Hassan Hajivand Madadi

حسن حاجیوند مددی، متولد ۲۵ دی‌ماه ۱۳۶۳، پدر سه فرزند بود؛ دو دختر ۱۲ و ۱۰ ساله به نام‌های فاطمه و فائزه و پسری هفت‌ساله به نام اهورا. زندگی حسن بیش از هر چیز حول محور همسر و فرزندانش می‌گذشت. سخت کار می‌کرد تا آن‌ها زندگی آرام‌تر و بهتری داشته باشند و دغدغه‌ی اصلی‌اش تأمین آسایش و آینده‌ی سه فرزندش بود. حسن در تهران کارگر و میوه‌فروش بود و زندگی ساده‌ای داشت. نزدیکان، همسایه‌ها و کسانی که او را می‌شناختند، از اخلاق آرام و مهربانی‌اش می‌گویند؛ تا جایی که در میان فامیل و همسایه‌ها به «حسن مهربان» شناخته می‌شد. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ که با اعتراض‌های اقتصادی از بازار تهران آغاز شده بود، در روزهای بعد به شهرهای مختلف گسترش یافت. با نزدیک شدن به ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه و فراخوان برای حضور مردم در خیابان‌ها، اعتراضات گسترده‌تر شد و سرکوب معترضان نیز شدت گرفت. یک روز پیش از ۱۸ دی، حسن به نزدیکانش هشدار داده بود که از خانه بیرون نروند. گفته بود: «این دفعه بیرون نرید، این سری فرق داره، می‌کشن.» روز ۱۸ دی اما خودش برای گرفتن تلفن همراهش که برای تعمیر سپرده بود، به منطقه زرافشان اسلامشهر رفت. از آنچه آن شب در خیابان زرافشان بر حسن گذشت، اطلاع دقیقی در دست نیست. تنها می‌دانیم گلوله‌ای به سرش اصابت کرد؛ گلوله از پیشانی وارد و از پشت سر خارج شد و به زندگی حسن پایان داد. وقتی حسن به خانه بازنگشت، نزدیکانش جست‌وجو را آغاز کردند. همان شب بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها و مراکز مختلف را گشتند و چند ساعت را در بی‌خبری از سرنوشت او گذراندند، تا سرانجام پیکر بی‌جانش را در پزشکی قانونی کهریزک پیدا کردند. حسن در ۴۰ سالگی کشته شد؛ تنها یک هفته مانده بود تا ۲۵ دی و تولد ۴۱ سالگی‌اش. فاطمه، فائزه و اهورا حالا باید سال‌های پیش رو را بدون پدری بگذرانند که برای آرامش و آینده‌ی آن‌ها سخت کار می‌کرد. جای مردی در زندگی‌شان خالی شده که نزدیکان و همسایه‌ها سال‌ها او را با مهربانی‌اش شناخته بودند؛ «حسن مهربان».