Arastou(Araz) Salimian

آراز سلیمیان از آن جوان‌هایی بود که زندگی را آرام، بی‌هیاهو و با وقاری درونی پیش می‌برد؛ انسانی که اگرچه بعدها نامش در میان فهرست جان‌باختگان دی‌ماه ثبت شد، اما خودش هرگز به دنبال دیده‌ شدن نبود. او از جنس کسانی بود که حضورشان بی‌سروصداست، اما نبودن‌شان خلأیی عمیق به‌جا می‌گذارد. آراز، جوانی ۲۷ ساله و اهل چالوس که زندگی‌اش را با کار، دوستی و مسئولیت‌پذیری و بی‌ادعا پیش می‌برد. دوستانش می‌گفتند از آن آدم‌هایی بود که بیشتر می‌شنید تا حرف بزند اما وقتی حرف می‌زد، کلماتش وزن داشت؛ انگار از جایی عمیق درونش می‌آمد. نه اهل شعار بود و نه نمایش، اما در بزنگاه‌ها سکوت را انتخاب نمی‌کرد. بر اساس گزارش‌ها، آراز در کنار زندگی روزمره‌اش، دانشجوی رشته‌ی حقوق بود و هم‌زمان برای تأمین استقلال مالی خود به‌عنوان آرایشگر کار می‌کرد. زمستان ۱۴۰۴، زمستانی معمولی نبود. خیابان‌ها پر از صداهایی شده بودند که از درد، خشم و امید می‌آمدند؛ صداهایی که نمی‌خواستند خاموش بمانند. آراز هم یکی از همان صداها بود. نه برای هیجان و نه از سر ماجراجویی؛ بلکه از حس مسئولیتی که در وجودش ریشه داشت. او باور داشت سکوت در برابر بی‌عدالتی، خودش نوعی همراهی با آن است. در ۱۸ دی‌ماه، روزی که بسیاری از شهرهای ایران شاهد سرکوب شدید بودند، آراز نیز در میان مردم ایستاده بود. همان روز، در جریان اعتراضات، او هنگام کمک به زنی که گلوله خورده و مجروح بر زمین افتاده بود، مورد اصابت گلوله به ناحیه‌ی گلو قرار گرفت و جان خود را از دست داد؛ زخمی که مجال هیچ بازگشتی نداد. خبر که به چالوس رسید، شهر در سکوتی سنگین فرو رفت. خانواده‌اش می‌گفتند صبح همان روز مثل همیشه از خانه بیرون رفته بود؛ آرام، بی‌ادعا و بی‌خبر از این‌که چند ساعت بعد نامش به یکی از تلخ‌ترین فهرست‌های تاریخ معاصر ایران افزوده خواهد شد. اما آراز «فقط یک نام» نشد. نبودنش از بودنش بلندتر حرف زد. اتاقش، عکس‌هایش، پیام‌های نیمه‌تمامش، همه تبدیل شدند به نشانه‌هایی از زندگی‌ای که ناگهان متوقف شد. مادرش گفته بود: «آراز همیشه می‌گفت آدم باید کاری کند که اگر روزی نبود، نبودنش بی‌صدا نگذرد.» و چنین شد؛ نبودنش بی‌صدا نگذشت. آراز اکنون بخشی از حافظه‌ی جمعی ماست؛ بخشی از روایتی بزرگ‌تر که از انسان‌هایی ساخته شده که برای خواستنِ زندگی، خودشان را در دل خطر گذاشتند. هربار که نامش را می‌گوییم، در واقع یادآوری می‌کنیم: آراز زیسته است، ایستاده است و فراموش نخواهد شد.