Mostafa Heydaritabar

شب هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، کیانشهر در جنوب‌شرقی تهران، دیگر شبی عادی نبود. خیابان‌ها از صدای مردمی پر شده بود که به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی به خیابان آمده بودند تا خواسته‌ای مشترک را فریاد بزنند؛ آزادی، پایان استبداد و بازپس‌گیری آینده‌ای که سال‌ها از آنان دریغ شده بود. جمعیت یکصدا شعار می‌داد: «جاوید شاه»، «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده»، «مرگ بر دیکتاتور». در میان آن جمعیت، مصطفی حیدری‌تبار، جوانی ۲۸ ساله از بچه‌های همان محله، دوشادوش دوستانش ایستاده بود. نه سلاحی داشتند و نه خشونتی در کار بود؛ تنها سلاح‌شان صدایشان بود، فریادهایی برای آزادی. اما ساعتی نگذشت که فضای خیابان ناگهان تغییر کرد. صدای شلیک گاز اشک‌آور و گلوله در هوا پیچید؛ گویی جنگی نابرابر آغاز شده بود. یکی میان دود و هرج‌ومرج فریاد می‌زد «مشقیه»، دیگری پاسخ می‌داد «نه، جنگیه!» و چند لحظه بعد صدای وحشت‌زده‌ای بلند شد: «افتاد… کشتنش…» در همان لحظات، گلوله‌ای سینه مصطفی را شکافت و بر قلبش نشست. اما روایت کشته شدن مصطفی، تنها به لحظه کشته‌شدنش ختم نمی‌شود؛ بخش سنگین‌تر این روایت، در کلمات برادر بزرگ‌تر او زنده است؛ مردی که بخشی از وجودش را از دست داده. او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «داداش کوچکم مصطفی حیدری‌تبار توسط مأمورین سیدعلی خامنه‌ای کشته شد… ازم قول گرفته بودی برات گریه نکنم، ولی جگرم داره آتیش می‌گیره داداش…» برادر مصطفی از آخرین گفت‌وگوهایشان می‌گوید؛ از شبی که مصطفی به او گفته بود: «خون من از اون بچه‌هایی که کشته میشن رنگین‌تر نیست… اگه مردم، برام گریه نکن. خودم می‌دونم دارم چیکار می‌کنم.» او می‌نویسد که خبر کشته‌شدن مصطفی درست شب تولدش به او رسید؛ همان شبی که قرار بود برای برادرش کفش نایک جردن هدیه بفرستد: «زنگ زدی گفتی واسه تولدم یه جفت کتونی نایک جردن واسم می‌فرستی… یه روز قبل تولدت خبر کشته شدنتو بهم دادن… الان اون کتونی کنج خونه خاک می‌خوره… هر بار می‌بینمش جگرم آتیش می‌گیره.» درد او تنها دلتنگی نیست؛ خشم و فروپاشی نیز در تمام نوشته‌هایش موج می‌زند: «تو فقط برادر من نبودی… رفیقم بودی… همه‌چیم بودی… من به عشق تو زندگی می‌کردم، ولی الان نمی‌دونم بدون تو چه خاکی باید سرم بریزم…» او از پدری می‌گوید که همراه یکی از دوستان خانواده، در کهریزک به دنبال پیکر فرزندش گشت: «بابام از ساعت یک شب تا دوازده ظهر فردا دنبال داداشم بود… شماره مصطفی ۱۲۸۱۰ بوده رفیقم میگه بالای ۵۰۰ تا پیکر جاویدنام دیدم که زیر گلوشونو بریده بودن…» و از مادری که هنوز مرگ پسرش را باور نکرده: «مادرم هرکی در می‌زنه می‌پرسه: مصطفی اومده؟» برادر مصطفی همچنین از فشار و تهدید نیروهای امنیتی پرده برمی‌دارد؛ از این‌که مأموران مقابل خانه‌شان رفته و خانواده را مجبور کرده‌اند مدارکی را امضا کنند تا مصطفی در فهرست «شهدای جمهوری اسلامی» ثبت شود: «گفتن اگه امضا نکنید همتونو می‌گیریم و به‌عنوان مخالف نظام محاکمه می‌کنیم…» «برادر بزرگم ۱ میلیارد پول داده تا تونسته پیکر داداشمو تحویل بگیره» در میان تمام روایت‌های تلخ، شاید دردناک‌ترین بخش، حرف‌های برادرزاده سیزده‌ساله مصطفی باشد؛ کودکی که پس از مرگ عمویش دچار شوک شدید شد و به گفته خانواده، تکلمش آسیب دید. برادر مصطفی می‌نویسد: «با بغض بهم گفت: من هیچ دوستی نداشتم جز عمو مصطفی… نمی‌تونم سر خاکش برم…» او بارها به آخرین جمله‌های برادرش بازمی‌گردد؛ جمله‌ای که حالا برایش تبدیل به زخمی دائمی شده است: «من بمیرم هم حاضر نیستم زیر سایه این حرومزاده‌ها زندگی کنم.» دوستان مصطفی از شب سرکوب کیانشهر به عنوان «جهنم واقعی» یاد می‌کنند؛ شبی که به گفته شاهدان، نیروهای موتور‌سوار مسلح از هر طرف شلیک می‌کردند و مردم برای زنده‌ماندن پشت سطل‌های زباله آهنی پناه گرفته بودند. یکی از نزدیکانش گفته: «کل محل بوی باروت و خون می‌داد… هرجا نگاه می‌کردی یا یکی زخمی بود یا یکی کشته شده بود…» برادر مصطفی اما هنوز در همان شب مانده است؛ شبی که می‌گوید تا صبح نخوابید، انگار کسی گلویش را فشار می‌داد: «سلول به سلول بدنم داشت به مصطفی فکر می‌کرد… بعد رسید شب تولدش… زنگ زدن گفتن از پشت بهش شلیک کردن… می‌دونی چی منو دیوونه می‌کنه؟ اینکه از پشت زدنش… یعنی خودشونم فهمیده بودن رو در رو حریفش نمی‌شن…» او می‌گوید:‌ «داداش کوچکم و رفیقاش با هم رفتن ولی هیچ‌کدوم برنگشتن. امیرحسین جوادزاده، محمد عظیمی، مهران شیخ الاسلامی.» امروز، نام مصطفی حیدری‌تبار برای خانواده‌اش فقط نام یک کشته‌شده نیست؛ او ستون خانه، پناه مادر، رفیق برادر و تمام دنیای کودکی بود که هنوز باور نکرده عمویش دیگر بازنمی‌گردد. و کیانشهر، هنوز بوی همان دی‌ماه خونین را می‌دهد؛ ماهی که بسیاری از خانواده‌ها، فرزندان‌شان را با فریاد آزادی به خیابان فرستادند و پیکرشان را از سردخانه‌ها تحویل گرفتند.