Panthea Shayassi

24-year-old accounting student from Karaj (Alborz province), shot with three war bullets from atop a building in the Taleghani Square area of Karaj during the national uprising on Friday evening. Died from severe bleeding before reaching the hospital. Born in Ordibehesht 1380 and was about to get married.

پانته‌آ هنوز در سوگ پدرش نفس می‌کشید. تنها دوماه از رفتن پدرش گذشته بود و دنیایش هنوز بوی دل‌تنگی می‌داد. او مانده بود و مادری که حالا همه‌ی دنیایش شده بود. اما پانته‌آ، با تمام اندوهش، هنوز عاشق زندگی بود؛ دختری با قلبی پر از رؤیا، با لبخندی که هنوز خاموش نشده بود. روز نوزدهم دی‌ ۱۴۰۴، برای ساده‌ترین حق انسانی‌اش، برای «زندگی»، به خیابان رفت. نه برای جنگ، نه برای خشونت؛ فقط برای آن‌که حق زندگی‌اش را فریاد بزند. اما گلوله‌ها زودتر رسیدند. به گفته‌ی شاهدان عینی، در محدوده‌ی میدان طالقانی (آزادگان) کرج، از بالای ساختمان، بی‌هیچ هشدار، تک‌تیراندازان بدنش را نشانه گرفتند: ستون فقراتش، لگنش، رانش؛ و در یک لحظه، زندگی از دختری که لبریز از زندگی بود، ربوده شد. پانته‌آ افتاد… اما رویای او نیفتاد. چهار روز بعد، در ۲۳ دی‌ماه، پیکر بی‌جانش را به آغوش مادری سپردند که دیگر نه صدای خنده‌ی دخترش را می‌شنید، نه گرمای دست‌هایش را حس می‌کرد و حتی در آخرین بدرقه اجازه ندادند پانته‌آ کنار پدرش آرام بگیرد. او را دورتر از خانه‌اش، در زمینی سرد، در حاشیه‌ی خط راه‌آهن امام‌زاده جعفر هشتگرد، به خاک سپردند. اما مگر می‌شود دختری را که در دل یک ملت جا دارد، دفن کرد؟ در خاک‌سپاری و چهلم او، مادر پانته‌آ ایستاد؛ مردم آمدند، دست زدند، موسیقی پخش کردند، عکس پانته‌آ را بالا گرفتند و نگذاشتند نامش در سکوت گم شود. پانته‌آ دیگر فقط یک نام نیست؛ یک صداست، یک یاد، یک راه است. راهی که از قلب یک دختر آغاز شد و در قلب یک ملت ادامه دارد. راه پانته‌آ و تمام جاویدنام‌های ایران، تا روزی که آزادی نفس بکشد، ادامه دارد…