Davoud Abbasi

گریه، پیش از کلمات می‌آید. صدای شکسته‌ی پدری که بر مزار ایستاده، پیش از هر روایت و هر خبر، حقیقت را فریاد می‌زند. داود عباسی، مردی ۴۲ ساله از آریاشهر تهران، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ به خیابان رفت؛ شبی که مردم در پاسخ به فراخوان شاهزاده‌ی رضا پهلوی، برای فریاد زدن خواسته‌هایشان به میدان آمده بودند. اعتراضاتی که از هفتم دی با اعتصاب بازاریان و کسبه آغاز شده بود، حالا به خیابان‌های شهرهای مختلف رسیده بود. مردم خواهان پایان حکومت جمهوری اسلامی بودند و با شعارهایی چون «جاوید شاه» و «مرگ بر دیکتاتور»، خواست خود را برای تغییر سرنوشت کشور فریاد می‌زدند. داود نیز در میان مردمی بود که می‌خواستند صدایشان شنیده شود؛ اما نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به این حضور با گلوله پاسخ دادند. گلوله‌ای جنگی به قفسه‌ی سینه‌اش اصابت کرد و بدنش از فاصله‌ای نزدیک هدف ساچمه قرار گرفت. صد‌ها ساچمه، آن‌طور که در گزارش‌های مربوط به او آمده، بر بدنش نشستند. او را به بیمارستان ابن‌سینا در آریاشهر منتقل کردند، اما خانواده‌اش بامداد روز بعد از مرگش باخبر شدند. فاصله‌ی میان آن شب و صبح روز بعد، برای خانواده‌ی داود به فاصله‌ای بدل شد که دیگر هیچ دیداری نمی‌توانست آن را پر کند؛ شبی که پسرشان از خانه بیرون رفت و صبحی که خبر بازنگشتنش را شنیدند. حالا پدر، کنار مزار داود ایستاده است؛ پسری که در جریان انقلاب شیر و خورشید کشته شد. داود در کنار برادرش به خاک سپرده شده است. پدر خم می‌شود، انگار بخواهد فاصله‌ی میان خاک و آغوشش را کم کند. با صدایی لرزان، اما پر از جان، می‌گوید: «داود... پاشو بریم خونه…» صدای پدری است که هنوز نمی‌تواند نبودن فرزندش را بپذیرد. خانه برای او همان‌جاست که داود باید به آن برگردد؛ جایی که انتظار، هنوز با صدای باز شدن در زنده می‌شود. اما این بار، هیچ قدمی در راهرو شنیده نمی‌شود و هیچ پاسخی از پشت در نمی‌آید. پدر ادامه می‌دهد، با امیدی که می‌داند بی‌پاسخ است: «به داداشت بگو… برگردید خونه…» در میان این سوگ، ناباوری موج می‌زند: «چرا بدون خداحافظی رفتی؟» داود برای همیشه از خانه دور نشده بود؛ او با این تصور به خیابان رفته بود که می‌تواند در کنار دیگران، خواسته‌اش را فریاد بزند و به زندگی بازگردد. اما سرکوب خونین معترضان، فرصت بازگشت را از او گرفت و خانواده‌اش را با غیابی روبه‌رو کرد که هیچ کلمه‌ای توان توضیح آن را ندارد. بعد، صدای پدر تغییر می‌کند. بغض جایش را به خشم می‌دهد و اندوه راه خود را به سوی فریاد باز می‌کند. او رو به علی خامنه‌ای می‌گوید: «خامنه‌ای… راحت شدی؟ پسرم را کشتی؟» این پرسش از دل سوگ برمی‌آید؛ از زبان پدری که دیگر نمی‌خواهد دردش را پشت سکوت پنهان کند و مسئولیت این فقدان را پیش چشم همگان می‌گذارد. در صدای این پدر، می‌توان زندگی خانواده‌ای را شنید که با کشته‌شدن فرزندش، بخشی از وجود خود را از دست داده است. برای او، نام داود بر سنگ مزار، نامی نیست که بتوان با خواندنش از کنار آن گذشت؛ نامی که با خاطره‌هایش زنده است و جای خالی‌اش هر روز در خانه تکرار می‌شود. شاید امروز صدای این پدر از کنار یک مزار بلند شود، اما نمی‌توان آن را در همان‌جا محصور کرد. او پسرش را صدا می‌زند و از بازگشتش می‌گوید؛ درخواستی ساده که حالا به یکی از تلخ‌ترین تصویرهای این سرکوب تبدیل شده است. داود به خانه بازنمی‌گردد، اما صدای پدرش هنوز در برابر فراموشی ایستاده است؛ صدایی که نام فرزندش را از زیر سنگ بیرون می‌کشد و به گوش کسانی می‌رساند که باید بدانند پشت هر گلوله، زندگی انسانی و خانواده‌ای چشم‌انتظار بوده است.