Nastaran Zaremanesh

جاویدنام نسترن زارع‌منش، ۳۹ ساله، او یک مادر بود؛ یکی از دلیر‌مادران ایران. مادر دو نوجوان ۱۰ و ۱۵ ساله که برای آن‌ها همچون شاخه‌ی درختی پربار و خنک در مسیر رهگذری گرمازده و گرسنه بود. در ۲۴ سالگی نخستین فرزند خود را به این گیتی هدیه کرد و در ۲۹ سالگی فرزند دومش را از گوشت و پوست خود متولد کرد. نخستین فرزندش پسری است که با عشق به خانواده و منشی بزرگ رشد کرده است. دومین بچه‌اش نیز دختری است دارای احساساتی فراوان نسبت به خانواده‌اش؛ قطع به یقین او خواهری حمایتگر و خیرخواه برادر است. نسترن در آغوش آسفالت سرد خیابان جان سپرد. نامه‌ای که پسرش برای او نوشته است: «این خداحافظی ما همیشگی نیست، مامان...» ایستادگی انسانی که آزادی و خوشی را برای همه می‌خواهد، واقعاً ستودنی است. او علاقه‌ی بسیار شدیدی به آواز خواندن داشت و فرزندانش با او در سر دادن نغمه‌ها همراه می‌شدند. پسر او، در کنار خواندن، در نوازندگی نیز همیار مادرش بود و در کنار او، با نواختن هر پرده، حنجره‌ی او را به لرزه می‌انداخت. در ۱۸ دی‌ماه، نسترن با چشم خود توانمندی مردم را دید. دید که با چه جوش‌وخروشی جمعیت به پا خواسته است و حق خود را فریاد می‌زند. دریغ نکرد، با آن‌ها همراه شد و از انتهای دل حق خود را طلب می‌کرد. با این حال، در همان شب، از ناحیه‌ی گردن و قلب هدف گلوله قرار گرفت. گلوله‌ها با بی‌رحمی قلب و گلوی او را شکافتند تا او را ساکت کنند، ولی یاد او به هیچ عنوان با هیچ سرکوبی فراموش نخواهد شد. این جرم در نازی‌آباد تهران انجام شد. نسترن ۳۹ سال بیش نداشت؛ ۳۹ سالگی‌ای که می‌توان اقرار کرد با شجاعت، دلسوزی، افتخار و مادرانه سپری شد. تک بیتی بر روی آرامگاه اوست که بدین گونه است: «ای صبا، گر سوی ایرانم گذشتی خاک آن را غرق بوی نسترن کن.»