Danial Sabzikar

دانیال سبزیکار، جوان 27 ساله‌ی لرتبار اهل رامهرمز در استان خوزستان بود. او که مکانیک و تکنسین برق خودرو بود، به دلیل نبود فرصت شغلی در زادگاهش، ناچار به مهاجرت شد و به استان قزوین رفت. حدود هفت ماه پیش از حادثه، دانیال مغازه‌ی خود را در منطقه‌ی الوند قزوین دایر کرده بود و تلاش می‌کرد زندگی تازه‌ای برای خود بسازد. خانواده‌اش او را پسری پرانگیزه توصیف می‌کنند که به آینده‌ی زندگی‌اش امیدوار بود. از او به‌عنوان فردی مهربان، دلسوز، زحمتکش و پرتلاش یاد می‌کنند؛ کسی که در کار خود، برق‌کشی اتومبیل…

دانیال سبزیکار، جوان ۲۷ ساله‌ی لرتبار اهل رامهرمز در استان خوزستان، مکانیک و تکنسین برق خودرو بود. او به دلیل نبود فرصت‌های شغلی در زادگاهش، ناچار به مهاجرت شد و به استان قزوین رفت. حدود هفت ماه پیش از حادثه، دانیال مغازه‌ی خود را در منطقه‌ی الوند قزوین دایر کرده بود و تلاش می‌کرد زندگی تازه‌ای برای خود بسازد. خانواده‌اش او را پسری پرانگیزه توصیف می‌کنند که به آینده‌ی زندگی‌اش امیدوار بود. از او به‌عنوان فردی مهربان، دلسوز، زحمتکش و پرتلاش یاد می‌کنند؛ کسی که در کار خود، برق‌کشی اتومبیل، استاد بود. پنجشنبه ۱۸دی‌ماه، منطقه‌ی الوند شاهد تجمع اعتراضی بود؛ مردم در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی به خیابان آمده بودند. دانیال نیز در میان همین جمعیت حضور داشت. آن شب دانیال هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی قرار گرفت؛ گلوله به ناحیه‌ی شکم او اصابت کرد. پس از زخمی شدن، او را به بیمارستان بهشتی قزوین منتقل کردند. دانیال تا حدود ساعت ۱۰ شب زنده بود اما همان شب مأموران امنیتی به بیمارستان یورش بردند و با شلیک تیر خلاص به قلب او، جان دانیال را گرفتند. پس از تحویل پیکر دانیال به خانواده، او را به زادگاهش منتقل کردند و در آرامستان حضرت سلیمان به خاک سپردند. مراسم چهلم او در حالی برگزار شد که برایش جشن عروسی نمادینی برپا کردند. خودروی سفید دانیال را با گل تزیین کرده بودند و مراسم همراه با رقص محلی زنان، تکان دادن دستمال‌های قرمز و پاشیدن قند بود؛ آیینی که در فرهنگ مردمان این دیار برای جوانان مجرد، برگزار می‌شود. مادر دانیال در پست‌های اینستاگرامی خود بارها از نبودن فرزندش و از این‌که او تکیه‌گاه و پناهش بود، گفته است؛ از این‌که هنوز هم در سکوت شب با او حرف می‌زند و در مهمانی‌ها به دنبال او می‌گردد. او در ششمین ماه از آسمانی شدن دانیال نوشت: «می‌گویند زمان از دردها کم می‌کند، اما دلتنگی تو با گذشت هر روز عمیق‌تر می‌شود. تو فقط فرزندم نبودی، آرامش من، تکیه‌گاه من و تمام دنیای من بودی. امروز در ششمین ماه آسمانی شدنت با چشمانی پر از اشک و قلبی سرشار از عشق، نامت را زمزمه می‌کنم؛ نفس مامان، دانی جان، ای جان جانانم. تو را با گلوله از ما گرفتند، اما یادت را هرگز نمی‌توانند از قلب‌هایی که دوستت دارند بگیرند؛ تا ابد در قلب من و این سرزمین زنده‌ای.»