Yashar Soltani Rad

در بیشتر عکس‌ها و ویدئوهای به‌جامانده از یاشار سلطانی‌راد، او در حال تمرین است؛ گاهی روی تشک کشتی، گاهی زیر وزنه و گاهی مشغول تمرین‌های سنگین کراس‌فیت. ورزش را از سال‌های نوجوانی با کشتی آغاز کرده و بعدها بدن‌سازی، وزنه‌برداری و کراس‌فیت را به‌صورت جدی دنبال کرده بود. بدن ورزیده‌اش نشان از سال‌ها تمرین مداوم و حرفه‌ای داشت. یاشار در خانواده‌ای ورزش‌دوست بزرگ شده بود؛ دایی و دو برادر بزرگ‌ترش نیز اهل باشگاه و ورزش‌های سنگین بودند و گاهی همراه او تمرین می‌کردند. یاشار به آن‌ها انگیزه می‌داد و تمرین را برایشان لذت‌بخش می‌کرد. یاشار ۲۷ سال داشت، اهل مازندران و ساکن تهران در محله مهرآباد بود. در بازار، در زمینهٔ فروش قطعات و لوازم یدکی کار می‌کرد. فرزند آخر خانواده بود، یک خواهر و دو برادر بزرگ‌تر داشت که عاشق ته‌تغاری خانه بودند. یاشار احترام زیادی برای بزرگ‌ترها قائل بود؛ مقابل آن‌ها سر خم می‌کرد و دست‌به‌سینه می‌ایستاد. به گفته برادرش انگار روی پیشانی یاشار واژهٔ «چشم» نوشته شده بود. یاشار با مادرش رابطه‌ای نزدیک و پرمحبت داشت و احترام و علاقه‌اش به او در رفتار روزمره‌اش آشکار بود. در کنار ورزش و کار، اهل مطالعه، گوش‌دادن به پادکست و مدیتیشن بود. ایمان و شکرگزاری نیز در زندگی‌اش جای ویژه‌ای داشت. در چند سال پایانی زندگی نمازش را ترک نکرد و دفتری داشت که هر روز در آن، حتی برای کوچک‌ترین داشته‌هایش، شکرگزاری می‌کرد. برادرش نوشته است که «رفیق درجه‌یک یاشار خدا بود». دوستان و نزدیکانش نیز به‌دلیل منش و خصوصیات اخلاقی‌اش او را «پهلوان یاشار» می‌نامیدند؛ لقبی که بعدها روی سنگ مزارش هم نقش بست. با آغاز اعتراضات و فراخوان‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، یاشار گفته بود: «اگر این دو شب بیرون نیایید، دیگه حق ندارید اعتراض کنید.» وقتی دوستانش پیشنهاد کردند برای پیوستن به اعتراضات به محلهٔ دیگری بروند، قبول نکرد و گفت: «من از مهرآباد بیرون نمی‌رم. باید اینجا بمونم و مراقب رفیقام باشم؛ نمی‌ذارم اتفاقی برای کسی بیفته.» از نظر او، «وظیفهٔ هر کسیه که از کوچه و محلهٔ خودش دفاع کنه.» حتی سفارش کرده بود اگر پیکرش به دست نیروهای حکومت افتاد، برای پس‌گرفتن آن به مأموران باج ندهند. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، یاشار در محلهٔ مهرآباد جنوبی به جمع معترضان پیوست. جمعیت زیادی در خیابان حضور داشتند و نیروهای سرکوبگر حکومت برای پراکنده‌کردن مردم از گلولهٔ جنگی استفاده کردند. حدود ساعت ۱۰ شب، در چهارراه تفرش، یکی از گلوله‌ها به شکم یاشار اصابت کرد. او را به بیمارستان منتقل کردند، اما شدت جراحت به حدی بود که ساعاتی بعد جان باخت. پیکرش در بهشت زهرا، قطعهٔ ۹۱، ردیف ۱۸، شمارهٔ ۵۴ به خاک سپرده شد. مراسم چهلم یاشار با حضور جمعیت زیادی برگزار شد. حاضران دست زدند، سرود خواندند و شعار «این گل پرپرشده، هدیه به میهن شده» و «باغیرت» سر دادند. در میان آن سوگ، رقصیدند تا اندوه‌شان مایهٔ شادی دشمن نشود و مزار یاشار را آن‌قدر گل‌باران کردند که زیر گل‌ها پوشیده شد. آخرین استوری یاشار در صفحه شخصی‌اش، بازنشر جمله‌ای بود که حالا در کنار تصویر مزار گل‌باران‌شده‌اش معنای دیگری یافته است: «در سرزمینی که نتوان مردانه زیست، مردانه مردن زندگی‌ست.»