Mehdi Ghadimi Charmahini

مهدی قدیمی چرمهینی 22 ساله بود؛ جوانی از چرمهین، شهری در شهرستان لنجان اصفهان. در همان شهر زندگی می‌کرد و در یک مکانیکی کار می‌کرد. حدود سه ماه از پایان خدمت سربازی‌اش گذشته بود. 18 دی 1404، چرمهین مثل بسیاری از شهرهای ایران، روزهای آرامی نداشت و اعتراض‌ها بالا گرفته بود. معترضان پس از آتش زدن پرچم جمهوری اسلامی، به سمت پایگاه بسیج حرکت کردند. هنگامی که جمعیت به ورودی پایگاه نزدیک شد، نیروهای مستقر در داخل پایگاه با استفاده از سلاح جنگی کلاشینکف، به‌طور مستقیم به سوی مردم تیراندازی کردند. مهدی…

مهدی قدیمی چرمهینی ۲۲ ساله بود؛ جوانی از چرمهین، شهری در شهرستان لنجان اصفهان. در همان شهر زندگی می‌کرد و در یک مکانیکی کار می‌کرد. حدود سه ماه از پایان خدمت سربازی‌اش گذشته بود. ۱۸ دی ۱۴۰۴، چرمهین مثل بسیاری از شهرهای ایران، روزهای آرامی نداشت و اعتراض‌ها بالا گرفته بود. معترضان پس از آتش زدن پرچم جمهوری اسلامی، به سمت پایگاه بسیج حرکت کردند. هنگامی که جمعیت به ورودی پایگاه نزدیک شد، نیروهای مستقر در داخل پایگاه با استفاده از سلاح جنگی کلاشینکف، به‌طور مستقیم به سوی مردم تیراندازی کردند. مهدی همان شب در محدوده‌ی میدان شهرداری چرمهین هدف گلوله قرار گرفت. گلوله از زیر بغلش وارد بدنش شد و از سوی دیگر بیرون آمد و به قلبش آسیب مرگباری زد. خانواده او را به بیمارستان شهدای لنجان در زرین‌شهر رساندند. آن شب بیمارستان حالت معمولی و همیشگی خودش را نداشت. اورژانس و راهروهای بیمارستان مملو از مجروحان و جان‌باختگان بود. خانواده‌ای که مهدی را به امید نجات به بیمارستان رسانده بودند، با صحنه‌ای روبه‌رو شدند که هرگز از خاطرشان پاک نمی‌شود: خون روی زمین، پیکرهایی که در راهروها و محوطه‌ی بیمارستان قرار داشتند و پزشکان و پرستارانی که میان آن همه آشفتگی، برای نجات مجروحان تلاش می‌کردند. برای مهدی هم عملیات احیا انجام شد، اما نتیجه‌ای نداشت. آن شب، خانواده علاوه بر داغ از دست دادن مهدی، نگران بودند که پیکر او و دیگر جان‌باختگان به خانواده‌هایشان تحویل داده نشود. خانواده نیمه‌شب پیکر مهدی را از در پشتی بیمارستان بیرون بردند. در ورودی اصلی بیمارستان تحت کنترل بود و امکان انتقال عادی پیکر وجود نداشت. آن‌ها مهدی را به خانه‌ی یکی از بستگان بردند، اما حتی آنجا هم آرامش نداشتند. تلاش کردند پیکر را به سردخانه یا غسالخانه بسپارند، ولی موفق نشدند. در نهایت، پیکر مهدی، در همان کاور سیاهی که بیمارستان در آن قرارش داده بود، در سرمای سوزان زمستان و روی صندلی عقب خودروی یکی از بستگان نگه داشته شد. خانواده تا صبح در کنار همان خودرو ماندند؛ شبی طولانی و طاقت‌فرسا که خواب از چشمان خانواده‌ی نگران مهدی ربوده بود و فرصتی برای فکر کردن درباره‌ی آنچه اتفاق افتاده بود را از آنان می‌گرفت. صبح ۱۹ دی، خانواده پیکر مهدی را برای کالبدشکافی به پزشکی قانونی اصفهان بردند. آنجا نیز صحنه‌ای پیش رویشان قرار گرفت که ابعاد آن شب را دوباره به آن‌ها یادآوری می‌کرد. بیش از صد خودروی حمل پیکر در صف بودند و در برخی نقاط، خون از قسمت عقب خودروها روی آسفالت می‌چکید. پس از آن، خانواده حدود یک هفته در انتظار انجام مراحل قانونی و صدور مجوز دفن ماندند. در همین مدت، کلانتری ۱۷ چرمهین با خانواده تماس گرفت و از آن‌ها تعهد گرفته شد که برای مهدی مراسمی برگزار نکنند؛ نه تشییع، نه شام غریبان، نه سوم و هفتم و چهلم و نه مراسم سالگرد. سرانجام صبح جمعه ۲۶ دی ۱۴۰۴، حدود ساعت هشت، خانواده اجازه یافتند مهدی را به خاک بسپارند؛ مهدی در آرامستان بهشت زهرای شهر چرمهین آرام گرفت. خاک‌سپاری، برای خانواده پایان این فشارها نبود و فصل تازه‌ای از آن را آغاز کرد. مأموران و نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی تلاش کردند مهدی را به‌عنوان بسیجی و شهید معرفی کنند؛ اما خانواده این روایت را نپذیرفتند. در مراسم چهلم، مردم در کنار خانواده‌اش ایستادند. مزار او را گل‌باران کردند و سرود «ای ایران» را دسته‌جمعی خواندند. در این مراسم، پدر مهدی مقابل تصویر او که بر سر مزارش قرار داشت نشست، پیشانی پسرش را در عکس بوسید. سپس، در حالی که زیر لب با او نجوا می‌کرد، برای لحظاتی سرش را بر مزار جگرگوشه‌اش گذاشت؛ شاید بخشی از حرف‌های ناگفته و درد دل‌هایش را با پسرش در میان می‌گذاشت؛ شاید این نجواها مرهمی بر زخم این جنایت هولناک باشد و یادآور عهدی دوباره برای دادخواهی خون پسرش.