Armin Ghasemi Mobin

در میان نام‌های بسیار که در روزهای تلخ دی‌ماه بر زبان‌ها افتاد، نام آرمین قاسمی مبین برای خانواده و دوست‌دارانش معنایی فراتر از یک خبر دارد؛ نام جوانی که زندگی‌اش در کار، تلاش و ساختن آینده خلاصه می‌شد و ناگهان در میان التهاب خیابان‌ها خاموش شد. آرمین متولد اردیبهشت ۱۳۸۰ بود. جوانی ۲۴ ساله از پاکدشت که از سال‌های نوجوانی کار کرده بود و با دستانی پینه‌بسته، چرخ زندگی خود و خانواده‌اش را می‌گرداند. تعمیر پکیج، کولر گازی و کارهای فنی، بخش بزرگی از روزهایش را پر می‌کرد. کسانی که او را می‌شناختند از پسری پرانرژی، خوش‌رو و اجتماعی یاد می‌کنند؛ جوانی که به گفتهٔ نزدیکانش، بیشتر از هر چیز درگیر کار و ساختن آینده بود و کمتر کسی او را در فضای فعالیت‌های سیاسی یا اعتراضات می‌شناخت. عصر پنج‌شنبه، هجدهم دی‌ماه، به خانواده خبر داد که از پاکدشت به تهران آمده است. تماس کوتاهی بود؛ گفت آمده ببیند در شهر چه خبر است. خانواده طبق معمول سفارش کردند مراقب خودش باشد. هیچ‌کس نمی‌دانست این آخرین گفت‌وگویشان خواهد بود. با قطع شدن اینترنت و خطوط تلفن همراه، نگرانی خانواده هر ساعت بیشتر شد. تماس‌های پی‌درپی بی‌پاسخ می‌ماند. نیمه‌های شب سرانجام تلفن آرمین روشن شد اما دوستش پاسخ داد و گفت که او در کنارشان نیست و بعداً تماس خواهد گرفت. امیدی کوتاه در دل خانواده زنده شد، اما آن تماس هرگز انجام نشد. از همان لحظه جست‌وجوی دردناک آغاز شد؛ جست‌وجویی که پنج روز ادامه یافت. از کلانتری هفت‌حوض تا پلیس پیشگیری، از دادسرا تا بازداشتگاه‌ها، از زندان‌ها تا بیمارستان‌های تهران. خانواده در هر نشانی که می‌شنیدند، به امید یافتن ردّی از آرمین راهی می‌شدند. در میان ده‌ها خانوادهٔ نگران دیگر ساعت‌ها انتظار می‌کشیدند و هر بار دست خالی بازمی‌گردند. به آن‌ها گفته می‌شد شاید بازداشت شده باشد و به‌زودی خبری خواهد رسید. همین امید شکننده باعث می‌شد همچنان در جست‌وجو بمانند. اما روز پنجم، همه چیز فرو ریخت. برادر آرمین در پزشکی قانونی کهریزک، تصویر او را بر صفحهٔ نمایش اجساد دید. تماسی که با خانواده گرفت، دیگر نیازی به توضیح نداشت. صدای گریه و فریادش همه چیز را گفته بود. در همان لحظه، روزها اضطراب و امید جای خود را به سوگی سنگین داد؛ سوگی که هنوز بر دوش خانواده مانده است. آن‌ها هنوز هم پاسخ بسیاری از پرسش‌هایشان را نمی‌دانند. نمی‌دانند دقیقاً کجا هدف قرار گرفته، چه زمانی جان باخته و آیا فرصتی برای انتقالش به بیمارستان وجود داشته است یا نه. تنها چیزی که از پیکرش دیدند، کبودی عمیقی در نزدیکی قلب بود؛ نشانه‌ای از زخمی که زندگی جوانی پرشور را متوقف کرد. پیکر آرمین در آرامستان امامزاده طالب پاکدشت به خاک سپرده شد. در کنار او، جوانان دیگری نیز آرام گرفته‌اند؛ فرزندانی که هر یک داستانی ناتمام و خانواده‌ای داغدار پشت سر خود گذاشتند. برای تحویل پیکر، از مادرش تعهد گرفتند که در مراسم خاک‌سپاری شعاری داده نشود. اندکی بعد نیز برادر آرمین بازداشت شد؛ اتفاقی که فشار و نگرانی خانواده را دوچندان کرد و باعث شد بسیاری از پیگیری‌ها نیمه‌تمام بماند. امروز اما آن‌چه بیش از هر چیز باقی مانده، جای خالی آرمین است. مادری که از روز ناپدید شدن فرزندش خواب آرام ندارد، خانواده‌ای که هر روز بر سر مزارش حاضر می‌شوند و دوستانی که با شاخه‌های گل رز به دیدار او می‌روند. در جمع‌های خانوادگی، نام آرمین هنوز زنده است؛ در خاطرهٔ خنده‌های بلندش، شوخی‌هایش، شور زندگی‌اش و رؤیاهایی که برای آینده داشت. او جوانی بود که نان را از دست‌رنج خود به خانه می‌آورد و زندگی را با کار و امید می‌شناخت. اما سرنوشتش در یکی از تلخ‌ترین روزهای تاریخ معاصر ایران رقم خورد. امروز اما نام آرمین قاسمی مبین برای خانواده‌اش تنها یک یاد نیست؛ حسرتی ابدی است که با هر خاطره زنده می‌شود و جوانی را به یاد می‌آورد که برای همیشه در بیست‌وچهار سالگی ماند.