من همان کسی بودم که وسط جمع می‌رقصید و سعی می‌کرد شادی‌اش را با همه تقسیم کند. آن‌قدر موتورم را دوست داشتم که حتی روزهای کرونا، با ماسک، آن را می‌شستم و از این لحظه‌ها فیلم می‌گرفتم. زندگی من، مثل زندگی میلیون‌ها جوان ایرانی، زندگی ساده و معمولی بود، اما مثل همهٔ آن‌هایی که می‌خواستند آیندهٔ بهتری داشته باشند، با فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ به خیابان آمدم. آن شب در تربت‌جام غوغا بود. مردم هر کاری می‌کردند تا راه نیروهای سرکوب را ببندند و حرکتشان را مختل کنند. در میان شلوغی، مأموران دنبالم افتادند. هرچه در توان داشتم دویدم و فرار کردم. وقتی به نزدیکی خانه رسیدم، با خودم فکر کردم دیگر گمم کرده‌اند. وارد خیابان حافظ شدم؛ فقط چند متر تا خانه فاصله داشتم. سرعتم را بیشتر کردم. خواستم کلید را داخل قفل در بیندازم که ناگهان صدای شلیک را شنیدم. چند لحظه بعد، مایع گرمی تمام صورتم را پوشاند. وقتی دست به صورتم کشیدم، دیدم غرق خون شده‌ام. درست حدس زده بودم، گلوله‌ای به صورتم شلیک کرده بودند. روی زمین افتادم. اما عجیب‌تر از همه، لحظه‌ای بود که خودم را دیدم، پیکرم روی زمین، غرق در خون افتاده بود و من بالای سرش ایستاده بودم. هیچ‌وقت چنین حسی را تجربه نکرده بودم. مأموران، وقتی مطمئن شدند دیگر جانی در بدنم نمانده است، همان‌جا رهایم کردند. آری… عمر جسمم به پایان رسیده بود، اما روحم هنوز آنجا بود و جسم بی‌جانم را تماشا می‌کرد. اون روزها در کنار خانواده‌ام ماندم. هر روز می‌دیدم که نبودنم چگونه پدر و مادرم را پیرتر و شکسته‌تر می‌کند. می‌دیدم چگونه جای خالی‌ام در خانه فریاد می‌زند. حتی وقتی مردم نام خیابان حافظ را از روی عشق و احترام به یاد من صدا زدند، هیچ-کدام نتوانست ذره‌ای از اندوه خانواده‌ام کم کند. مراسم چهلمم در ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ برگزار شد. مأموران امنیتی همهٔ مسیرهای منتهی به آرامستان بهشت نبی را بسته بودند و اجازه نمی‌دادند مردم برای بدرقه‌ام بیایند. بسیاری از کسانی که می‌خواستند کنار خانواده‌ام باشند، پشت همان ایست‌های بازرسی متوقف شدند. با این حال، خانواده‌ام مراسمم را برگزار کردند، با همان داغی که هیچ حصار امنیتی توان خاموش کردنش را نداشت. در تمام آن روزها فقط به یک چیز فکر می‌کردم، من، امیرحسین شهرزاد، فقط ۲۰ سال داشتم. پر از شور زندگی بودم، عاشق رقص، عاشق موتورسواری و سرشار از آرزو. خواسته‌ام چیز بزرگی نبود، فقط آینده‌ای امن و زندگی‌ای که حق هر انسانیست. اما سرنوشت برایم راه دیگری نوشت. امروز دیگر من نیستم، اما نامم در خاطرهٔ مردمی که رؤیای آزادی را در دل داشتند، زنده مانده است. هر بار که کسی داستانم را می‌خواند، تصویری از جوانی را می‌بیند که تا آخرین پیچ خیابان حافظ، تنها چند قدم با خانه فاصله داشت و اما هرگز به آن نرسید. اگر نام من امروز بارها در خانه‌ها، در دل‌ها و در فضای مجازی تکرار می‌شود، نه برای آن است که مرگم فراموش نشود، بلکه برای آن است که آرزوهایم فراموش نشوند. این یاد شدن از یک نام نیست، ادامه یافتن روایتی است که با رفتن من پایان نیافت. و شاید همین، زیباترین معنای جاودانگی باشد.