Farzaneh Rahnama Yazdabadi

در دی‌ماه 1404، هنگامی که باد زمستانی در کوچه‌های اصفهان می‌پیچید و شهر زیر فشار روزهای ملتهب اعتراضات نفس می‌کشید، زنی آرام و نجیب در همان خیابان‌ها خاموش شد؛ فرزانه رهنما، دختر شهرک قدس، زنی از تبار صبوری و ایثار، و یکی از چهره‌های خاموش کادر درمان که سال‌ها در درمانگاه دیبا مرهم بر زخم مردم گذاشته بود. فرزانه از آن زن‌هایی بود که زندگی‌شان را نه در قاب‌های پرزرق‌وبرق، که در سکوت و کار بی‌وقفه می‌توان شناخت. سال‌ها بار مراقبت از پدر و مادر بیمار را بر دوش داشت؛ صبح‌ها پیش از طلوع آفتاب از…

در دی‌ماه ۱۴۰۴، هنگامی که باد زمستانی در کوچه‌های اصفهان می‌پیچید و شهر زیر فشار روزهای ملتهب اعتراضات نفس می‌کشید، زنی آرام و نجیب در همان خیابان‌ها خاموش شد؛ فرزانه رهنما، دختر شهرک قدس، زنی از تبار صبوری و ایثار، و یکی از چهره‌های خاموش کادر درمان که سال‌ها در درمانگاه دیبا مرهم بر زخم مردم گذاشته بود. فرزانه از آن زن‌هایی بود که زندگی‌شان را نه در قاب‌های پرزرق‌وبرق، که در سکوت و کار بی‌وقفه می‌توان شناخت. سال‌ها بار مراقبت از پدر و مادر بیمار را بر دوش داشت؛ صبح‌ها پیش از طلوع آفتاب از خانه بیرون می‌زد و شب‌ها آخرین چراغی بود که در خانه خاموش می‌شد. همسایه‌ها می‌گفتند: «فرزانه اگرچه خسته بود، اما هیچ‌وقت شکایت نمی‌کرد.» در درمانگاه، همه او را به آرامش و نجابتش می‌شناختند؛ بیماری که با درد وارد می‌شد، با لبخند او کمی سبک‌تر می‌رفت. فرزانه از آن آدم‌هایی بود که حضورشان بی‌صداست، اما نبودشان مثل فروریختن یک ستون حس می‌شود. شنبه ۲۰ دی ۱۴۰۴، روزی بود که اصفهان بیدارتر از همیشه به خیابان آمده بود. صدای شعارها از حوالی پل زندان تا خیابان شفق می‌پیچید. مردم، خسته از سال‌ها فشار، برای آینده‌ای روشن‌تر فریاد می‌زدند. اما همان ساعات اولیه، نیروهای سرکوبگر در منطقه مستقر شده بودند؛ خیابان شفق، که همیشه مسیر رفت‌وآمد روزانه‌ی فرزانه بود، به میدان تیر تبدیل شده بود. فرزانه طبق روال همیشگی در درمانگاه حضور داشت. هنوز روپوش سفیدش را کامل نپوشیده بود که صدای همهمه و دویدن مردم از بیرون بلند شد. از پشت شیشه، جمعیتی را دید که با دست‌های خالی ایستاده بودند؛ مردمی که برای نان، برای آزادی، برای آینده‌ی فرزندان‌شان فریاد می‌زدند. زنی که سال‌ها درد مردم را در اتاق‌های درمانگاه لمس کرده بود، نمی‌توانست نسبت به این صدا بی‌تفاوت بماند. اما آن روز، خیابان شفق دیگر خیابان نبود؛ میدان تیر بود. نیروهای سرکوبگر، بی‌هراس از حضور کادر درمان، بی‌پروا شلیک می‌کردند. شاهدان می‌گویند شلیک‌ها بی‌هشدار بود؛ بی‌رحمانه، در فاصله‌ای نزدیک. گلوله‌ای که سینه‌ی فرزانه را شکافت، نه فقط جان او، که امنیت یک جامعه را نشانه گرفت؛ جامعه‌ای که حتی درمانگرانش نیز از خشونت مصون نیستند. او در مسیر کار، در حوالی محل خدمتش، هدف قرار گرفت. پیکر نیمه‌جانش را به بیمارستان رساندند، اما تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند. فرزانه همان روز جان سپرد. خبر درگذشتش در محله‌ی شهرک قدس مثل بادی سرد پیچید؛ خانه‌ای که همیشه چراغش روشن بود، آن شب در سکوت فرو رفت. همکارانش هنوز از لحظه‌ای می‌گویند که روپوش سفیدش روی صندلی جا ماند؛ انگار قرار بود چند دقیقه بعد برگردد. انگار هنوز کسی باور نمی‌کرد زنی که همیشه برای دیگران می‌دوید، این‌چنین ناگهانی از میان‌شان رفته باشد. فرزانه در اصفهان به خاک سپرده شد؛ بی‌سروصدا، زیر سایه‌ی سنگین فضای امنیتی. اما سکوت مراسم چیزی از عظمت فقدان او کم نکرد. در دل مردم، نامش بلندتر از هر فریادی ثبت شد. فرزانه؛ نماد زنان زحمتکش و بیدار امروز است. نامش کنار دیگر زنان جان‌باخته‌ی اصفهانِ بیدار، ستاره‌ای است که خاموش نمی‌شود. او نماد زنانی است که ستون‌های خاموش جامعه‌اند؛ زنانی که در بزنگاه تاریخ، سنگین‌ترین هزینه را می‌پردازند. مرگ او سندی است بر این‌که عدالت‌خواهی در رگ‌های زنان این سرزمین جاری است و با هیچ ارعابی خاموش نمی‌شود. فرزانه رفت، اما روایتش ماند؛ روایتی از نجابت، از مسئولیت و از ایستادن در سمت درست تاریخ.