Mohsen Arasti

کفش‌های کوهنوردی‌اش در جاکفشی جفت شده بود و موتورش در پارکینگ؛ آماده برای روزی دیگر که محسن کوله‌اش را بردارد، موتور تریال خود را روشن کند و شانه‌به‌شانه‌ی جاده، راهی کوه و مسیرهای تازه شود. محسن آراستی، متولد قزوین، ۴۶ ساله و مجرد بود؛ اما سنش با ظاهر و روحیه‌اش جور درنمی‌آمد. دلش جوان بود و شوق زندگی در رفتارش پیدا بود. ورزش، کار و تجربه‌کردن را دوست داشت و از آن آدم‌هایی بود که برای هر روزش چیزی برای انجام‌دادن و برای هر فصلش راهی برای رفتن داشت. با کوه انس داشت و از کوهنوردان فعال بود. در رشته تریال نیز به‌صورت حرفه‌ای موتورسوار بود و در استان قزوین فعالیت می‌کرد. کوه و موتورسواری برایش بخشی از زندگی بودند؛ یکی آرامش و دیگری هیجان مسیر را به او می‌دادند. در کنار ورزش، کارآفرین بود و با دل و جان برای کارش زحمت می‌کشید. کارگاه و فروشگاه لبنیات حاج حسین و پسران را اداره می‌کرد؛ مجموعه‌ای که با تلاش او به یکی از بزرگ‌ترین لبنیاتی‌های شهر تبدیل شده بود. محسن، خوش‌سیرت و خوش‌برخورد بود. لبخند به‌راحتی روی صورتش می‌نشست و همان لبخند گرم، رهگذران را به مغازه‌اش می‌کشاند. برایش ارتباط با مردم بخشی از کار بود؛ با احترام برخورد می‌کرد و با روی خوش پاسخ می‌داد. ۱۸ دی‌ماه، محسن در پی نخستین فراخوان رسمی و ویدئویی شاهزاده رضا پهلوی برای اعتراضات سراسری شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی، به خیابان آمد. او که مانند همشهریانش از وضعیت معیشتی، گرانی و شیوه‌ی اداره‌ی کشور به تنگ آمده بود، تصمیم گرفت کوله‌بار تعهد اجتماعی‌اش را بر دوش بکشد و به سیل خروشان مردم بپیوندد. خیابان بابایی قزوین، حدفاصل چهارراه فلسطین و پمپ‌بنزین بابایی، مالامال از جمعیت بود. زن و مرد، پیر و جوان در کنار هم حضور داشتند که ناگهان با هجوم نیروهای گارد و سرکوب‌گر، گاز اشک‌آور شلیک شد. دودی غلیظ، گزنده و غیرقابل‌تحمل در خیابان پیچید و مردم برای نفس‌کشیدن و دورشدن از آن، آشفته به هر سو دویدند. صدای سرفه و فریادهای از سر خفگی فضای خیابان را پر کرده بود. محسن میان جمعیت بود، با همان روحیه‌ی حمایت‌گری که در کوهستان آموخته بود، دیدن مردمی که زیر فشار گاز اشک‌آور گرفتار شده بودند، برایش قابل تحمل نبود. کارتنی پیدا کرد و آن را در کف خیابان آتش زد تا از شدت اثر گاز کم شود و مردم فرصت بیشتری برای نفس‌کشیدن و دورشدن از محل داشته باشند. او در میان دود ایستاده بود تا راه تنفس دیگران را باز کند. در همان لحظه، نقطه‌ای سبز‌رنگ روی سر محسن قرار گرفت. تک‌تیرانداز سپاه پاسداران از فاصله‌ای دور او را نشانه گرفت و شلیک کرد. گوله‌ی جنگی مستقیم به سر محسن اصابت کرد و او همان‌جا در کف خیابان جان باخت. پیکر این ورزشکار و کارآفرین محبوب، روز بعد به خانواده‌اش تحویل داده شد؛ اما این تحویل پس از آن صورت گرفت که خانواده با تعهداتی سنگین از سوی نهادهای امنیتی درباره‌ی برگزارنکردن مراسم عمومی عزاداری و چاپ‌نکردن اعلامیه روبه‌رو شدند. با وجود تمام محدودیت‌ها و فضای امنیتی حاکم بر شهر، در چهلم محسن، مردم حق‌شناس قزوین بر مزارش گرد آمدند، یاد و نامش را گرامی داشتند و اجازه ندادند فداکاری‌اش در غروب ۱۸ دی فراموش شود.