Mohammad Reza Ghasemzadeh Shanjani

پسربچه‌ای یازده‌ساله کنار پنجره نشسته و روی دفتری خط‌خطی‌شده خم شده است. هنوز نمی‌داند این صفحه‌ها اولین فیلم‌نامه‌های او هستند. فقط می‌داند که با تغییر هر جمله، دنیای کوچکی که روی کاغذ ساخته تغییر می‌کند و این قدرت برایش از هر بازی‌ای شیرین‌تر است. محمدرضا تنها فرزند خانه است و تمام نگاه‌های پدر و مادر به همین پسر گره خورده. از همان سال‌های کودکی به ادبیات، کتاب، سینما و داستان علاقه‌ای عجیب دارد. برای او فیلم فقط چیزی برای تماشا کردن نیست؛ دنیایی است برای خیال‌پردازی، ساختن و روایت کردن. نوشته‌هایش را در قالب فیلم‌نامه برای خاله‌اش می‌فرستد؛ او می‌خواند، خط می‌کشد، حاشیه می‌نویسد و تشویقش می‌کند. گاهی پا فراتر می‌گذارد و جای شخصیت‌ها می‌نشیند، بعد از تماشای فیلم جوکر، آن‌قدر تحت تأثیر فیلم قرار می‌گیرد که خودش را مانند او گریم می‌کند و عکس می‌گیرد. این عکس‌ها بخش کوچک اما دوست‌داشتنی همان دنیای پر از خیال محمدرضا هستند. سال‌ها می‌گذرد. پسربچه حالا جوانی بیست‌ویک‌ساله است، پر از انرژی، خیال و امید، از همان جوان‌هایی که برای آینده‌شان رؤیاهای بزرگ دارند و با شوق درباره‌ی چیزهایی که دوست دارند حرف می‌زنند. کتاب می‌خواند و فیلم می‌بیند و با هر فیلم، درس تازه‌ای از زبان تصویر یاد می‌گیرد. قصه‌نوشتن، کم‌کم از یک بازی کودکانه به یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایش تبدیل می‌شود، رؤیایش روشن‌تر شده: دانشگاهِ ‌سینما، فیلم‌نامه‌نویسی و روزی، ایستادن پشت دوربین. می‌خواهد شخصیت بسازد، صحنه بچیند و جهان‌هایی را که در ذهنش دارد روی پرده بیاورد. شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در فاز چهارم مهرشهر، محمدرضا میان معترضانی که در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی به خیابان آمده‌اند ایستاده است. گاز اشک‌آور را به سمت نیروهای مسلح پس می‌فرستد. لحظاتی بعد، اولین گلوله به گلویش می‌خورد. با گلوی زخمی و خون‌ریزی شروع می‌کند به دویدن و فرار، اما چند مرد مسلح دنبالش می‌کنند تا بالاخره به او می‌رسند. دو نفر نگهش می‌دارند و نفر سوم از فاصله‌ی یک متری قلب او را نشانه می‌گیرد و شلیک می‌کند. او را به سوی بیمارستان می‌برند. در تمام مسیر تلاش می‌کند نفس بکشد، اما خون بالا می‌آورد و پیش از رسیدن، در همان راه، زندگی‌اش پایان می‌یابد. بیست‌ویک‌سال، میان خیابان و بیمارستان، نیمه‌کاره می‌ماند: داستان‌هایی که نوشته نمی‌شوند، فیلم‌نامه‌هایی که به صحنه نمی‌رسند و رؤیاهایی که هرگز به مرحله‌ی تولید نمی‌رسند. دو روز بعد، پیکر را به خانواده تحویل می‌دهند. شرطی هم همراهش است: اگر می‌خواهند محمدرضا را در بهشت سکینه به خاک بسپارند، باید از برگزاری مراسم بگذرند. پدر و مادر نمی‌پذیرند. پسرشان را بی‌مراسم و بی‌وداع رها نمی‌کنند. او را به بهشت زهرا می‌برند و در آغوش پدربزرگش به خاک می‌سپارند. اما این آخرین سکانس زندگی محمدرضا نیست. دو ماه می‌گذرد؛ نام محمدرضا هنوز در هیچ فهرستی نیست. پدر با یکی از شبکه‌های رسانه‌ای تماس می‌گیرد. صدایش از بغض می‌لرزد: «اسم پسر منو هیچ‌جا اعلام نکردن.» مادر هم از پشت همان اندوه سنگین حرف می‌زند، از خانه‌ی که حالا خالی است: «ما غیر از این یک پسر کسی را نداشتیم. حالا هم که پسرمان را کشتند، دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم. فقط به انتقام فکر می‌کنیم؛ فقط منتظریم فراخوان بدهند تا به خیابان برویم و انتقام خون پسرمان را از کسانی که او را کشتند بگیریم.» پس از آن تماس، داستانی دیگر آغاز می‌شود. تصویر و نام محمدرضا در شبکه‌های اجتماعی، دست به دست می‌شود؛ چهره‌ی جوانی که می‌خواست پشت دوربین بایستد، حالا روی پلاکاردها و در تجمع‌های ایرانیان خارج از کشور، روی دست‌های بسیاری بالا می‌رود. و پسری که همیشه می‌خواست قصه بسازد و روایت کند، خودش شخصیت اصلی روایتی می‌شود که دیگران تعریف می‌کنند.