Gholamhossein Ahadi

بعضی آدم‌ها تمام عمرشان را در مسیر صعود می‌گذرانند؛ از دامنه‌های سخت، از سنگلاخ‌ها، از خستگی و از وسوسه‌ی بازگشت به راه‌های هموار. غلامحسین احدی از همان آدم‌ها بود. هفتادوسه‌ساله بود؛ معلمی بازنشسته، کرد و اهل کرمانشاه که سال‌های بسیاری از عمرش را در کلاس درس گذرانده بود. مردی که پس از پایان سال‌های تدریس نیز زندگی را به سکون نسپرد. کوه‌نوردی یکی از علاقه‌های بزرگش بود؛ از شیب‌ها بالا می‌رفت، راه‌های دشوار را پشت سر می‌گذاشت و قله‌ها را درمی‌نوردید. کوه‌نوردی برای غلامحسین تجربه‌ای آموزنده بود. کوه به او آموخته بود که هیچ ارتفاعی بدون گذر از سختی فتح نمی‌شود؛ که باید ادامه داد، حتی وقتی راه خسته‌کننده است و زیر پا چیزی جز سنگلاخ نیست. اما آخرین صعود غلامحسین، نه در کوهستان، که در خیابان اتفاق افتاد. هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، کرمانشاه نیز در التهاب اعتراضات مردمی بود. خیابان‌ها و میدان‌های مرکزی شهر، میان حضور معترضان، دود و صدای شلیک، به صحنه‌ای از سرکوب و خشونت تبدیل شده بود. غلامحسین احدی در تجمع شهروندان حضور داشت؛ در میدان مرکزی کرمانشاه، که از آن با نام میدان گلریزان نیز یاد شده است. بر اساس اطلاعات و روایت‌های شاهدان، نیروهای حکومتی بدون هشدار قبلی، تجمع‌کنندگان را هدف شلیک مستقیم قرار دادند و از سلاح گرم و گلوله‌های جنگی علیه مردم استفاده کردند. در میان آن هیاهو، جوانی هدف گلوله قرار گرفت و بر زمین افتاد. برای چند لحظه، همه‌چیز می‌توانست به یک انتخاب ساده خلاصه شود: بمانی و خطر کنی، یا عقب بروی و خودت را نجات بدهی. غلامحسین ماند. به سمت مجروح رفت. خودش را به انسانی رساند که بر زمین افتاده بود؛ در حالی که صدای شلیک هنوز از اطراف شنیده می‌شد. می‌خواست کمکش کند. اما پیش از آن‌که بتواند جان آن مجروح را نجات دهد، خودش هدف گلوله قرار گرفت. گلوله‌ای جنگی به او اصابت کرد و پیکر این معلم بازنشسته بر اثر شدت جراحات، در همان محل بر زمین افتاد. حاضران تلاش کردند او را از محل تیراندازی خارج کنند و برای نجات جانش به مراکز درمانی برسانند، اما شدت جراحات چنان بود که غلامحسین احدی پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخت. مردی که سال‌ها پای تخته ایستاده و به شاگردانش درس داده بود، آخرین درس زندگی‌اش را نه با کلمه، که با عمل نوشت: وقتی انسانی بر زمین افتاده، نمی‌شود از کنارش گذشت. غلامحسین در میان همنوردان و شهروندان کرمانشاهی نیز به خوش‌خلقی، مسئولیت‌پذیری و یاری‌رساندن به دیگران شناخته می‌شد؛ همان ویژگی‌هایی که شاید در آخرین لحظه، او را به سوی انسانی زخمی کشاند. پس از جان‌باختنش، پیکر غلامحسین احدی در شرایطی امنیتی و پس از پیگیری‌های خانواده به بستگانش تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری او نیز زیر سایه‌ی حضور و کنترل نیروهای امنیتی برگزار شد. نیروهای لباس‌شخصی در جریان تشییع و تدفین، محدوده‌ی آرامستان را تحت نظر داشتند. سرانجام، پیکر این معلم بازنشسته و کوه‌نورد هفتادوسه‌ساله در آرامستان محل زندگی‌اش در کرمانشاه به خاک سپرده شد. پس از انتشار خبر جان‌باختنش، شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با انتشار بیانیه‌ای، ضمن ابراز همدردی با خانواده‌ی غلامحسین احدی، سرکوب معترضان و فرهنگیان را محکوم کرد. غلامحسین سال‌ها کوه را پیمود؛ شیب‌ها را پشت سر گذاشت و به ارتفاع رسید. اما آخرین صعود او در میدان بود؛ میان دود و شلیک، در کنار انسانی که بر زمین افتاده بود. او برای رسیدن به قله نرفته بود. برای کمک قدم برداشت. و بعضی صعودها به قله‌ی کوه نمی‌رسند؛ به جایی می‌رسند که نامش را انسانیت گذاشته‌اند.