Mohammad Reza Ahmadparast

من محمد رضا احمد پرست، بیست و هفت سال فرصت زندگی داشتم، با دست‌هایی که تعمیر می‌کردند و امیدی که به آسودگی مادرم گره خورده بود. در کیش زندگی می‌کردم و تعمیرکار جلوبندی خودروهای خارجی بودم. پیش از آنکه نامم در میان جان‌باختگان نوشته شود، زندگی‌ام در همین روزمرگی‌ها جریان داشت. شاید شما کیش را با دریا و سفر و روزهای تعطیل بشناسید، اما برای من، این جزیره‌ی محل زندگی و کار بود. شهری که در آن کار می‌کردم تا باری از دوش مادرم بردارم؛ تا روزی برسد که دیگر برای گذران زندگی کار نکند و کمی آسوده‌تر زندگی کند. آرزویم این بود که حاصل زحمتم، آرامش او باشد. اما پیش از رسیدن آن روز، جانم را گرفتند و مادرم با داغ پسری ماند که می‌خواست تکیه‌گاهش باشد. او پس از رفتنم نوشت: «اکنون من یتیم شدم.» آنها از مادرم فرزندش، تکیه‌گاهش و تنها امیدش برای زندگی بهتر را گرفتند و او همراه با من تمام آرزوهایش را هم به خاک سپرد. دی‌ماه ۱۴۰۴، کیش هم به اعتراضات سراسری پیوسته بود و شامگاه ۱۸ دی‌ماه، از فراخوان شاهزاده استقبال زیادی شده بود. آن شب جمعیت زیادی به خیابان آمده بودند تا آزادی را فریاد بزنند. آنها شجاعانه و یک‌صدا درود به روح شاه ایران می‌فرستادند و مرگ خامنه‌ای را می‌خواستند. معترضان شعار می‌دادند: «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده.» از تجمع‌ها و شلیک گاز اشک‌آور در نزدیکی کلانتری هم گزارش‌هایی منتشر شد. آن شب هیجان‌انگیز که صبح آزادی را نوید می‌داد برای من آخرین شب زندگی بود. وحدت مردم ترسی بی‌سابقه به جان حکومت انداخته بود. نیروهای سرکوب وحشیانه‌تر از قبل به جان مردم افتادند و گلوله‌های جنگی جواب معترضان بی‌سلاح شد. به گفته‌ی شاهدان، چند جوان در محاصره بودند و من هنگام کمک به آن‌ها، با شلیک گلوله‌ی نیروهای حکومتی کشته شدم. آخرین تصویری که از من روایت شده، تصویر جوانی است که در میان خطر، برای یاری دیگران پیش رفت؛ اما خودش دیگر فرصت بازگشت پیدا نکرد. آرزوهای زیادی داشتم که با من در تاریکی شب میان اشک و اندوه عزیزانم به خاک سپرده شدند. همه‌ی آرزوهایم فدای یک تار موی مادرم، کاش فرصت می‌دادند پیر شدنش را ببینم؛ نه اینکه او جوانی مرا به خاک بسپارد.