Mobin Yaghoubzadeh

مبین و جمع بسیاری از هم‌شهریانش در اعتراضات مردمی، بدون سلاح، در روستای نوشر حضور داشتند؛ مردمی که تنها برای اعتراض به شرایط معیشتی، با دست‌های خالی، مورد سرکوب وحشیانه‌ی مزدوران حکومتی قرار گرفتند. این نوجوان قهرمان که برای آینده‌ی پیشِ رویش و آرزوهای دور و درازی که در سر می‌پروراند، به جمعیت معترض پیوست، شاید هیچ‌گاه فکر نمی‌کرد که با شلیک گلوله خاموش شود. مبین به‌تازگی مادرش را از دست داده بود و برای این غم جان‌کاه نوشته بود: «دیگه نمی‌تونم با نبودنت کنار بیام… کاش یا من بیام تو دنیای تو یا تو برگردی خونه… مامان.» و مادر برنگشت و او به آغوش مادرش رسید؛ در ابتدای جوانی، با چشمانی که هنوز از معصومیت کودکی سرشار بود و با قلبی مجروح از نبودِ مادر، اما دلگرم به وجود پدر و خواهرش. جمهوری ظالم اسلامی، آتش به روی کودکی گشود که با دست خالی به خیابان رفته بود. در آن شب شوم، در روستای کوچکی از گیلان، پس از قطع عمدی برق و اینترنت، نیروهای سرکوبگر از رشت و زیباکنار به این روستا خوانده شدند؛ برای کشتن. مبین، کنار یکی از هم‌شهریانش به نام میلاد غلام‌زاده، مورد اصابت تیر جنگی قرار گرفت و در دم جان باخت. مراسم خاک‌سپاری این قهرمان با حضور پرشکوه هم‌شهریانش و با شعارهایی ضدِحکومتِ اسلامی و پخش موسیقی انجام شد. مراسم چهلم این نوجوان نیز هم‌زمان با میلاد، در یک روز و در یک آرامستان، با حضور جمعیت بسیار برگزار شد. پدرش در غم فقدان فرزندش این‌گونه نوشت: «مادر که به خانه برنگشت، ولی بر تو چه گذشت که به آغوش مادر پناه بردی و به دنیای ما بازنگشتی؟»