Iliya Ojaghlou

ایلیا اجاقلو، نوجوان ۱۸ساله‌ی اهل زنجان، به‌تازگی دیپلم گرفته بود و قصد داشت تحصیلاتش را در رشته‌ی دندان‌پزشکی ادامه دهد. او تمام دوران دبیرستان را شب و روز برای کنکور تلاش کرده بود. ایلیا شناگر و بسکتبالیست بود و به زبان‌های انگلیسی، آلمانی، استانبولی و ترکی تسلط کامل داشت. او تک‌فرزند خانواده بود و خانواده‌اش او را پسری بسیار مؤدب، آرام، متین و نجیب توصیف می‌کنند. ایلیا بلافاصله پس از اینکه ۱۸ساله شد، بدون اطلاع پدر و مادرش کارت اهدای عضو گرفته بود. دو هفته پیش از کشته‌شدنش، کارت را به مادرش نشان داد. مادرش با دیدن کارت شوکه شد و با بغض از او پرسید: «ایلیا جان، این چه کاریه که کردی؟» ایلیا در پاسخ به مادرش گفت: «مامان، می‌خوام بعد از مرگم مفید واقع بشم.» او روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ با شلیک گلوله به قلبش جان باخت. بنا بر روایت خانواده، او مقابل کلانتری نبود، بلکه در فاصله‌ی حدود ۴۰۰ متری از کلانتری قرار داشت. پس از آن، مادر ایلیا تا صبح روز بعد برای پیدا کردن و اطلاع از وضعیت پسرش به بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها، نیروی انتظامی، سپاه و پزشکی قانونی مراجعه کرد، اما به گفته‌ی او، پاسخی دریافت نکرد و مرگ ایلیا را انکار کردند. پس از پیگیری‌های زیاد، سه روز بعد، حدود ساعت یک‌ونیم نیمه‌شب، یکی از نیروهای انتظامی با همسر مادر ایلیا تماس گرفت و خبر کشته‌شدن او را اعلام کرد. سرانجام روز یکشنبه ۲۱ دی‌ماه، پیکر ایلیا در سردخانه‌ی بهشت زهرا به خانواده تحویل داده شد. بنا بر روایت مادرش، پیکر او کفن‌پیچ بود و او تنها توانست سینه‌ی پسرش را باز کند و محل اصابت گلوله را روی قلبش ببیند. به گفته‌ی او، علاوه بر محل اصابت گلوله، سینه‌ی ایلیا از زیر گلو تا پایین جناغ بریده و دوباره دوخته شده بود. مادرش همچنین گفته است که حتی در داخل سردخانه نیز یک نیروی امنیتی بالای سرشان حضور داشت. به گفته‌ی خانواده، نهادها و دستگاه‌های اجرایی برای اعلام ایلیا به‌عنوان «شهید» اصرار داشتند، اما پدر و مادرش با این موضوع مخالفت کردند. پدر ایلیا گفته بود که با وجود آنکه دو تن از برادرانش، سردار طاهر اجاقلو و ناصر اجاقلو، از کشته‌شدگان جنگ هشت‌ساله‌ی ایران و عراق بوده‌اند، هیچ چشم‌داشتی از این نظام نداشته و اجازه نمی‌دهد فرزند کشته‌شده‌اش شهید اعلام شود.