Farshid Hosseinzadeh

من فرشید حسین‌زاده هستم؛ اهل مشهد، شهری که در آن زندگی و کار کردم و برای ساختن آینده‌ام تلاش کردم. به فناوری و دنیای رایانه علاقه داشتم. همین علاقه مرا به تحصیل در رشته شبکه و نرم‌افزار کشاند. پس از گرفتن مدرک کارشناسی، در حوزه فناوری اطلاعات فعالیت کردم و مهندس آی‌تی شدم. اما زندگی حرفه‌ای‌ام به رایانه و نرم‌افزار محدود نماند. وارد کار تولید شدم و یک واحد تولیدی لباس کار صنعتی راه انداختم. لباس‌هایی که در کارگاهم تولید می‌شدند، برای کسانی بودند که روزهایشان را در محیط‌های صنعتی و کاری می‌گذراندند؛ کارگرانی که برای انجام وظایفشان به پوشاک مناسب و مقاوم نیاز داشتند. راه‌اندازی و اداره یک واحد تولیدی، مسئولیت‌های خودش را داشت. باید برای تأمین مواد اولیه، تولید محصول و ادامه فعالیت کسب‌وکار تلاش می‌کردم. زندگی‌ام با کار و تصمیم‌هایی گره خورده بود که هر روز برای اداره آن می‌گرفتم. سال‌ها درس خوانده بودم و کار کرده بودم تا بتوانم روی پای خودم بایستم. آنچه ساخته بودم، حاصل همین تلاش‌ها بود. اما من تنها یک مهندس یا صاحب کسب‌وکار نبودم. شهروندی بودم که در همان جامعه‌ای زندگی می‌کردم که مشکلات اقتصادی و محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی، زندگی بسیاری از مردمش را تحت تأثیر قرار داده بود. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری در ایران گسترش یافت. مردم در شهرهای مختلف، ابتدا در اعتراض به وضعیت اقتصادی و سپس با خواسته‌های گسترده‌تر سیاسی، به خیابان آمدند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها، مشهد نیز شاهد تجمعات گسترده‌ای شد که در جریان خیزش موسوم به انقلاب شیر و خورشید برگزار می‌شد. پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویه ۲۰۲۶، در اعتراضات مشهد حضور داشتم. آن شب، مردم در خیابان‌ها تجمع کرده بودند. حضور نیروهای مسلح و فضای امنیتی شهر، اعتراضات را با خطر جدی روبه‌رو کرده بود. در جریان سرکوب تجمعات، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به سوی معترضان تیراندازی کردند. گلوله جنگی به سینه‌ام اصابت کرد و جان باختم. زندگی‌ام در همان شهری پایان یافت که برای ساختن آینده‌ام در آن درس خوانده و کار کرده بودم. من در جریان اعتراضی کشته شدم که حضور مسالمت‌آمیز در آن از حقوق شهروندان بود. پس از کشته شدنم، خانواده‌ام برای تحویل پیکرم با روزهایی دشوار روبه‌رو شدند. سرانجام شنبه ۲۰ دی ۱۴۰۴، پیکرم را تحویل گرفتند و مراسم خاکسپاری همان روز برگزار شد. اما حتی پس از مرگم، خانواده‌ام از فشار برای تغییر روایت کشته شدنم در امان نماندند. مقام‌های جمهوری اسلامی دو بار با نردیکانم تماس گرفتند و پیشنهاد کردند نام مرا در فهرست «شهدا»ی مورد تأیید حکومت ثبت کنند. نزدیکانم این پیشنهاد را نپذیرفتند. آن‌ها نمی‌خواستند نحوه کشته شدنم در جریان اعتراضات، زیر عنوانی رسمی پنهان بماند. من فرشید بودم؛ مهندسی که به کار تولید روی آورد و آینده‌اش را با تلاش ساخت، اما فرصت ادامه دادن به آن را از دست داد.