Anila Aboutalebiyan Elyaderani

On Friday, 9 Jan 2026, Anila Aboutalebian, an 8-year-old girl in Isfahan, central Iran, was killed after security forces opened fire on a vehicle in which she was traveling with her mother. IR officers prevented the car from taking the route toward their home; after the mother attempted an alternative route, shots were fired & Anila was killed

آنیلا ابوطالبیان، کودک ۸ ساله، در ۱۸ دی‌ماه در اصفهان، خیابان احمدآباد، در حالی‌که به همراه مادرش در خودرو بودند، هدف شلیک گلوله قرار گرفت و بر اثر اصابت گلوله به سرش کشته شد. چقدر با این صحنه‌ی وحشتناک، همه دچار دژاوو شدیم. صحنه‌ای که بارها در ذهن‌مان مرور شده بود؛ صحنه‌ی کشته‌شدن کیان پیرفلک، و باز همان الگوی تکراری دستگاه کشتارِ جمهوری اسلامی. اما این پایان قصه نبود. پیکر این کودک ۸ ساله تنها به این شرط به خانواده تحویل داده شد که اعلام کنند او به دست معترضان کشته شده است، لقب «شهید» بگیرد و در یک مصاحبه‌ی تلویزیونی شرکت کنند. این مصاحبه پخش شد؛ روایتی تحمیلی در برابر دوربین، در حالی‌ که حقیقت، بیرون از قاب باقی مانده بود. مراسم خاک‌سپاری آنیلا نیز تحت فشار شدید امنیتی برگزار شد؛ تا جایی‌که حتی وداع با این کودک، به صحنه‌ای از محدودیت و اجبار تبدیل شد. بر سنگ مزار او نوشته شده است، جمله‌ای که گفته می‌شود بخشی از دفترِ خاطراتش بوده: «اینم راز منه، من مالِ اینجاها نیستم، من مسئله‌ی شماها نیستم.» روایتی کوتاه از یک زندگیِ کوتاه؛ و زخمی که برای بسیاری، تازه و تکرارشونده باقی مانده است. وقتی مرگ یک کودک، به‌جای آن‌که به نقطه‌ای برای توقف و پاسخ‌گویی تبدیل شود، در چرخه‌ای تکرارشونده قرار می‌گیرد، دیگر نمی‌توان از «حادثه» حرف زد. این‌جا با الگویی روبه‌رو هستیم؛ الگویی که در آن شلیک، انکار، روایت‌سازی و فشار، پشت سر هم قرار می‌گیرند. در این چرخه، ابتدا گلوله شلیک می‌شود؛ بی‌تفاوت به سن، بی‌تفاوت به بی‌دفاع بودن. بعد از آن، روایت رسمی شکل می‌گیرد؛ روایتی که تلاش می‌کند واقعیت را جابه‌جا کند. سپس نوبت به خانواده‌ها می‌رسد؛ خانواده‌هایی که در اوج اندوه، زیر فشار قرار می‌گیرند تا همان روایت را تکرار کنند. و در نهایت، همه‌چیز با سکوتی تحمیلی بسته می‌شود. اما آن‌چه این چرخه را به «دستگاه» تبدیل می‌کند، همین تکرار است. تکراری که نام‌ها را عوض می‌کند، اما الگو را نه. هر بار کودکی، هر بار خیابانی، هر بار خانواده‌ای؛ اما همان روند، همان پایان ناتمام. در برابر این تکرار، حافظه‌ی جمعی شکل می‌گیرد. حافظه‌ای که اجازه نمی‌دهد این نام‌ها صرفاً به عدد تبدیل شوند. هر روایت، هر جمله، هر نوشته بر سنگ مزار، تلاشی است برای شکستن این چرخه‌ی فراموشی. و شاید همین، تنها چیزی باشد که این «دستگاه» از آن هراس دارد: این‌که روایت‌ها باقی بمانند.