Ghasem Katan

Shot with over 100 pellets and two live rounds from a Kalashnikov rifle by security forces. One bullet hit him from behind, and the second was fired directly into his heart at close range. His body was held by security agencies for several days, and his family was pressured to accept burial conditions outside the city cemetery and during specific early morning hours.

در شوشتر، کمتر کسی او را قاسم صدا می‌زد. برای خیلی‌ها «کیوان» بود؛ مردی ۳۸ ساله که تمام زندگی‌اش در همان شهر گذشته بود. مجرد بود و مانند بسیاری از همشهریانش، روزهایش را در کوچه‌ها و خیابان‌هایی سپری می‌کرد که مردمش به خونگرمی و همدلی شناخته می‌شوند. هیچ‌کس تصور نمی‌کرد نام او روزی در کنار روایت یکی از تلخ‌ترین روزهای شوشتر ثبت شود. ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی، کیوان نیز در میان جمعیت حضور داشت. آن روز، خیابان‌های شهر صحنه رویارویی مردم و نیروهای امنیتی بود؛ رویارویی‌ای که برای او به آخرین روز زندگی‌اش تبدیل شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، نیروهای امنیتی ابتدا بیش از صد گلوله ساچمه‌ای به بدن او شلیک کردند. شدت جراحت‌ها به اندازه‌ای بود که دیگر توان ایستادن نداشت و بر زمین افتاد. اما حتی افتادن او نیز پایان خشونت نبود. در حالی که بی‌دفاع روی زمین افتاده بود، دو گلوله جنگی از سلاح کلاشینکف به سویش شلیک شد؛ یک گلوله از پشت و گلوله‌ای دیگر از روبه‌رو که به قلبش اصابت کرد و جانش را گرفت. مرگ کیوان، آغاز رنجی دیگر برای خانواده‌اش بود. پیکرش چند روز در اختیار نهادهای امنیتی باقی ماند و تنها پس از تحمیل محدودیت‌هایی به خانواده، اجازه تحویل آن را دادند. برای مراسم خاک‌سپاری نیز زمان تعیین کردند؛ خانواده ناچار شدند پیش از روشن شدن هوا، در ساعاتی از بامداد، با عزیزشان وداع کنند. حتی اجازه ندادند او را در آرامستان شهر شوشتر به خاک بسپارند. با این همه، آنچه پس از خاک‌سپاری رخ داد، نشان داد که همه چیز را نمی‌توان با زور و تهدید کنترل کرد. با وجود فضای امنیتی، خانواده، بستگان و مردم شوشتر در مراسم چهلم کیوان بر مزارش حاضر شدند. چند ماه بعد، در آغاز سال نو نیز دوباره کنار همان مزار گرد آمدند؛ حضوری که نشان می‌داد یاد او، برخلاف آنچه خواسته بودند، از میان نرفته است. در شهر کهنی مانند شوشتر، جایی که مردمش به مهربانی و همبستگی شناخته می‌شوند، پاک کردن یاد یک انسان از حافظه جمعی کار آسانی نیست؛ به‌ویژه انسانی که به باور بسیاری، تنها به جرم ایستادن در کنار مردمش، چنین بی‌رحمانه جان خود را از دست داده است. شاید به همین دلیل است که هنوز هم بسیاری از مردم شوشتر او را نه با نام «قاسم»، که با همان نامی که سال‌ها صدایش می‌زدند به یاد می‌آورند؛ کیوان، مردی که گلوله‌ها زندگی‌اش را گرفتند، اما نتوانستند جای او را از خاطر شهرش پاک کنند.