Abolfazl Zare

Abolfazl Zare Baghkameh was 18 and lived in Isfahan. At about 8:30 p.m. on 9 January 2026 (19 Dey 1404) he was out with his mother in the Khane Isfahan area, helping people who had been wounded, when he was shot in front of her. His mother said the bullet hit him from behind; other accounts say he was hit in the chest. She got him to Gharazi Hospital, but from there he disappeared. Security agents kept the family out, and the hospital said no one matching his description had been brought in. After days of searching, his family found his body at Isfahan's Bagh-e Rezvan cemetery, registered under someone else's name and about to be buried. The body was badly swollen and his face had changed. According to accounts sent to Iran International, it had been kept in a fruit-market cold store. He was buried in Behesht-e Ahmadi cemetery in Shiraz. At the graveside his mother gave him a military salute and asked the mourners to sing "Ey Iran". She has since kept his memory public through campaigns for the families of those killed.

ده روز، برای مادری که نمی‌داند فرزندش کجاست، با هیچ تقویمی قابل اندازه‌گیری نیست. هر ساعتش میان امید و ترس می‌گذرد؛ با این خیال که شاید هنوز زنده باشد، شاید در بیمارستانی دیگر بستری شده باشد و شاید فقط راهی برای خبر دادن پیدا نکرده باشد. این انتظار، سهم مادر ابوالفضل زارع باغکمه شد. جوان هجده‌ساله اصفهانی که در ۱۹ دی، مقابل چشمان مادرش هدف گلوله قرار گرفت. گلوله از پشت به کمرش اصابت کرد و او بر زمین افتاد. مادر، بی‌آن‌که فرصتی برای فکر کردن داشته باشد، خود را به پسرش رساند و او را به بیمارستان غرضی انتقال داد؛ با امیدی که هر مادری در آن لحظه به آن چنگ می‌زند؛ امید به این‌که پزشکان بتوانند فرزندش را نجات دهند. اما از همان‌جا، ابوالفضل ناپدید شد. خانواده دیگر هیچ خبری از او نداشتند. مراجعه به بیمارستان، پرس‌وجو و جست‌وجو، پاسخی برای این پرسش ساده نداشت که «ابوالفضل کجاست؟» روزها یکی پس از دیگری سپری شدند و بی‌خبری، سنگین‌تر از هر خبر تلخی بر خانواده سایه انداخت. ده روز بعد، انتظار پایان یافت؛ اما نه با خبری که خانواده چشم‌انتظارش بودند. پیکر ابوالفضل را پیدا کردند، در حالی که به اشتباه با نام فرد دیگری در حال خاک‌سپاری بود. جست‌وجوی ده‌روزه، سرانجام به پایان رسید؛ اما پایانش، وداع با جوان هجده‌ساله‌ای بود که دیگر هرگز به خانه بازنمی‌گشت. سرانجام ابوالفضل زارع باغکمه در آرامستان بهشت احمدی شیراز به خاک سپرده شد. با این حال، آن‌چه مراسم خاک‌سپاری او را در ذهن بسیاری ماندگار کرد، تنها اندوه نبود؛ ایستادگی مادری بود که در اوج داغ فرزند، سرش را خم نکرد. او کنار مزار ابوالفضل گفت: «فرزندم با افتخار رفت؛ من هم سرم را بالا می‌گیرم.» سپس در برابر مزارش احترام نظامی گذاشت و از حاضران خواست سرود «ای ایران» را بخوانند. دقایقی بعد، صدای دست‌زدن‌ها و شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» در آرامستان پیچید؛ بدرقه‌ای که نشان می‌داد یاد ابوالفضل، قرار نیست فقط در قاب عکس‌های خانوادگی باقی بماند.