Diako Ganjour

Diako Ganjour, 17, was a high school student and futsal goalkeeper from Borujen, Chaharmahal and Bakhtiari province. He was born on 15 October 2007 (23 Mehr 1386). According to a memorial account on Narrata, which cites HRANA, two years before his death he was named best goalkeeper in the province at a youth futsal tournament in Shahrekord. His mother says security forces detained him in Borujen at about 8:45 p.m. on Friday, 9 January 2026 (19 Dey 1404), during nationwide anti-government protests. In a video message, she said that after his arrest a government vehicle crushed him against a wall, fracturing his right hip and ribs and rupturing a lung. She said he was then struck repeatedly in the face with a rifle butt, which broke his jaw, and was shot in the neck. Diako was taken to a hospital in Isfahan, where he spent about 11 days in critical condition. He died there at 7:30 a.m. on 21 January 2026 (1 Bahman 1404). He was buried in Behesht-e Fatemeh cemetery in Borujen. HRANA lists him among children killed during the protests and classifies his case as confirmed. Iran Human Rights and Iran International also record him as a 17-year-old from Borujen. In a later message, his mother said her son “was only 17 years old.” In summer 2026, people in Borujen held a memorial for him with his mother present.

جاویدنام دیاکو گنجور، نوجوانی در ۲۳ مهر سال ۱۳۸۶ به دنیا آمد. او بازیکن حرفه‌ای فوتسال بود؛ دروازه‌بانی با آینده‌ای روشن که تنها دو سال پیش، در مسابقات فوتسال نوجوانان شهرکرد، عنوان بهترین دروازه‌بان استان چهارمحال و بختیاری را به دست آورده بود. آینده‌ای که می‌توانست با افتخارهای بیشتری همراه شود، اما خیلی زود ناتمام ماند. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، حوالی ساعت ۸:۴۵، دیاکو در بروجن توسط نیروهای جمهوری اسلامی بازداشت شد. پس از بازداشت، خودروی نیروهای حکومتی او را با شدت به دیوار کوبید؛ برخوردی که باعث شکستگی لگن سمت راست، شکستگی دنده‌های سمت راست قفسه سینه و پارگی ریه او شد. اما خشونت آمران فرقه تباهی به همین‌جا ختم نشد. او را روی زمین خواباندند و با قنداق تفنگ بارها به صورتش ضربه زدند؛ ضربه‌هایی که به گفته خانواده، فک سمت راست او را متلاشی کرد. در نهایت، شلیک گلوله به گردنش، آخرین ضربه را بر پیکر نیمه‌جان او وارد کردند و او را به‌شدت مجروح ساختند. دیاکو یازده روز با مرگ جنگید. سرانجام، صبح اولین روز بهمن‌ماه ۱۴۰۴، ساعت ۷:۳۰، در بیمارستان سوانح و سوختگی اصفهان جان خود را از دست داد و نامش در یادها جاودانه شد. مردم بروجن در محرم ۱۴۰۵ با در دسترس داشتن تصویر بزرگی از جاویدنام، در این مراسم با حضور مادر جاویدنام فریاد دادخواهی او را سر دادند و همچنین بر سر مزار او نیز به ادای احترام حضور یافتند. مادر او در پیامی خطاب به مردم ایران نوشت: «سلام به مردم شریف ایران؛ پسرم، دیاکو گنجور، فقط ۱۷ سال داشت.»