Rostam Mobarakabadi

Truck driver from Mobarakeh, Isfahan. Shot directly by government forces on the evening of 19 Dey. According to witnesses, he was targeted from behind with a war bullet and simultaneously hit with pellets from the front. His father, who was standing a few meters away, ran toward the injured person after hearing gunshots and discovered it was his own son. Rostam was severely wounded with blood coming from his mouth. He was transferred to hospital but died due to the severity of his injuries. Around 3-4 AM, armed government forces entered the hospital and forcibly removed the bodies of the deceased at gunpoint, despite resistance from families.

ما از کجا می‌دانستیم ایران این همه رستم، سهراب، سیاوش و اسفندیار دارد. یا این همه رودابه و گردآفرید که هر کدام قصه‌ای از درد، ایستادگی و امید را با خود حمل می‌کنند. رستمی از تبار امروز، رستم مبارک‌آبادی، فرزند ایران، جوانی ۳۰ ساله، راننده کامیون و اهل مبارکه اصفهان. مردی که سال‌های زندگی‌اش پشت فرمان کامیون و در میان جاده‌ها گذشت؛ با دستانی که از کار پینه بسته بود و روزهایی که برای چرخاندن زندگی تلاش می‌کرد. ۱۹ دی‌ماه، مبارکه پر از جوان‌هایی بود که در خیابان‌ها حضور داشتند؛ جوانانی که با هرچه در دست داشتند سنگرهایی کوچک می‌ساختند، شاید برای این‌که لحظه‌ای بیشتر در برابر گلوله‌های کلاشینکف در امان بمانند. کسی نمی‌دانست ساعتی بعد نام رستم مبارک‌آبادی، همین راننده کامیون ۳۰ ساله، در میان جان‌باختگان آن روز ثبت خواهد شد. رستم در آن روز هدف شلیک قرار گرفت؛ گلوله‌ی جنگی به پهلویش اصابت کرده بود و هم‌زمان ساچمه‌هایی نیز از روبه‌رو به بدنش برخورد کرده بود. رستم در حالی که از دهانش خون جاری بود، به‌شدت مجروح شده بود. او بلافاصله به بیمارستان منتقل شد، اما شدت جراحات به حدی بود که تلاش‌های درمانی نتیجه‌ای نداشت و ساعاتی بعد جان باخت. حدود ساعت سه تا چهار بامداد، نیروهای مسلح وارد بیمارستان شدند و پیکر جان‌باختگان را از محل خارج کردند. خانواده‌ها و همراهان با وجود اعتراض، نتوانستند مانع انتقال پیکرها شوند. پیکر رستم مبارک‌آبادی پس از روزهایی پر از انتظار و پیگیری خانواده، سرانجام با تدابیر شدید امنیتی برای خاک‌سپاری تحویل داده شد و در مبارکه، در میان اندوه عزیزانش، به خاک سپرده شد. حماسه‌ای دیگر در چهلم رستم رقم خورد؛ آن‌جا که مادرش بر سر مزار فرزند ایستاد و با پایکوبی و سر دادن شعار «شاه ما آهنگر است» و «جاوید شاه»، داغ یک مادر را به فریادی از عشق، درد و ایستادگی تبدیل کرد.به‌ راستی که از چنین مادری، رستمی از تبار استواری و شکوه زاده می‌شود؛ مادری که فرزندی به بلندقامتی و صلابت رستم مبارک‌آبادی پرورش داد.